Listen live to Radio Arrow Classic Rock

W.A.S.P. & Rain

Tilburg 013 11 december 2017

Hoe dichter ik Tilburg nader, hoe meer donkere wolken zich samenpakken uitmondend in hevige regenbuien.

Regelmatig bezoekt Blackie Lawless, onder de naam W.A.S.P,. één van onze concertpodia.
Nu staat 013 in Tilburg op de agenda tijdens deze zeer uitgebreide Europese tour die loopt van 25 september tot 30 november, waar onze voormalig karbonadesmijter zijn piece de resistance ‘The Crimson Idol’ uit 1992 integraal vertolkt.

Door: Wim R.

Fotograaf: Wim R.

band imageMet 013 heeft Nederland een mooi poppodium, dat vanavond halverwege afgesloten is met een doek. Toch schat ik dat W.A.S.P. nog ongeveer 1500 man heeft weten te interesseren om naar de volledige vertolking van ‘The Crimson Idol’ te komen kijken en luisteren. Omdat Beast In Black zich als support heeft terug getrokken stapt het Italiaanse Rain het podium op. Rain betekent natuurlijk in het Nederlands regen. Voor ons Nederlanders is regen een gegeven. We worden er niet meer warm of koud van. Dat gaat ook op voor Rain. 30 minuten proberen de Italianen manhaftig het publiek op te warmen, maar helaas is hun materiaal daar simpelweg te gewoontjes voor. De band gooit tegen beter weten in wel letterlijk en figuurlijk alle gewicht in de strijd. Vooral die kolossaal dikke basgitarist, dat kan niet gezond zijn joh…

band imageNa een korte ombouwpauze is het de beurt aan W.A.S.P. voor het serieuze werk. Hier is het publiek natuurlijk voor gekomen. Onder begeleiding van stemmige verlichting en drie projectieschermen wordt de show in gang gezet. Alhoewel, de gang komt er nooit echt in en het blijft toch wel erg donker op het podium. Op de projectieschermen wordt de ‘Çrimson Idol’ film vertoont. Nou ja, film is wel een groot woord. Het zijn beeldflarden die, ondanks dat ze goed aansluiten op hetgeen op het podium gespeeld wordt, ook regelmatig herhaald worden. Als dat, zoals Lawless beweert, een half miljoen dollar gekost dan is onze born again Christen flink getild toentertijd. Natuurlijk is ‘The Crimson Idol’ muzikaal en qua concept geen materie om je feesthoedje bij op te zetten, maar, los van gitarist Doug Blair, wordt er geen enkele poging tot contact of interactie met het publiek ondernomen. Laat staan dat er iets van spelplezier zichtbaar is.Bassist Mike Duda sleept zich als een zak aardappelen voort over het podium en doet niet eens een poging de schijn op te houden dat de achtergrondvocalen echt live zijn.

band imageDe wisseltrofee voor opper chagrijn van de week echter is voor ons aller Blackie. En of alles wat hij zingt ook echt live is? (‘PlayBlackie’?) Ik heb nog nooit zo vaak tegen de rug van een muzikant aangekeken (nog wel een strak kontje voor een bejaarde hoor ik mezelf tot eigen schrik denken) en als meneer zich omdraait dan staart hij over het publiek heen of het er niet is. Wel is er twee keer een handbeweging van Blackie die ons sommeert dat er meegezongen moet worden, maar dat doen we ook niet hard genoeg lees je aan zijn tronie af. Ook bij de wat energiekere nummers (‘Chainsaw Charlie’ en ‘The Great Misconception Of Me’) slaat de motor bij Lawless niet aan. Muzikaal is alles tip top in orde, vooral Doug Blair staat soms echt geweldig te soleren, dus daar ligt ’t niet aan. Ook uitzendkracht van dienst op drums Aquilles Priester mept zich krachtig door de set heen. Maar meer dan een verstandshuwelijk wordt het niet vanuit Blackie richting zijn fans deze avond. Steven Duren (zijn eigenlijke naam) is namelijk gewoon aan het werk, en niet iedere dag op je werk is leuk natuurlijk! Contractje uitdienen, klaar! Wat meer respect voor de fans die er voor zorgen dat je boterham belegd blijft, is echter wel op zijn plaats. Het credo van het Christendom of ieder ander geloof is toch ‘heb uw naasten lief’? Nou, toen zat Blackie zeker in de kerk te dutten of heeft anderzijds even niet opgelet.

band imageWaar aan het begin van deze tour het tweede gedeelte nog vijf tot zes ‘greatest hits’ bevatte, wordt Tilburg verwend met een set ‘greatest hits’ van maar liefst drie nummers: ‘L.O.V.E. Machine’ (wel erg lekker overigens), ‘Golgotha’ (prachtnummer met een excellerende Blair), maar de voorzichtig ontstane vrolijke sfeer verdampt wel weer direct door dit donkere liedje. Het ‘feest’ wordt afgesloten met ‘Wild Child’. Maar ik moet wel eerlijk blijven, Blackie praat maar liefst twee keer met ons (‘Are You With Me, Tilburg’ aan het begin van set twee en ‘See You Next Year’ aan het einde van de tweede set). Zeventig minuten schoon aan de haak, twaalf hele nummers, zijn ons gegund. Koppel hier het onuitstaanbare gedrag van meneer Lawless aan en de conclusie is: Slecht was het niet, kort was het zeker, maar gezellig werd het nooit.

Waren die donkere wolken eerder die dag toch een voorbode.

Nog een stichtelijk slotwoord: “De heer is mijn Herder, Blackie lacht ons uit en vult zijn zakken verder.”

<< vorige volgende >>