Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Metal On Metal Festival

Ulft DRU Cultuurfabriek 25 november 2017

Nederland festivalland. Het hele jaar door drommen mensen samen om van meerdere bands tegelijk te genieten. Een nieuwe naam in metalland is Metal On Metal in Ulft, gelegen in het hart van de Achterhoek. Weer een oude fabriek die is omgetoverd naar een fraaie plek voor de hogere kunsten en Metal On Metal is een zeer toepasselijke naam want op dit terrein werd vroeger ijzer gegoten voor kanonskogels, kachels en badkuipen. Forged in fire had dan ook een mooie naam kunnen zijn, ook afkomstig van de band die Metal On Metal ooit fabriceerde. Juist: Anvil.

Door: Winston Arntz

De opzet van het festival was slim; in de grote zaal een meer dan nette programmering voor de doorsnee metalhead en in de kleine zaal een programmering met een fraaie selectie aan tribute/coverbands. Door een communicatiefoutje kwam ondergetekende net te laat om openingsband Bark te kunnen zien en zo was Death Machine de eerste band voor mij.

Death Machine is geen tribute of coverband, aldus zanger/gitarist Alain Chemouh maar ze doen het om een hommage te brengen aan Chuckie (Chuck Shuldiner). Vreemde opvatting van het begrip hommage maar goed; Death Machine doet waarvoor het is geboekt en zo rollen de technische death metal nummers van Death lekker het podium af. Niet alleen nummers maar ook een PA speaker rolde door het geweld van het podium af en de grijnzen her en der waren van oor tot oor. Death Machine had overigens een invaller op gitaar; Danny deed het prima en de eerste stappen in de pit werden ondernomen. Leuke spitsafbijter in de kleine zaal.

De grote zaal dan, daar traden de lokale helden van Disabuse op. Die band viert hun 30 jarig bestaan en ze zijn helemaal terug in het Nederlandse live circuit. De crossover van de Achterhoekers luistert nog steeds lekker weg al miste ik het de wat scherpere vocalen van Archy wel een beetje. Opvolger Steven Tolkamp doet het wel okay maar als zanger van The Art Of Pantera komt hij beter uit de verf, zo zou een paar uur later blijken. De band had lol op het podium, misschien wat teveel toen gitarist Edwin Woerdman lachend bekende dat er ‘iets’ niet helemaal lekker verliep. Geeft niks, kan gebeuren en het gaat uiteindelijk toch om plezier hebben. Het geluid in de grote zaal had overigens wel wat harder gemogen naar mijn smaak.



Terug naar de kleine zaal waar het ook al van regionale afkomst Thrashcan een set met ongenadige thrash metal de oren gingen geselen. Ik heb deze band al een paar keer gezien en potverdrie die mannen kunnen het wel hoor. Een lekkere mix van o.a. Slayer, Testament, Exodus, Anthrax, Metallica en underdog Lääz Rockit flitsen je terug naar de 80’s en door de lekkere zware en harde sound kwam het goed uit de verf. Zanger Johan Godschalk (Ex-Wicked Mystic) heeft een ontspannen presentatie en nodigt de aanwezigen meerdere malen uit voor het maken van een ‘dansje’. Thrashcan was perfect getimed als opwarmer voor de nekspieren voor de rest van de avond.



Pro-Pain was de volgende in de grote zaal en het was best grappig om te zien hoe het publiek als makke lammetjes zich steeds van zaal naar zaal begaven. Tussen de zalen in was een pleintje waar de merchandisers, catering maar ook een lokale whiskeymaker plaats hadden gevonden, heel handig. Het was al best lang geleden dat ik Pro-Pain zag en ik was toch wel benieuwd wat er nog over was van de band die ik vooral in de begintijd best goed volgde. Gary Meskil was geen spat veranderd en van begin tot eind ramde de band hun set de trommelvliezen van het publiek op. Godverju wat een strakke, harde en solide sound zeg! Meskil nam geen tijd voor gelul tussen de nummers door, liet wel zien dat hij blij met de opkomst en hij liet het vervelende voorval eerder dit jaar (hij werd op straat in elkaar werd geslagen door meerdere eikels in Brussel) voor wat het was. Gitarist Adam Phillips, in de band sinds 2011, was niet alleen strak in zijn ritmepartijen, zijn solo’s waren ook bijzonder goed en in deze tak van metal is dat best noemenswaardig. Ik vond het verschil met de vorige band in de grote zaal (Disabuse) best opvallend, misschien wel wat pijnlijk want wat Pro-Pain liet horen was toch wel twee niveaus hoger. Jammer dat er maar één oudje werd gedaan; ‘Make War Not Love’. Ik had toch graag ook ‘Death On The Dancefloor’ of ‘Foul Taste Of Freedom’ gehoord.



