Listen live to Radio Arrow Classic Rock

ProgPower EU

Baarlo Sjiwa 10 juni 2017 tot 10 augustus 2017

Elk jaar begin oktober vindt ProgPower EU plaats in het gezellige dorpje Baarlo. Dit jaar waren Leon, Vera en Bart aanwezig om verslag uit te brengen van het driedaagse proggebeuren en ook nog wat foto’s te nemen. Hun bevindingen lees je in onderstaand artikel.

Door:

Fotograaf: Leon

Vrijdag, 6 oktober 2017

band imageIk hoorde pas een paar dagen voor het festival dat er een plekje voor mij was op vrijdag en zaterdag, dat was goed nieuws want ik al te twijfelen of ik last-minute nog een kaartje zou halen. Dit betekent dus wel dat ik hierdoor dus de bands vooraf niet heb kunnen beluisteren, net zoals mijn eerste Progpower ervaring in 2010 en dat was toch een fantastische editie (Haken, Leprous, Jon Oliva’s Pain, Darkwater, Myrath, Serenity, Shadow Gallery, etc)! Dus vrijdag avond, iets voor achten, sta ik voor in de zaal te wachten tot de eerste band van start gaat. Leuk feitje is dat beide bands vanavond uit Australië komen, een unicum voor het festival dat alle bands op een dag uit hetzelfde land komen. Na een korte aankondiging verschijnt Sleepmakeswaves op het podium en is het festival officieel begonnen (als we Damian Wilson’s optreden in Kasteel de Berckt niet meerekenen)! De heren uit Sydney spelen instrumentale post-rock en doet mij een beetje denken aan Long Distance Calling, die nog niet zo lang geleden een zanger hebben toegevoegd aan de line-up. Dat is eigenlijk ook waar ik het meeste tegenaanloop bij Sleepmakeswaves, de eerste paar nummers zijn nog best wel interessant maar de instrumenten vullen de ruimte niet goed genoeg op waar je normaliter zang zou (willen) horen. Dankzij het enthousiasme van de band kan het me enige tijd te vermaken maar het is niet genoeg om mij het gehele optreden te bekoren. Gelukkig is Progpower een heel gezellig festival en, als de band je niets doet, kan je ook gezellig buiten een biertje drinken want je vind altijd wel iemand om mee te praten. (Leon)

band imageDé reden waarom de zaal op vrijdag afgeladen vol zit is uiteraard Voyager. Ondanks dat zij ‘van verre’ komen, is dit al de derde maal dat ze hun opzwepende show aan het ProgPower publiek presenteren. Voor het eerst gebeurde dit in 2006 – “When we were wild and young” – zal frontman Daniel Estrin met een brede glimlach memoriseren tijdens de show. Hij en de modern gekapte (opgeschoren in de nek en een bos krullen voor het gezicht wapperend) gitariste Simone Dow zijn de blikvangers van de band, zonder afbraak te willen doen aan de rest van de strak spelende Aussies. Ik leerde Voyager kennen met debuutalbum ‘Element V’ en dat stal meteen mijn hart. Daarna zijn ze stug blijven voortgaan en hun populariteit groeide wereldwijd met het album ‘The Meaning Of I’ zelfs op Sensory Records. Het meest recente album heet ‘Ghost Mile’ en kwam in eigen beheer uit in mei. De band maakt zoveel videoclips dat het gros van de songs bekend in de oren klinkt en dat is zo met opener ‘Ascension’ en ‘Misery Is Only Company’. Er worden songs van elk album gespeeld en later zal Daniel me toevertrouwen dat dit de langste show was die ze ooit gespeeld hebben. Het is dan ook na één uur ’s nachts wanneer ik terug op de natte kasseien buiten sta en een praatje met de zanger maak. Het is een wervelende show, waarbij Estrin zich voornamelijk als zanger waarmaakt en slechts in de oudere songs ook keyboards speelt. Dat staat opgesteld vlak voor het podium en niet meer vooraan zoals vroeger het geval was. Het zijn toch de oudere songs als ‘Sober’ en het eerste bisnummer ‘To The Morning Light’ die ik nog vlekkeloos kan meezingen. De band heeft groot succes en beklijft met het aan Peter Steele opgedragen ‘Iron Dream’. ‘Lost’ wordt voorafgegaan door een bassolo en men speelt een vermakelijke medley waarin ‘Ace Of Spades’, Toto en Phil Collins de revue passeren vooraleer het oudje ‘Cosmic Armaggedon’ het publiek charmeert. De muziek van Voyager heeft altijd een poppy inslag gehad en zo zijn songs als ‘Summer Always Comes Again’ en ‘Seasons Of Age’ makkelijk te behappen en meteen meezingbaar. Maar liefst negentien songs en een medley lang konden we genieten van Voyager en dat was van begin tot einde genieten geblazen. (Vera)

