Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Gorgoroth & Gehenna

Eindhoven Dynamo 17 november 2017

Onlangs besloot ik na lange tijd weer eens naar een black metal concert te gaan. Dat ging om een concert van ‘Satyricon’ en nondeju, dat was geweldig. De liefde voor black metal – in welke verschijningsvorm dan ook – werd daardoor weer wat aangewakkerd. Dat was ook de reden dat ik meteen enthousiast werd toen ik hoorde dat Gorgoroth naar ons land zou komen voor enkele optredens. Ik kende de band vooral van naam en vanwege hun behoorlijk turbulente historie. Ruzies, bezettingswisselingen, bloed, schapenkoppen in Polen, detentie, en ga zo maar door: dat was wat je vooral meekreeg van Gorgoroth, Reden om op een vrijdagavond naar Eindhoven te gaan om in de metal tempel van ons land (Dynamo) een potje black metal te verorberen.

Door: Wim S.

Fotograaf: Mark Koetse

Een normaal mens moet gewoon werken, ook op vrijdag. Jammer is het dan ook als er weer eens package wordt samengesteld (vier bands; waarom toch mensen? Het gaat om kwaliteit en niet om kwantiteit) waarbij de eerste band om 19.00 uur al op het podium staat. Dat haal je gewoon niet als je werkt, wat wilt eten en dan nog naar een venue moet afreizen. Ik kan derhalve niets zeggen over de twee eerste bands van deze package, Amken en Lucifer’s Dungeon. Ik hoor van kennissen die de bands meepikten dat ik er niet heel veel aan gemist had, maar ik wil dat niet bevestigen noch ontkennen. Ik heb ze simpelweg niet gehoord of gezien.

band image


Wanneer ik de zaal kom binnengelopen zet Gehenna net het eerste nummer in. Het geluid wat de vier heren produceren is niet echt heel geweldig; het is een brei van lawaai. Het meest opvallende figuur van de band is zanger/gitarist Sanrabb, die zo lijkt weggelopen te zijn uit de serie ‘Vikings’. Dat de band nauwelijks ruimte heeft op het wat kleine podium van Dynamo deert deze band nauwelijks; ze bewegen niet of nauwelijks. Het is een wel erg statisch geheel, deze Noren. Muzikaal kan ik er ook niet heel veel mee, eerlijk gezegd. De songs lijken allemaal op elkaar, de zanglijnen zijn niet of nauwelijks te horen (zingt hij nou in het Engels of in het Noors?) en de gitaren klinken mij niet zwaar en heftig genoeg. Het is een soort sferische black metal. De band zou qua psychedelica niet misstaan op Roadburn bijvoorbeeld. We horen lange gitaarpartijen zonder dat er écht iets gebeurt. Contact met het publiek heeft de band ook totaal niet; er wordt tussen de nummers in niets gezegd. Is het desinteresse? Is het ‘cool zijn’? Hoe dan ook, op mij komt het over alsof de band een uurtje komt werken en dan weer gaat. Minachting van je publiek heet dat. Nee, Gehenna kon mij op geen enkele manier bekoren.

band image


Waarom het vervolgens meer dan 45 minuten duurt voordat Gorgoroth het podium betreedt is mij een raadsel. Wellicht had die eerste band dan beter wat later kunnen beginnen en dan hadden ze niet voor een lege zaal gestaan. Maar dat terzijde. Gorgoroth dus, de band van Infernus. En met de ‘nieuwe’ zanger – die zijn naam eer aan doet - Hoest. Ja, die van Taak inderdaad. Hoest had enige tijd geleden nog lang haar met behoorlijk wat open plekken (laat ik het voorzichtig uitdrukken) en daarom ben ik dan ook niet verbaasd als hij op het podium verschijnt met een volledig kaal koppie. En hij hoest behoorlijk in de microfoon! Zijn stem en zijn zangtechniek zijn bepaald niet aan mij besteed; dat hoge gegil maakt op mij geen indruk. Maar dat zal zeker ook een kwestie van smaak zijn. Wat dat betreft kan hij de leegte die Gaahl heeft achtergelaten niet vullen. Hij heeft wel een goede podiumpresentatie en op momenten lijkt er zelfs wat contact met het publiek te ontstaan. Maar hij is de enige van de band die op die manier met het publiek speelt; Infernus blijkt een norse, arrogante, maar tegelijkertijd nietszeggende man die gitaar speelt alsof er verder helemaal niemand in de zaal is. Hij heeft geen contact met het publiek maar ook niet met de andere leden van de band. Heel vreemd wat mij betreft. Muzikaal klopt het verder wel. De gitaren zijn (redelijk) goed te horen, de zang (wat er voor moet doorgaan dan) van Hoest zit goed in de mix en de drumpartijen maken best wel indruk. Maar ik krijg geen moment het euforische gevoel dat ik kreeg bij het zien en horen van Satyricon. Muzikaal zijn die bands inderdaad niet te vergelijken maar duidelijk is dat ik dan dus meer neig naar de insteek van Satyr en Frost. Daar druipt naast passie ook klasse vanaf. Het enige wat van Infernus afdruipt is chagrijn. Qua accessoires scoort Gorgoroth wel punten! Ik ken niet veel bands met zoveel armbanden, beenbeschermers met lange punten, etc. dan deze gasten. Als ze te dicht bij elkaar gaan staan, zitten ze gelijk aan elkaar vast met al die studs en puntige tentakels. Lachen. Tja, we krijgen een set van een uurtje, met songs als ‘Prayer’, ‘Cleansing Fire’ en natuurlijk ‘Krig’ als hoogtepunten. Na dat uur weet de band niet hoe snel ze van het podium moeten gaan, zonder ook maar de zaal in te kijken en afscheid te nemen van hun hondstrouwe aanhang. Stijlloos.

<< vorige volgende >>