Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Helldorado

Eindhoven Klokgebouw / Strijp S 18 november 2017

Soms lopen de dingen toch net iets anders; collega Evil Doctor Smith was door onvoorziene omstandigheden niet aanwezig ter ondersteuning om de veelheid van bands en andere vermakelijkheden in een verhaaltje te vatten. Naast enkele bands die ik toch al wilde zien, was het nu zaak om ook andere dingen nog meer mee te pikken. Na een autoritje van een dik uur en het installeren op het logeeradres, was het een korte wandeling naar het Klokgebouw, alwaar we iets voor drie uur aankwamen.

Door: Cor

Fotograaf: Linda Witjes

De eerste band op mijn lijst, Dead Lord, zou om drie uur beginnen, dus die konden we direct meepikken. Deze jongens had ik een paar keer eerder aan het werk gezien en het zichtbare spelplezier in combinatie met overduidelijk muzikaal vakmanschap en die lekkere Thin Lizzy –achtige pakkende rockers, doen me nog steeds denken dat dit een zwaar ondergewaardeerde band is. Toch konden ze deze al vroeg goed gevulde zaal een zeer goed ontvangen set bieden. Het half uur durende setje was mij in ieder geval veel te kort. Na afloop van het optreden viel me opeens op dat de aankleding van het podium wel erg grappig was. Met relatief weinig middelen (het is geen Lowlands) was hier een puik B-film sfeertje neergezet. Dit sfeertje was ook weer perfect voor de volgende act; The Death Do Us Part Dangershow, met een schaars geklede, welbespraakte dame die zich door haar als beul uitgedoste echtgenoot met messen liet bekogelen. Een aardig schouwspel dat wel past in het concept “Helldorado”.

band image


Te lang bij een podium blijven hangen; op weg naar muziek van La Muerte in de (nog veel) grotere Cobra zaal. De vorige Tarantula zaal was al voor menig popzaal van behoorlijk formaat, maar in deze “zaal” is de oude fabriekshal nog duidelijk te herkennen. Voordeel is de ruimte voor veel publiek, nadeel is duidelijk het geluid. Waarschijnlijk kon ik gewoonlijk al niet heel zo veel met de vrij monotoon doordenderende thema’s van deze band, maar dit geluid maakte het er niet beter op. De belichting was passend rood en blauw, met veel rook op het podium waardoor de silhouetten .in een gepast sfeertje staan en de grommende (soms bijna blaffende) zanger met zijn zak over het hoofd, niet direct als zodanig gezien wordt.

band image


Tijd voor iets heel anders; Tigre Blanco in Tarantula. Variatie genoeg op dit festival, nu krijgen we een keurig in pakken gestoken zigeuner orkest waarvan ook eerst denk dat dit de Hayseed Dixie kant op zal gaan. De akoestische aanpak heeft er wel wat van, maar dit gaat toch iets meer de salsa en zigeuner kant op, bovendien denkt de gitarist zo nu en dan dat hij Al Di Meola is. Toegegeven, hij is goed, maar niet alles kon me helemaal overhalen. Ook dit wordt weer goed ontvangen door het publiek; de programmering heeft goede inschattingen gedaan. Dan onderweg naar een bovenzaal, blijven hangen in die andere grote hal (Lion) waar langs de kant een spookhuis staat en vlak voor het circusachtige podium een grote boxring staat. Een gemaskerde, als beul uitgedoste zanger, dirigeert zijn power rock band en het publiek op bevelende toon. Enkele schaars geklede dames komen opdraven voor een “bier en tieten” act in de ring, waarna er een drietal worstelaars met veel vertoon worden voorgesteld. De worstelshow wordt knap uitgespeeld, onder begeleiding van steeds passende muziekjes van de band en het publiek smult er duidelijk van.

band image


Dan is het tijd voor Monomyth in Cobra. De bassen zijn al van ver te voelen en de doomy space tapijtjes worden in gepaste setting neergezet. De industrial omgeving, de belichting en de galmbak sfeer in het algemeen, zouden dit een extra beetje mee moeten geven. Voor mij persoonlijk begonnen zich de eerste tekenen van onbehagen naar boven te komen. Eerst dacht ik dat die drie bietjes die toen nog maar op had (rustig aan beginnen), niet goed gevallen waren en moest maar even naar buiten om in rustiger omgeving iets te proberen te eten te veroveren. Het eten bij het festival zag er overigens voor festival voer best goed uit. Na een frisse neus en een klein hapje weer terug om het staartje van Birth Of Joy mee te krijgen. Jammer dat ik niet optimaal ben en hun optreden niet meer van meegekregen heb; die jongens die ik in hun begintijd op een podium waar ze niet eens met zijn allen op pasten heb zien spelen, ze speelden zo vol overgave, en doen dat nog steeds. Het mooie van ze is denk ik wel dat dit ondanks de grootte van de zaal/hal en een niet optimaal geluid, nog steeds zo over kan stralen naar een publiek. De jongens kunnen duidelijk een groot podium aan en vandaar hun publiek meeslepen in hun flow.



Omdat ik het hele optreden van Imperial State Electric wil zien, verlaat ik Birth Of Joy alweer na een paar nummers. Nicke en consorten staan in de Lion hal, waar de boxring is weggehaald, zodat het weer een kleine versie Rijnhal wordt. Ook hier weer is het geluid niet optimaal (wel net als overal heel erg hard), maar de band van vaklui staan zich hier doorheen en ze hebben er lol in. Bij Dolf duurt het iets langer voordat het voor het publiek duidelijk is, maar vooral wanneer hij bij ‘Reptile Brain’ de microfoon ter hand neemt, moet het wel duidelijk zijn dat ook hij er een feestje van wil maken. Er wordt een mooie dwarsdoorsnee van het repertoire gebracht, met de nadruk op de stevigere en snellere nummers, met een enkel uitstapje naar rustiger stukken als het titelnummer van de laatste plaat ‘All Through The Night’. Onder andere hierin laten de jongens zien (en horen) dat ze zelfs in deze (geluids)omstandigheden een goed op elkaar ingespeelde band zijn met de meerstemmige koortjes en instrumentale wisselwerkingen. Ik heb altijd een zwak gehad voor te vroeg overleden Robert “Strings” Dahlqvist maar de kwaliteiten van Tobias zelf, zijn tandem met Nicke, en zelfs de rockposes, gaan hem steeds beter af. Enkele absolute kippenvel gitaarmomenten waren wel ‘It Ain’t What You Think’,’Throwing Stones’ en ‘Faustian Bargains’. Ondanks steeds meer koude rillingen die niet door de muziek kwamen, en een buik die steeds meer ging protesteren, was dit wel de moeite waard geweest.

band image


Gezien de fysieke toestand werd het nu wel tijd om een knoop door te hakken; een kort bezoekje aan Orange Goblin deed me besluiten dat het genoeg was. Normaal gesproken zou ik deze band heel erg kunnen waarderen, maar in deze toestand kon het dreunen van de muziek wel eens invloed hebben op de stroming van mijn maaginhoud. Een vervroegde aftocht moest het worden. Helldorado is een festival dat zeker een bezoekje waard is; er is veel, heel veel te bekijken en beluisteren, het is veelzijdig, zeker de eerste keer verrassend en voor de prijs-kwaliteit verhouding hoef je het niet te laten (nou ja, de consumpties zijn schrikbarend duur, maar dat heb je op bijna alle festivals). Dit feestje hoop ik zeker volgend jaar – en dan hopelijk zonder virus toestanden – weer en dan volledig mee te maken. Helldorado; tot volgend jaar!

<< vorige volgende >>