Zaterdag: 7 oktober 2017

band imageMet het fantastische optreden van Voyager nog in mijn hoofd begin ik de ochtend met veel enthousiasme! Na ontbijt in het hotel, en kort Venlo bezocht te hebben, sta ik 25 minuten vóór de eerste band van de dag al bij de zaal. Iets te vroeg blijkbaar want er is nog bijna niemand en de organisatie is nog druk in de weer, ik mag dus ook de zaal nog niet in. Geen probleem, in de kelder is er namelijk elk jaar een CD/Vinyl markt aanwezig en spendeer ik daar maar al te graag wat tijd aan. Na wat aankopen te hebben gedaan, en wat gepraat te hebben met bekenden, hoor ik dat Cataya, de eerste band van de dag, is begonnen met spelen. De zaal is aardig gevuld maar ik kan met speels gemak naar voren lopen om vooraan wat foto’s te maken. De band uit Duitsland speelt instrumentale ‘ambient post-rock’, met de nadruk op ambient, en is het een zeer rustig begin van de dag. Of nou ja, eigenlijk moet ik zeggen dat het een saai begin van de dag is, ik denk dat ik nog nooit zo’n saai optreden heb gezien! De nummers zijn lang (zo’n 10 minuten per nummer), alles behalve dynamisch en heel erg repetitief, elk nummer lijkt op de voorganger! Ook de performance van de Duitsers is onwaarschijnlijk saai, ze stonden enkel naar elkaar te kijken, bewogen vrijwel niet en er was geen enkele interactie met het publiek. Het licht dan? Ook saai, er was namelijk ook geen lichtshow, enkel een spotje gericht op elk bandlid. Ik hoorde de mensen achter mij zeggen ‘we kijken hier naar een betaalde repetitie’, dat lijkt me toch niet helemaal de bedoeling. Halverwege de set vind ik het genoeg geweest en loop ik weg, het was duidelijk dat ik niet de eerste was met dat idee want inmiddels was de zaal wat leger dan bij aanvang. Hopen dat de volgende band beter is dan! (Leon)

band imageNa een half uur ombouwen en soundchecken is het de beurt aan Blindead, hopelijk kunnen zij de valse start die ochtend goedmaken. Hoewel deze band ook ‘ambient’ invloeden heeft is er gelukkig meer dynamiek aanwezig en is het af en toe erg intens. De band is een stuk levendiger dan de voorgaande groep en was de muziek ook een stuk aangenamer, toch was ik niet onder de indruk. Deels heeft dit met de podium presentatie te maken, zo ZIT er iemand, achter een van de gitaristen, achter een mini-keyboard en een laptop die, neem ik aan, de soundscapes voor zijn rekening neemt. Hij lijkt er echter niet veel zin in te hebben want ik heb hem niet één keer zien glimlachten of uit zijn stoel zien komen, een beetje vreemd. Goed, als we dat vergeten, en even alleen kijken naar de muziek en de performance van de andere bandleden dan kom ik tot de conclusie dat het wel oké was. Muzikaal is het niet helemaal mijn ding maar ik zag dat er mensen in de zaal aan het genieten waren en ook bij de merchandise tafel zijn zeker een aantal CD’s verkocht. In ieder geval beter dan de voorgaande band. (Leon)

band imageMet Kauan treden we de wereld van bands binnen die eveneens op Prophecy Fest zouden kunnen staan. Dat is het eerste wat me te binnen valt wanneer de eerste sierlijke vioolstrijkjes van de Russisch/Oekraïnse band weerklinken. Met grote ernst worden akoestische gitaarfragmenten, soundscapes, rustige zang, grunts en voluptueuze uitbarstingen gespeeld. Het is een tranceopwekkende belevenis die ergens ongrijpbaar is, maar meestal wel beklijft. Je zou dit ook progressieve death/doom metal kunnen noemen en het blauwe licht en de rook dragen bij aan het enigmatische karakter van het concert. Met de uitgesponnen afsluiter ‘Aidin Laulu’ was het feest compleet. Ook al was ik onbekend met het materiaal, zij maakten een goede indruk! (Vera)