Weer naar de kleine zaal waar The Unforgiven hun Metallica ding deed. Ik kwam binnen tijdens het titelnummer van de laatste plaat ‘Hardwired To Self-Destruct’ en dat was goed te pruimen. Net als de rest van de set die ik weliswaar niet helemaal heb gezien wegens een broodnodige voedzame maaltijd (stoofvlees met brood – goede kost voor nog een paar uur meer metal en bier). Metallica wordt door The Unforgiven prima eer betoont al mag het naar mijn en ook anderen die ik erover sprak best nog wel ruiger.

Next up in de grote zaal; Hell. Dat alcohol rijkelijk vloeit in het Achterhoekse land mag duidelijk en bekend zijn en her en der waren er ook al wat casualties of war te zien. De finale was echter begonnen met Hell als aftrapband. De Engelsen hadden als eerste een beetje decor op het podium en met de theatrale muziekstijl en idem muzikanten was dat ook weer een stapje omhoog. Hoewel het laatste studioalbum dateert uit 2014 is de band nog steeds op tour maar ik begreep dat dit nu wel aan het einde is. Zanger en frontman David Bower is met zijn aparte en wat maniakale stijl van zingen één van de betere in het genre en met zijn theatrale uiterlijk en performance laat hij die gast van Powerwolf ver achter zich. Hij gaat het hele podium over en houdt de aandacht vast, knap hoe hij dat kan doen. Een flinke toneelervaring als acteur is daar natuurlijk wel heel erg handig voor. Muzikaal is het prima voor elkaar met Andy Sneap (Ex- Sabbat en topproducer) in de band kan het niet misgaan. Mooie show en Hell gaan we zeker weer terugzien.



The Art Of Pantera zag ik al eens eerder maar dat was aan boord van een metal cruise op de Maas en die ‘bingozaal’ is akoestiek niet bepaald fijn voor de zware logge sounds van Pantera. En dat bleek ook want godnondeknetter wat klonk dit in de kleine zaal van de DRU ontzetten goed zeg. Ik zag Pantera zelf in hun beste jaren (Noorderligt o.a.) en ik moest vanaf ‘Cowboys From Hell’ echt meteen aan die dagen terugdenken. De sound van met name gitarist Marcel Coenen en zanger Steven Tolkamp was bijna eng. Het is gewoon erg fijn als je nummers als ‘Domination’, ‘A New Level’ en zelfs ‘Primal Concrete Sledge’ zo goed mogelijk gespeeld ziet en hoort worden. En dat waren velen met mij eens. Ge-wel-dig!



De hoofdshow in de grote zaal was aan Destruction, één van de Teutonic Three uit Duitsland. Ook mijn favoriete van de drie (Sodom en Kreator zijn natuurlijk de andere twee) omdat ze net feller waren naar mijn smaak. ‘Sentence Of Death’ was het eerste vinyl dat ik kocht om de hoes alleen al, maar bij thuiskomst was de verassing des te groter. Na een wat lange soundcheck knalden Schmier, Mike en Vaaver hun best of set de zaal in en hoewel de lange dag de tol begon te eisen was er toch nog flink wat headbangreuring te zien. Wat wil je ook met nummers als ‘Tormentor’, ‘Antichrist’, ‘Total Desaster’, ‘Curse The Gods’ en natuurlijk ‘Mad Butcher’ en uitsmijter ‘Bestial Invasion’. De energie vloeide bij het publiek na het laatste nummer helemaal weg en Schmier zag dat het goed was, merkte nog op dat de Nederlandse clubs de beste zijn en dat geloof ik wel. Destruction is het best in dit soort zalen.



En dan was er nog een toetje in de kleine zaal; The Covering. Met zangeres Corinne van den Brand aan het roer doet deze band een originele doorsnee uit de heavy metal map waar niets wordt geschuwd. Zo hoor je na ‘Circle Of The Tyrants’ van Celtic Frost net zo makkelijk ‘Queen Of The Reich’ van Queensrÿche, en wat dacht je van ‘Chapel Of Ghouls’ van Morbid Angel en ‘Fast As A Shark’ van Accept? Had je nog een beetje energie in je donder dan brandde The Covering dat laatste beetje tot op de reservetank op. Venom’s ‘Black Metal’ was de afsluiter en dat deed mij als Venom Inc. legionair meer dan deugd. Metal On Metal; ik verklaar u als meer dan geslaagd voor uw vuurdoop en heel graag tot volgend jaar en ik sluit af met de tekstregel uit het gelijknamige nummer “Metal on metal, it’s the only way, to hell with tomorrow, let’s live for today!”

<< vorige volgende >>