Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Michael Schenker Fest & Vanish

Zoetermeer Boerderij 31 oktober 2017

Vrij snel na de aankondiging dat het Michael Schenker Fest op de planken van de Boerderij in Zoetermeer zou verschijnen, kon het bordje ‘uitverkocht’ op de deur. Er was dus zeker animo vanuit hardrockminnend Nederland om te aanschouwen wat de ‘fest’iviteiten zouden inhouden.

Door: Wim R.

Fotograaf: Wim R.

Na eerdere optredens in ons land met huidige zanger Doogie White, zijn tijdens het Michael Schenker Fest drie andere zangers (Gary Barden, Graham Bonnet en Robin McAuley) uit de lange MSG historie te bewonderen. Van deze drie heren heeft Barden de meeste albums en jaren op zijn CV staan en Bonnet de kortste (1 album en 1 optreden, waar Bonnet in beschonken toestand het idee opvatte de ‘kleine Bonnet’ aan het publiek te tonen: einde oefening). Maar ook de overige aanwezigen Chris Glenn (basgitaar), Steve Mann (gitaar/keyboards) en Ted McKenna hebben een grote (Glenn) of kleine rol (Mann, McKenna) in de Schenker historie gespeeld.

band image


Maar eerst krijgen we een opwarmrondje van het Duitse Vanish. Een band die muzikaal raakvlakken heeft met Dream Theater. Tijdens het openingsnummer is de microfoon van Bastian Rose nog niet aangezet, want pas aan het einde komt zijn zang voorzichtig hoorbaar uit de PA.
Ik heb trouwens nog een voorstel: zet in de toekomst zijn microfoon tussen de nummers gewoon uit, de man lult de oren van de aanwezige hoofden eraf, maar echt iets te melden heeft hij niet. Muzikaal staat de band als een huis, ondersteunt door keyboards die vanaf een tape meelopen. Het is allemaal niet werelschokkend, maar wordt degelijk uitgevoerd. Alleen gaat de galm op de micro van zanger Rose op een gegeven moment wel vervelen, vervelen, elen, len, n…….. De band heeft net bun nieuw en derde album uit, genaamd ‘the Insanity Abstract’ en speelt hiervan onder andere ‘Lilith Cries’, een mooie powerballad. Dieptepunt is het nummer ‘We Are What We Have Become’. Dit nummer had op een Schlagerfestival niet misstaan. Bah. Al met al krijgt Vanish een vriendelijke ontvangst van het publiek.

band image


Tijdens de ombouwpauze blijkt het soundchecken van één van de Flying V gitaren van Herr Schenker al voldoende om enthousiaste geluiden aan het publiek te ontlokken. Het zegt wel iets over de status die Michael Schenker nog steeds, of weer, geniet. Zijn carrière is zeker niet zonder slag of stoot (fles en naald) verlopen. Als de lichten doven, probeert Schenker het instrumentaaltje ‘Searching For Freedom’ in te zetten. Maar er komt niet meer dan wat armetierig en vals gepiep tevoorschijn. Dit rare en stroeve begin duurt een minuutje, maar dan, na een hardgrondig ‘shit!’ van Schenker valt alles op zijn plek. Het geluid is tip top in orde, glashelder en ondersteund door een mooie gedoseerde en functionele lichtshow. Na ‘Into The Arena’ (altijd lekker) komt voor mij de grootste verrassing. Schenker stapt naar de microfoon en kondigt zanger Gary Barden aan. Ik heb al aardig wat shows van Schenker gezien, maar dit is de eerste keer voor mij dat de man een complete volzin produceert richting het publiek. Gaandeweg het concert wordt na iedere gastzanger een instrumentaal nummer gespeeld, waarna Schenker met een grote glimlach (ook iets zeldzaams tot nu toe) de volgende gastzanger aankondigt. Barden is trouwens redelijk bij stem. De hoge regionen heeft hij al lang achter zich gelaten, maar weet hij dat als ervaren rot op keurige wijze op te lossen. Barden was, en is, natuurlijk geen wereldzanger maar wel onlosmakelijk verbonden met de beste periode van de Michael Schenker Group. De sympathieke Brit neemt de klassieke beginperiode voor zijn rekening met vijf nummers van de eerste twee MSG albums. Hiervan is ‘Armed and Ready’ het meest in het oog springend, de solo in dit nummer blijft er echt één van de buitencategorie. Het publiek laat zijn enthousiasme dan ook duidelijk horen en zien. Schenker is sowieso in bloedvorm en goedgemutst (al jaren draagt hij een soort van zwarte sok op zijn kop, maar dit terzijde) en huppelt vrolijk over het podium.

band image


De vette Scorpions instrumental ‘Coast To Coast’ dient als inleiding voor de komst van Graham Bonnet. De Engelse zanger, natuurlijk met zonnebril en stropdas, was als opvolger van Barden te horen op ‘Assault Attack’. De aanwezigen worden op drie songs getrakteerd ; het titelnummer, het machtige ‘Desert Song’ en ‘Dancer’, waarbij tijdens ‘Dancer’ voor het eerst alle zangers gezamenlijk te bewonderen zijn. Barden en McAuley verzorgen namelijk de achtergrondzang. In zijn zeventigste levensjaar is Bonnet nog steeds indrukwekkend, met zijn afsluitende uithaal bij ‘Dancer’ als enige uitglijder, maar het zei hem vergeven. Na het geweldig uitgevoerde, instrumentaaltje ‘Captain Nemo’ is het tijd voor de McAuley Schenker Group periode en paradeert Robin McAuley de planken op. De vierenzestig jarige Ier, vast onderdeel van de Las Vegas productie ‘Raiding The Rock Vault;’, bedient zich van het meeste uiterlijk vertoon qua kleding en presentatie. Hij valt net niet uit de toon tussen zijn collega’s. Qua zang is het allemaal prima in orde, maar het wordt wel duidelijk dat de periode met McAuley de minst sterke is. Nummers als ‘No Time For Losers’ en ‘Bad Boys’ zijn, zeker voor een gitarist als Schenker, niet meer dan recht toe recht aan nummertjes. Daarentegen staat het uptempo ‘Save Yourself’ als een huis. McAuley sluit af met het werkelijk mierzoete ‘Love Is Not A Game’. Gek genoeg klinkt dit nummer live best lekker. Michael Voss (producer van een aantal Schenker albums) komt het nummer nog even vocaal ondersteunen. De reguliere set wordt afgesloten met ‘Rock Bottom’ waar ons tweeënzestig jarige wunderkind zich solerend nog maar eens helemaal laat gaan en waar alle zangers zich weer voor melden. Het enige toegift is het geijkte ‘Doctor, Doctor’, maar die moest ik laten varen om de trein te halen, helaas……..

Het Michael Schenker Fest is niet alleen een mooi initiatief om in één avond een aantal rock coryfeeën live te kunnen zien maar zeker kwalitatief ook meer dan verantwoord. Je ziet, voelt en merkt dat hier een aantal zeer ervaren muzikanten óók nog eens echt genieten van waar ze mee bezig zijn. Voor mij één van de live hoogtepunten van 2017.

<< vorige volgende >>