Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Wind Rose, Morgarten & Desolate Fields

Arnhem Willemeen 23 december 2017

Wat kan je nou beter doen in de komkommertijd die dagen voor de kerst dan met een dwergenleger een draak uit Erebor verjagen? Niks toch? Gelukkig hoefden we daar dit jaar niet op onze luie reet voor op de bank te hangen en drie draken (haha…) van films voor te kijken. Het Italiaanse Wind Rose kwam ons namelijk in Arnhem op een live versie van deze avonturen trakteren! Ook aanwezig waren het Zwitserse battle metal gezelschap Mortgarten, en van eigen bodem de black metal formatie Desolate Fields. Dus even twee weken niet scheren, een flinke hamer zoeken en op de pony naar de Willemeen!

Door: Jori

Willemeen had elektriciteitsproblemen in de grote zaal, en daarom was het hele optreden naar het café verplaatst. Wanhoop maakte zich van mij meester, want als ik ergens ervaring heb met slecht geluid is het wel in het café van de Willemeen. Op mijn entree was Desolate Fields al aan hun optreden begonnen en een enorme bas-zoem over het geluid bevestigde mijn vrees. In het tweede deel van dit optreden werd deze zoem wat minder en kon ik ook volop genieten van de heerlijke melodische post-black die dit gezelschap ons bracht. De muziek was lekker gevarieerd en naast de traditionele muren van geluid was er ook ruimte voor lege muzikale landschappen, soms tot het neofolk-achtige toe waarin de band laat horen Agalloch ook erg mooi te vinden. Ik was tot nu toe compleet onbekend met deze band, maar in mij hebben ze er vanavond een fan bijgekregen. Een heel prettige opener!

Mortgarten wist zich gezegend te rekenen met een beter geluid, ondanks het wat uitgebreider instrumentarium wat ondanks de beperkte PA in het café heel aardig overkwam. De band speelde blackened folk metal als ik het zo mag uitdrukken. Door de overdaad aan slechte oneliners over dat ze samen met het publiek op weg waren naar “the battle” kreeg ik echter het idee dat ik naar een folkmetal variant van Manowar stond te kijken. Muzikaal was vooral Turisas een naam die vaak bij me opkwam. Het publiek reageerde enthousiast op de aanstekelijke deuntjes, en ondanks het feit dat het café stampvol gepakt was ontstonden er her en der dansgroepjes. Leuk optreden, doch met alle speeches tussendoor misschien net iets teveel over the top? Ieder zijn ding zullen we maar zeggen.

De muziek van Wind Rose was de PA toch net iets te machtig, en vanaf opener ‘Dance Of Fire’ legt dit direct een schaduw over het optreden. De hele show ligt in het teken van het laatste album ‘Stonehymn’, waar een overgroot deel van het gespeelde materiaal van afkomstig is. Ik kan natuurlijk niet Mortgarten over the top noemen, en de dwergenpakjes van de heren van Wind Rose onbenoemd laten, dus bij deze! In het teken van de kerstdagen kwam ook nog de kerst-mashup van ‘To Erebor’ en ‘The Breed Of Durin’ op de melodie van ‘Jingle Bells’ nog voorbij, misschien was dit wel dé meezinger van de avond? De band was lekker op elkaar ingespeeld, en ondanks het matige geluid kwam de aanstekelijke muziek van Wind Rose lekker over. Ook hier ontstonden weer dansjes, en ondanks de dikke paal in het midden van het café kwam er ook nog een heuse moshpit. Het meeste indruk maakte het zinderende ‘The Returning Race’, dat in zijn volle glorie opgevoerd werd, maar ook de geweldige opvoering van ‘The Breed Of Durin’ mocht er zijn. ‘To Erebor’ was het grote meezing moment als je je te metal voelde voor de kerst-Erebor, en het publiek deed dan ook volop mee aan de kenmerkende “heejaheejahaa” van deze grootste hit van ‘Stonehymn’. Uiteindelijk heeft Wind Rose inclusief encore niet meer dan een uurtje gespeeld, wat voor een headliner toch erg kort is. Desondanks was het een vermakelijke avond en een mooie afsluiting van concertjaar 2017. See you next year!

<< vorige volgende >>