Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Paradise Lost, Pallbearer & Sinistro

Tilburg 013 11 juli 2017

‘Medusa’, het vijftiende album van de Engelse doom-death metal band Paradise Lost is nu een dikke twee maanden uit, en de band is sinds eind september onderweg door Europa om het nieuwe doom metal pareltje te promoten. Samen met label-genoten Pallbearer uit de Verenigde Staten en doomrockers Sinistro uit Portugal doet de package in zes weken tijd 37 shows in 20 landen. Vanavond is Tilburg aan de beurt alwaar de tour in de Jupiler zaal van de 013 geboekt staat. De zaal is vanavond niet uitverkocht, maar het is wel gezellig druk. In de grote zaal van 013 vindt tegelijkertijd een concert van de Duitse pop-rock groep Tokio Hotel plaats en door de glazen scheidingswand in de foyer kunnen beide groepen muziekfans een blik werpen in die andere wereld die men toch niet begrijpt…

Door: Dennis

Fotograaf: Elisabeth

Aan het Portugese vijftal Sinistro dat vanavond als viertal op het podium staat (de bassist ontbreekt namelijk) de eer om deze mini Roadburn avond te openen. De band krijgt welgeteld een half uur de tijd om het publiek op te warmen voor Pallbearer en doet dat op overtuigende wijze. Er wordt een loodzwaar doom geluid neergezet die door het hele lichaam te voelen is en mijn trommelvliezen doen trillen. Frontvrouw Patricia Andrade is een markante verschijning met haar vreemde spastische bewegingen op het podium. Ze probeert haar shirt uit te trekken maar verder dan haar shirt over haar hoofd te trekken komt ze niet. It’s all part of the show. Haar dromerige zang en deels gesproken teksten in het Portugees werken sfeer verhogend. Sinistro zet een ontzettend duistere doomsfeer neer en overtuigd in deze korte maar krachtige set. Een half uur was definitief te kort, deze band mag wat mij betreft nog wel een keer terug komen, maar dan met een langere set. Misschien dat dat na de release van hun derde album ‘Sangue Cassía’ begin volgend jaar gaat lukken.

band image


Na een korte ombouwpauze krijgen we Pallbearer uit Arkansas voorgeschoteld, die al twee keer eerder in 013 speelden, op het Roadburn festival in 2013 en 2017 respectievelijk. Persoonlijk had ik deze vier heren nog nooit live aan het werk gezien, dus vanavond de vuurdoop. Maar al snel moest ik vaststellen dat deze band niet aan mij besteed was. De wat zeurderige zang van Brett Campbell kon mij totaal niet boeien en ik liep ook niet warm voor de licht progressieve doom metal / rock die de heren vanavond produceerden. Na twee nummers (van weliswaar beide tegen de tien minuten) gaf ik dan ook op om de merchstand eens te gaan bekijken, in afwachting van de band waar het uiteindelijk vanavond toch om draaide.

band image


Om half tien begint Paradise Lost aan zijn anderhalf uur durende set. De heren uit Halifax openen met ‘From The Gallows’, een loodzwaar midtempo nummer van het nieuwe album ‘Medusa’, gevolgd door het uptempo nummer ‘The Enemy’. Met het synthpop nummer ‘One Second’ proberen de heren de voetjes van de grond te krijgen. Voordat de show echt te disco dreigt te worden knallen Holmes en co het loodzware doom death nummer ‘Gods of Ancient’ van het nieuwe album in de set. Paradise Lost heeft door de jaren heen een behoorlijk repertoire aan klassiekers weten op te bouwen en veel daarvan passeert vanavond de revue. Met een totale backcatalogue van vijftien albums is het haast ondoenlijk om van alle albums iets te spelen, zeker nu de band vooral het nieuwe album aan het promoten is. Zo komen klassieke albums als ‘Gothic’ en ‘Icon’ vanavond niet aan bod en wordt er van ‘Shades of God’ enkel de ‘hitsingle’ ‘As I Die’ gespeeld, die door Holmes wordt aangekondigd als ‘dit nummer spelen we al 25 jaar in Nederland, wát ik denk zelfs wel sinds 500 jaar!’ Toch gaaf dat er nog wat oud materiaal in de set verstopt word. Paradise Lost is de afgelopen jaren steeds verder terug naar hun roots gegaan en zo zitten er vanavond ook een aantal echt vette death doom stukken in de set die zich makkelijk met het klassieke materiaal van begin jaren negentig kan meten. ‘Beneath Broken Earth’ en ‘The Longest Winter’ zijn trage logge stukken die de vaart wel wat uit het optreden halen, maar live gewoonweg rete-vet klinken. Heerlijk doom. Afgewisseld worden deze nummers met meer uptempo stampers als ‘Faith Divides Us, Death Unites us’ en ‘Blood And Chaos’. Het valt me vanavond op hoe goed de band Paradise Lost live speelt, er zijn weinig fouten te ontdekken en de band is echt heel goed op elkaar ingespeeld. Wellicht dat het ook meespeelt dat de band al enige tijd onderweg is en dit optreden in Tilburg één van de laatste van de tour is.

band image


Gitarist Greg Mackintosh met zwart mohawk kapsel aan de linker kant van het gaat volledig op in zijn gitaarspel op zijn matzwarte Flying-V en heeft gedurende het optreden nauwelijks contact met het publiek. Wel tovert hij de ene na de andere strakke solo uit zijn zeven snaren. Aan de andere kant van het podium staat slaggitarist Aaron Aedy uiterst bewegelijk bijna te dansen met zijn gitaar en geniet zichtbaar van zijn eigen show. Bassist Steve Edmondson staat daarentegen wat stilletjes op de achtergrond aan zijn snaren te plukken en nieuweling Waltteri Väyrynen achter zijn drumkit houdt het geheel strak bij elkaar. De jong Fin bewijst vanavond dat hij echt goed op zijn plaats is bij de mannen van Paradise Lost. Heerlijk om die gast te zien en horen drummen, zowel bij snellere alsook bij de langzame doom nummers van de band. Zanger Nick Holmes is vandaag niet heel spraakzaam, maar gelukkig wel goed bij stem. Tussen de nummers door maakt hij wel wat grapjes, maar daar blijft het dan ook bij. Er wordt geprobeerd het Tilburgse publiek in beweging te krijgen, maar dat wil op deze dinsdag avond niet echt lukken. ‘Drinking beer on a schoolnight’ grapt Holmes. ‘The Last Time’ markeert het einde van de vijf kwartier durende reguliere set en de band neemt alvast afscheid van het publiek. De lichten in de zaal blijven nog gedoofd, een enkeling in het publiek schreeuwt nog om meer, en ondanks dat het vanavond zo rustige publiek het eigenlijk niet verdiend, komt de band toch nog terug voor drie toegiften. Paradise Lost sluit de avond af met ‘No Hope In Sight’, ‘The Longest Winter’ en de dansplaat ‘Say Just Words’ en om elf uur is het gedaan met de pret. Met vijf nummers van de nieuwe plaat ‘Medusa’ hebben we in ieder geval weer veel nieuw materiaal mogen horen. Voor wie het optreden gemist heeft, het werd vanavond ook bekend gemaakt dat het eerstvolgende optreden van Paradise Lost op Nederlandse bodem in Augustus gepland staat in Leeuwarden om Into The Grave festival. Maar wellicht komt de band vooraf nog een keer op tour, augustus is nog ver weg.

<< vorige volgende >>