Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Alice Cooper

Tilburg 013 12 april 2017

Alice Cooper live? Dat is een poos geleden voor mij en de levendigste herinnering die me te binnen schiet is nog altijd tijdens het door Manowar georganiseerde Magic Circle Festival 2008 waar de Amerikaanse shockrocker ook een fantastische performance gaf. Nu was het perfecte moment om dit eens een keer over te doen: onlangs besprak ik zijn recentste album ’Paranormal’ en de man zou twee uur op de planken staan. Puur Alice dus!

Door: Vera

Fotograaf: John Scheffers

band image


Terecht is het een uitverkochte 013 waarin ik me omstreeks de klok van zevenen begeef om ruim op tijd een zo perfect mogelijke plaats uit te zoeken. Ik besluit mijn principe van de eerste rij (of toch zo dicht mogelijk) even opzij te zetten omdat dit een totaalspektakel is. Op een afstand zie je alle effecten die Alice Cooper nog steeds gebruikt veel beter en vormen ze een daverend geheel. Part of the game dus. Dat bleek een voltreffer. Er is vandaag geen voorprogramma en dat vind ik best. In de plaats krijgen we een langere show van de man die de zeventig nadert en dat alleen al is een gedenkwaardig feit. Niet dat dit uitzonderlijk is in deze 21e eeuw, maar zelden zagen we een artiest van die leeftijd wiens show nog niet aan kracht ingeboet heeft. Alice doet dit wel! Natuurlijk is veel te danken aan zijn professionele en zelfs uitdagende live band, de muzikanten die heden ten dage klassiekers als ‘School’s Out’ en ‘I’m Eighteen’ vlekkeloos naspelen zoals de jonge garde uit de jaren zeventig. Vincent Furnier aka Alice Cooper is een toonbeeld van hoe je je eigen act kunt overleven en overdragen aan volgende generaties. Dit geldt trouwens niet alleen op het podium. Rondom mij zie ik vooral vijftigers en ouder, maar ook een jongere generatie verlaat de gedigitaliseerde wereld waarin ze vegeteren om eens te ondervinden hoe dat vroeger ging. Live!

band image


Na de intro ‘Spend The Night’ barst het spektakel los met het eerste vuurwerk dat reikt tot het dak van 013. Meteen wordt ‘Brutal Planet’ ingezet, een song uit 2000 die wij dan als nieuw beschouwen. Alles is relatief vanavond. Maar dan volgt – opgefleurd met nog meer vuurwerk – een reeks klassiekers. Of wat dacht je van ‘No More Mr. Nice Guy’, het kruiperige ‘Under My Wheels’ uit de beginperiode en ‘Department Of Youth’. ‘Pain’ is het volgende, terwijl we uitermate genieten van de show. Een andere backdrop doet dienst bij ‘Billion Dollar Babies’, ook al zo’n klassieker die we kunnen dromen. Alice is goed bij stem, beweegt zich vrij kwiek over het podium en laat zijn begeleidingsband het vuur nog wat aanwakkeren. Daarbij gedragen de heren zich als stoere Amerikanen die alles al wel gezien hebben, maar de show wordt toch gestolen door de vrouwelijke gitarist Nita Strauss, een hongerig ronddravende wolvin waar elke man om me heen wel eens mee wil kaartspelen (strippoker dan, if you know what I mean). Zij krijgt na ‘The World Needs Guts’ en ‘Woman Of Mass Distraction’ dan ook een passende solospot om haar spel (ja, heus) te laten zegevieren.

band image


Vervolgens belanden we zachtjes in hitland: het toegankelijke ‘Poison’ wordt door zelfs de fervente huismoeders in de zaal herkend en meegezongen, maar ‘Halo Of Flies’ is voor mij het ultieme hoogtepunt. Dat vind ik echt een klassieker en is dus fantastisch om live te zien, zelfs met drum- en bassolo incluis, dat hoort erbij. Vervolgens komen de showelementen van Alice zelf op de voorgrond. Er vloeit meer bloed tijdens ‘Feed My Frankenstein’, een reus komt het podium op, een pop wordt heen en weer geslingerd door een Alice die het noorden kwijt is (‘Cold Ethyl’) en meer van dat fraais. Om dan een moment van bezinning in te lassen. Enkel begeleid door akoestische gitaar zingt Alice ‘Only Women Bleed’, gezeten op een stoel. Mooi! Daarna zijn we getuige van een verder afdwalende Alice in bedenkelijke geestelijke toestand tijdens ‘Paranoiac Personality’ (dwangbuis) en ‘Ballad Of Dwight Fry’, ook al dwarrelen er nog luchtig geklede danseressen om hem heen. Het is onafwendbaar: Alice Cooper wordt naar de guillotine gebracht tijdens flarden ‘Killer’ en ‘I Love The Dead’. Daar gaat zijn hoofd, dat weldra als een trofee de hoogte in gaat. Om dan luttele minuten later terug op het podium te verschijnen en vol overgave ‘I’m Eighteen’ te zingen. Dat is bij ons allemaal lang gelden, bij hem ook, maar het wordt uit volle borst door de hele zaal meegezongen. De show is over… maar we blijven nog even behept met enig jeugdsentiment, want het bisnummer is ‘School’s Out’ en dat is een triomf der glorie na deze verrukkelijke show. Wat rest me om erover te schrijven? Hier heb ik nu eens van genoten en ik niet alleen… een uitverkocht 013 spreekt boekdelen.

<< vorige volgende >>