Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Kobra And The Lotus & Vetrardraugurinn

Nijmegen Merleyn 20 november 2017

Soms heb je dat. Je hoort een nummer van een band en je bent verkocht. Dat is mij recentelijk overkomen met het Canadese Kobra And The Lotus. De combinatie van harde power metal en de prachtige vocalen van zangeres Paige werken betoverend op mij. Dus, zonder genoeg tijd om alles goed te leren kennen toog ik naar Nijmegen om de band aan het werk te zien. Als support hadden ze Vetrardraugurinn bij zich. Wie? Ja, moeilijke naam, denk maar aan vet-raar-droog-er-in. Dan spreek je het goed uit.

Door: Wilco

Fotograaf: Janneke

Vetrardraugurinn is een tamelijke nieuwe Nederlandse band met enkele bekende namen, te weten Eric Hazebroek (ex-Stream Of Passion) en Marjan Welman (Autumn, Ayreon). Nu is zangeres Marjan een vriendin van ondergetekende. Dat soort recensies sla ik meestal over, maar de band heeft wel wat aandacht verdiend, dus ik hou het zo objectief mogelijk. Niet zonder gevaar voor mijzelf natuurlijk. De band noemt zichzelf een melancholische metal band, daar kan ik wel inkomen. Vroeger heette dat nog gewoon doom, maar ach. Ze hebben slechts vier nummers uitgebracht dus zijn er wat covers nodig om drie kwartier te vullen. Waarbij ik direct kan opmerken dat de eigen nummers beter uit de verf kwamen dan de covers. De zaal zat ongeveer half vol, wat meer was dan ik had verwacht op een maandagavond. Bovendien zijn de bands, voor zo ver ik dacht te weten, niet echt publiekstrekkers. Toen Vetrardraugurinn startte zat de zaal ongeveer drie kwart vol. Dat was mooi om te zien. Het geluid was redelijk, de zang stond in het begin echter te zacht. Dat werd later wel beter, maar echt super geluid is er niet geweest helaas. Het publiek was in het begin wat afwachtend bij de sfeervolle kalme metal. Vanuit het publiek kwam er duidelijk meer bijval tijdens de wat snellere nummers, deze waren dan ook wel de betere. Afgesloten werd er met ‘Into The Back Lights’ van Ghost Brigade. Uiteindelijk waren de 45 minuten zo voorbij en heeft het publiek volgens mij een leuk optreden gezien. Veel metalliefhebbers gaan er vaak vanuit dat een dame op zang automatisch impliceert dat we met gothic te maken hebben, maar daar is geen sprake van bij deze band. Dit is doom van de melancholische soort.

band image


Strak op tijd begon Kobra And The Lotus aan hun set. De zaal zat nu redelijk vol, niet dat je elkaar omver liep, maar een polonaise ging echt niet. Zangeres Paige had een idioot sexy pakje aan. Nu weet ik best dat het bij metal veel minder om het uiterlijk gaat dan bij veel andere genres, maar dit leidde behoorlijk af. Het geluid was duidelijk beter dan bij Vetrardraugurinn. Paige liet weer horen dat ze echt een super zangeres is. Heel af en toe miste ze een beetje power, maar dat waren uitzonderingen. Ook hier echter stond de zang wat te zacht, dat werd wel beter zoals gewoonlijk. Er werd in de voorste rijen zelfs meegezongen. Blijkbaar is de band een heel stuk bekender dan ik dacht! De band merkte dit ook en toonde zich dankbaar voor de reacties uit het publiek. En toen… ging de microfoon kapot. Niets deed het ding meer. Het bleek al een gehuurd exemplaar te zijn omdat de originele ook al de geest had gegeven. Het euvel was gelukkig snel opgelost waardoor het feestje gewoon verder kon gaan. Nu ik deze band zo live mocht aanschouwen viel het me op hoeveel de band op Judas Priest, maar vooral Iron Maiden lijkt. De leads en solo’s hadden zo op ´The Number Of The Beast´ kunnen staan. De nadruk van het optreden lag vooral op het meest recente album. Voor zover ik dat heb kunnen beluisteren is dat niet de meest boeiende plaat van deze band. Ik had dan ook liever een wat andere setlist gehad, maar ach, hier was toch ook niet veel mis mee. Tijdens de drumsolo dacht ik even dat Khal Drogo achter de drums had plaats genomen…en met mij meerdere bezoekers. Een echte toegift zat er niet in omdat de band nergens naar toe kon. Het merkwaardige aan Merlyn is namelijk dat de artiesten door de zaal naar het podium moeten lopen. Stoppen en dan als verrassing weer terugkomen is dan natuurlijk nogal lullig. Men speelde dus gewoon door. Zo konden we genieten van de ballad ´Lost In The Shadows´ waar hele lekkere, snijdende Hypocrisy riffs inzitten. Afgesloten werd er met ´50 Shades Of Evil´, zonder meer een van de sterkste songs van de band. Na de set bestond er nog geruime tijd om met de beide bands een praatje te maken.

Het was een fijne avond met twee goede bands die beiden vol enthousiasme te keer gingen. Merleyn is een prettige zaal met vriendelijke mensen een meerdere (lokale) speciaal bieren op de tap. Voor een maandag was het een verrassend gezellige avond.

<< vorige volgende >>