Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Helloween

Tilburg 013 20 november 2017

Kai Hansen, Michael Kiske & Andi Deris gebroederlijk in een Helloween show op het podium? Als je mij een paar jaar geleden had verteld dat dit stond te gebeuren, had ik wat dokters in witte jassen laten aanrukken en je in een dwangbuis af laten voeren. Kiske moest toch immers niets meer van metal hebben en de omstandigheden waarop hij Helloween verliet, waren nou ook niet altijd even vriendelijk. Maar tijd heelt blijkbaar alle wonden. Of: hoe dingen totaal anders kunnen lopen …

Door: Patrick

Helloween heeft deze avond geen voorprogramma meegenomen maar zorgt zelf voor een avondvullend programma van bijna drie uur. Als de klok 20:00 uur aantikt, klinkt Robbie Williams door de 013. De boodschap van vanavond is duidelijk: “Let me entertain you …” Als daarna de beginklanken van ‘Halloween’ door de zaal schallen en drummer Löbke zijn entree maakt, wordt duidelijk dat ons een visueel spektakel staat te wachten. De volledige backdrop blijkt niets anders dan een gigantisch videoscherm waar gedurende de hele set kleurrijke video’s en animaties worden getoond.

“Masquerade, masquerade, grab your mask and don’t be late.“ Ik betrap me erop dat ik vrijwel direct met het kippenvel op mijn rug naar het podium sta te kijken (iets wat deze avond nog wel een paar keer zou gebeuren tijdens deze trip down memory lane). De nummers waar de set list uit blijkt te bestaan, komen vooral uit de beginjaren van de band, waarbij ‘Pink Bubbles Go Ape’ en ‘Chameleon’ gelukkig (!) worden overgeslagen. ‘Halloween’, ‘Dr. Stein’, ‘How Many Tears’, de speed metal medley ‘Starlight/Ride The Sky/Judas/Heavy Metal Is The Law’, ‘Sole Survivor’ … de klassiekers vliegen je om de oren. Is er qua song keuze dan helemaal niets te mopperen? In het middengedeelte ligt er wat mij betreft net even te veel de nadruk op de ingetogen tracks (bijvoorbeeld ‘Forever and One (Neverland)’, ‘A Tale That Wasn’t Right’). Persoonlijk had ik de aanwezigheid van wat meer sneller werk als ‘Push’ (inclusief intro ‘Deliberately Limited Preliminary Prelude Period in Z‘) of het recentere ‘Long Live The King’ graag voorbij horen komen, maar hiermee ben ik inmiddels op het niveau ‘muggenziften’ gekomen en daar is op deze avond vol happy metal geen ruimte voor.



Halverwege de set list is er ruimte voor een drumsolo van Dani Löble, waar een zeer fraai speciaal moment in is gebouwd. Na circa een minuut start er op de back drop een video, waarop een videoband te zien is: ‘drumsolo Ingo’ staat erop. Op een avond als deze mag een eerbetoon aan ‘Mr. Smile’ (Ingo Schwichtenberg) immers niet ontbreken en daar wordt dan ook volop ruimte voor ingeruimd. De in 1995 overleden drummer speelt een drumsolo op video en na circa anderhalve minuut begint Löble mee te spelen. Er ontstaat een surrealistisch drumduel tussen beide heren. Ja, er zijn legio technischere, betere drumsolo’s te vinden, maar zelden heeft eentje mij zo weten te beroeren. Kippenvel!

