Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Delain, Serenity & Cellar Darling

Utrecht TivoliVredenburg 31 oktober 2017

Een van mijn favoriete zalen in Nederland is Tivoli Vredenburg, ik probeer dan ook elke kans te pakken om hier weer een avondje naartoe te gaan, ook omdat het lekker dichtbij is. Op 31 oktober staan in de ‘Ronda’ drie bands waarvan ik er twee graag wilde zien, Serenity omdat ik deze al een tijdje volg, en Delain, omdat ik de laatste paar albums eigenlijk best goed vond. Mooi dus dat deze line-up in de door mij geliefde zaal speelt. Ook op papier hebben we te maken met een hoogwaardige line-up, alle laatste albums van de bands die deze avond spelen kregen een 85/100 of hoger. Ook Delain’s recent uitgebracht live DVD/CD is zéér goed ontvangen en ik was dan ook erg benieuwd of ze dit niveau wederom konden halen. Het mag gezegd worden, ik had er wel zin in.

Door: Leon

Fotograaf: Leon

band imageSerenity en Delain heb ik eerder al mogen zien live maar Cellar Darling was voor mij een onbekende, ik was dan ook aangenaam verrast toen ik het album ‘This Is The Sound’ beluisterde als voorbereiding op het optreden, wat een toffe debuutplaat zeg! Helaas stond ik in de file vast en werkte de NS niet mee dus moest ik de eerste tien minuten van het optreden missen. Achteraf ben ik daar niet al te rouwig om want de muziek kwam live nog niet helemaal tot leven. De muziek is minder dynamisch, zangeres Anna Murphey zing net iets minder vast en de podium presentatie is wat aan de saaie kant. Een prima opwarmer voor de volgende bands maar ze zullen nog wel wat moeten werken aan de live optredens als ze een grotere naam willen krijgen, wellicht is het alleen een kwestie van kilometers maken. Als Cellar Darling klaar is wordt er, niet onterecht, geapplaudisseerd en wordt er snel op het podium omgebouwd voor de volgende band.

band imageDe heren van Serenity ken ik al eventjes, die stonden ooit (tien jaar geleden) voor een half gevulde zaal van de Boerderij als eerste voorprogramma (van drie) van Threshold te spelen. De show was wel aardig maar de muziek sprak mij zeer aan en het waren ook nog eens aardige gasten! Als ze weer in het land zijn probeer ik altijd langs ge gaan en even een praatje te houden met zanger Georg Neuhauser. In de jaren dat ik ze ken hebben de Oostenrijkers een gigantische(!) groei doorgemaakt, zo is de muziek iets minder progressief geworden en is de nadruk gaan liggen op power metal, maar belangrijker nog is dat de live show elk jaar weer beter wordt! Ook dit jaar straalt het plezier er vanaf en krijgt Tivoli te maken met een band die een dijk live show neerzet. Er worden een aantal nummers gespeeld van het nieuwste album, ‘Lionheart’, maar ook van het voorgaande album ‘Codex Atlanticus’ en een enkel nummer van het oudere werk. Eigenlijk maakt het niet uit wat de mannen spelen want het publiek vind het allemaal fantastisch en is duidelijk aangestoken door het enthousiasme van de band. Ook gast zangeres Tasha krijgt veel applaus, hoewel ze (om heel eerlijk te zijn) niet altijd zuiver zong. Als de laatste tonen klinken, en de band afscheid neemt, applaudisseert het publiek nog een laatste keer enthousiast, ik durfde te wedden dat de merchandise tafel van de band wel opgezocht zou gaan worden.

band imageWederom wordt er omgebouwd en wordt er goed de tijd genomen om alles na te lopen, er worden namelijk video opnames gemaakt! Door de hele zaal verspreid staan een flink aantal camera’s opgesteld en is het duidelijk dat er professioneel video materiaal opgenomen gaat worden. Toch wel een interessante keuze gezien de band twee dagen daarvoor nog de live CD en DVD ‘A Decade Of Delain: Live at Paradiso’ heeft uitgebracht, een optreden dat een jaar geleden nog plaatsvond! Hoe dan ook, het is duidelijk dat alles perfect moet zijn voor de camera’s en dit zorg dus ook voor een kleine vertraging.