Het is fantastisch om te zien wat voor een chemie zich tussen de zeven hoofdrolspelers op het podium afspeelt. Waar ik even bang was dat het geheel op de automatische piloot afgewerkt zou worden, blijkt deze reünie toch echt te draaien op authenticiteit en vriendschap. Hansen is een entertainer pur sang en speelt ook nog eens schijnbaar moeiteloos gewoon alle tracks mee en niet alleen degene waar hij oorspronkelijk op speelde. Kiske en Deris dollen met elkaar, omarmen elkaar en vullen elkaar fantastisch aan. De altijd gebruikelijke twin guitar duels zijn vanavond verworden tot triple guitar duels tussen Gerstner, Hansen en Weikath (wat is die Custom Gibson Flying V van Weikath toch spectaculair mooi!) en de laatste keer dat ik Markus Grosskopf zonder lach op zijn gezicht heb gezien, kan ik me al niet meer herinneren. Kiske, die in het begin van de tour wat ziekjes is geweest, lijkt een wat stroeve start te maken. Zijn vocalen komen niet altijd sterk door in ‘Halloween’ en bij de echt lange, hoge uithalen krijgt hij ondersteuning van Deris. Waar een ander echter de makkelijke uitweg gekozen zou hebben door een octaaf (of twee) lager te gaan zingen, blijkt Kiske zoeken naar de regionen die we van hem gewend waren. Zoeken? Nee, vinden! Hij slaagt er na de opening in zijn niveau op te krikken en zet een solide optreden neer.

Dat klinkt bijna helemaal als een avond waar geen smetje op te vinden is, maar helemaal vlekkeloos is de show niet. Tussen de tracks door vliegt er geregeld een, op zijn zachtst gezegd, nogal flauwe animatie over Doc & Seth (twee pompoenen) voorbij. Over het niveau van Duitse humor zullen we het maar niet hebben. Scheiß irritierend? Zeker, maar ook zeker niet erg genoeg om de avond daardoor te laten bederven. Wanneer de band de eerste keer van het podium stapt, laat een terugkeer slechts even op zich wachten. Personal favorite ‘Eagle Fly Free’ vliegt nog voorbij, waarna ‘Keeper Of The Seven Keys’ in zijn geheel gespeeld wordt. De band verdwijnt weer backstage, om terug te keren met een korte solo van Hansen, dat - ondanks de kleine fout - overgaat in ‘Future World’. Afgesloten wordt er met ‘I want Out’. En hoe kun je een feestje beter afsluiten dan met een mooie hoeveelheid grote ballonnen en confetti?



‘Pumpkins United’ blijkt niets anders dan een waar feest, dat de volle 165 minuten hoogst vermakelijk was. De kans dat dit spektakel nog een keer in deze vorm de wereld rond zal gaan trekken, acht ik klein, waarmee de avond op voorhand al spectaculair was. Het optreden zelf voldoet aan alle hooggespannen verwachtingen. De heenweg naar Tilburg was - met alle regen en ongelukken onderweg - een ware martelgang, maar wat was het het waard. Als er ooit één avond geweest is waarop de thuisblijvers ongelijk hebben gekregen, was het deze wel …

Helloween set list:
(tussen haakjes de zangers die het nummer live vertolkten.)
Let Me Entertain You (Robbie Williams op tape)
Halloween (Kiske, Deris & Hansen)
Dr. Stein (Kiske & Deris)
I'm Alive (Kiske)
If I Could Fly (Deris)
Are You Metal? (Deris)
Rise And Fall (Kiske)
Waiting For The Thunder (Deris)
Perfect Gentleman (Deris)
Kai Medley: Starlight/Ride The Sky/Judas/Heavy Metal Is The Law
Forever And One (Neverland) (Kiske & Deris)
A Tale That Wasn't Right (Kiske & Deris)
I Can (Deris)
Drum Solo (Dani Löble & Ingo)
Livin' Ain’t No Crime/A Little Time (Kiske)
Why? (Deris)
Sole Survivor (Deris)
Power (Deris)
How Many Tears (Hansen, Kiske & Deris)
-
Invitation
Eagle Fly Free (Kiske)
Keeper Of The Seven Keys (Kiske & Deris)
-
Future World (Kiske & Deris)
I Want Out (Kiske & Deris)

<< vorige volgende >>