Zodra het licht uitgaat en drummer Ruben Israel op zijn drumstel begint te spelen is het publiek al zeer enthousiast en, zodra de rest van Delain het podium op komt, is er sprake van een extase. De band is in topvorm en kan ik niet anders dan concluderen dat de band, in de laatste jaren, een ontzettend grote groei heeft doorgemaakt! Ik heb de band in 2009 mogen zien in het voorprogramma van Kamelot (samen met Serenity), destijds was ik er nog zeker niet van overtuigd dat de groep zou uitgroeien tot het niveau dat ze vandaag de dag hebben. In 2009 was zangeres Charlotte Wessels nog wel eens te betrappen op een sporadische valse noot maar daar kan ik tijdens dit concert niet van spreken, ze raakt ze allemaal. De band als geheel straalt ook meer uit, het staat als een huis en ze hebben er duidelijk zin in, als ik het optreden in drie woorden zou moeten omschrijven dan is het strak, energiek en enthousiast. Het is duidelijk dat het een top avond gaat worden.

band imageHalverwege het eerste nummer ‘Hands Of Gold’ komt direct de eerste gastartiest van de avond op de bühne, grunter George Oosthoek neemt gemakkelijk de partij van Alissa White-Gluz over. Het is de enige bijdrage van de Utrechter maar gelukkig hoeft hij niet van ver te komen. De band gaat verder met een aantal publieksfavorieten zoals ‘We Are The Others’, ‘The Glory And The Scum’, ‘Get The Devil Out Of’ en ‘Suckerpunch’. Bij elk nummer lijkt het publiek nóg enthousiaster te worden. De band laat geen enkele steekjes vallen en moet ik de drie gitaristen een groot compliment geven, Timo Somers. Merel Bechtold en basgitarist Otto Schimmelpenninck van der Oije zijn niet alleen uitstekende gitaristen maar weten ook hoe ze moeten ‘communiceren’ met het publiek. Hoe vaak zie je wel niet een gitarist die als een standbeeld op zijn/haar plek blijft staan? Bijna het tegenovergestelde is hier van toepassing, ze blijven bijna geen moment op dezelfde plek staan. Klasse!

Na ‘Danse Macabre’, waar het optreden naar is vernoemd, komt de tweede gastartiest van vanavond het podium op. Celliste Elianne Anemaat speelt samen met Wessels en pianist en bandleider Martijn Westerholt de ballad ‘Scarlet’. Hoewel het knap is uitgevoerd doet het nummer mij persoonlijk niet zoveel. Na het rustmoment gaan we door met harder werk en mag, bij ‘Your Body Is A Battleground’, Marco Hietala dan eindelijk het podium opkomen. Het is duidelijk dat de zanger en bassist van Nightwish een publiekslieveling is want het publiek wordt helemaal gek zodra hij voet op het podium zet. Hoewel Hietala technisch gezien zeker geen sterke zanger is, levert hij vanavond gewoon een goede prestatie met veel plezier. Nummers als ‘Your Body Is A Battleground’ , ‘Control The Storm’, en ‘Sing To Me’ worden vol overtuiging gezongen en het publiek vind het geweldig.

Na een aantal liedjes te hebben gezongen gaat Hietala weer van het podium af tot grote teleurstelling van het publiek. Gelukkig geeft Wessels aan dat hij misschien nog wel terugkomt, als het publiek ten minste enthousiast genoeg is. Delain gaat gewoon door met het spelen van hun klassiekers, zo horen we onder anderen de liedjes ‘The Hurricane’ en ‘Mother Machine’ voordat Hietala weer het podium op komt voor de laatste twee liedjes van de avond. De band kiest er voor om hun versie van het nummer ‘Scandal’ van Queen te spelen, wat voor mij niet had gehoeven, gezien dit zeker niet Queen’s (of Delain’s) beste werk is. De avond wordt afgesloten met een van Delain’s belangrijkste nummers, ‘The Gathering’, waar het publiek nog één keer voluit meedoet, onder luid aanmoedigen van Hietala en Wessels. Het regent nog even bubbels, de band bedankt het publiek en het is afgelopen. Het publiek heeft niets te klagen en zijn eigenlijk in de watten gelegd, drie prima bands waarvan de laatste twee toch wel bovengemiddeld presteerden, bovendien is het allemaal ook nog eens gefilmd en kunnen we het waarschijnlijk allemaal nog een keertje terug zien. Prima avond, wat mij betreft nóg beter dan op de live DVD!

<< vorige volgende >>