band imageDe, voor mij persoonlijk, teleurstellende ochtend wil ik snel weer vergeten, gelukkig garandeerde een van mijn vrienden mij dat de volgende band een stuk beter en energieker zou zijn, dus, na wat te hebben gegeten, sta ik weer vooraan in de zaal om Atrox te zien. Na de aankondiging (waar de Noren nog even werden verward met Zweden) beginnen ze met spelen, meteen is duidelijk dat deze heren hele andere muziek maken dan de voorgangers: Avant-garde metal. De band speelt enthousiast en met veel energie, wat direct door de zaal wordt opgepikt (ik hoor bijna een zucht van verlichting door de zaal gaan). Hoewel ook dit niet echt het genre is waar ik doorgaans gelukkig van wordt moet ik eerlijk bekennen dat ik het een erg leuke band vind! De heren hebben zeer droge humor en krijgen de zaal meermaals aan het lachen, wat een contrast met de eerste drie bands! Maar ook muzikaal is het best goed wat de heren doen, erg up-beat en zeer energiek. Na een uurtje gespeeld te hebben moet de band weer van het podium af maar niet zonder luid, welverdiend, applaus van het publiek! Een goed begin van het tweede deel van de dag! (Leon)

band imageDeze opgaande tendens zet zich de rest van de avond verder. Pyramaze is namelijk een band waar we naar uitkijken. Ooit hadden de Zweden het geluk om ex-Iced Earth zanger Matt Barlow even onder hun dak te kunnen verwelkomen (luister maar naar het album ‘Immortal’), maar die victorie was van korte duur. Sindsdien hebben ze een zanger van minder wispelturige aard gevonden in de Noor Terje Harøy en ach, die voorziet de stevige power metal van de heren ook van energieke vocalen. Minder leuk is dat de band een half uur te laat begint en de set behoorlijk wordt ingekort. In de wetenschap dat Pyramaze een band is die weinig op de podia te zien is, is dit echt spijtig. Naast mij mort een liefhebber van progressieve power metal: “Het genre komt al heel wat minder aan bod op ProgPower in vergelijking met vroeger en dan nog dit”. Maar goed, wat we wel te zien en horen kregen was best puik. Dat werd een bloemlezing uit het nieuwste album ‘Contingent’ en ook een ruim aanbod uit vorig album. Niet toevallig, want dat zijn de twee albums waar de zanger al deel uitmaakte van de band. Een welkome afwisseling was dit na een reeks complexe capriolen van voorgaande bands. Leuk detail was om producer Jacob Hansen als gitarist op het podium te zien. (Vera)

band imageSoen was voor mij één van de hoofdredenen om ProgPower 2017 bij te wonen. De band van ex-Opeth drummer Martin Lopez heeft me altijd geïntrigeerd en levert zonder uitzondering topalbums af. Dit jaar nog ‘Lykaia’ en daar kwamen vijf van de twaalf songs vandaan. Was de Zweedse band voordien al favoriet, dan werd dit gevoel nog vergroot na de toetreding van gitarist Marcus Jidell. Hij heeft een uitzonderlijk emotionele stijl van spelen – die we natuurlijk ook kennen van Avatarium, The Doomsday Kingdom en zijn soloalbum – en weet ook bij Soen danig de aandacht naar zich toe te trekken. De band wordt wel eens vergeleken met Tool. Natuurlijk hebben ze daar elementen van – dat raadselachtige aura in de muziek en de zang – maar Opeth invloeden zijn ook nog aanwezig in songs als ‘Sectorian’ en ‘Sister’. Een dikke pluim ook voor zanger Joel Ekelöf, want zijn statige performance straalt waardigheid en toewijding uit. En wat een stem heeft hij, waarmee hij zelfs moeiteloos a capella over de hoofden heen galmt! Het publiek geniet in extase en zingt op commando stukken mee. Het is in gevoelige songs als ‘Jinn’ en ‘Lucidity’ dat de band echt kippenvel bezorgt. Dit is zo goed dat het ontroert en met een brok in de keel wandel ik naar de camping (nadat ik in de kelder foto’s met de Zweden gescoord heb natuurlijk). (Vera)

Zondag, 8 oktober 2017

Changing of the guards, met vandaag collega Bart als vriend en toeverlaat die me kwam versterken om alles voor het nageslacht vast te leggen. We ontmoeten elkaar rond de middag, zodra Bart gearriveerd is en zetten samen koers naar JH Sjiwa in Baarlo. Zijn inleiding: “Blij toch nog een dagje mee te pikken van een lang weekend internationale prog in het lokale Baarlo, begint de dag goed als het ophoudt met regenen wanneer Vera en ik de dag openen met een streekgebrouwen koffie onder het genot van even bijkletsen.

band imageDe opening van de zondag is aan het Nederlandse Semistereo. De band zet wat mij betreft meteen een mooie sfeer neer met hun gevoelige rock waar de stevige riffs en ritmes zeker niet ontbreken. De drummer heeft zo'n beetje het hele optreden met recht een glimlach op zijn gezicht: zijn partijen bouwen erg mooi op en kleuren steeds alles in met een beetje extra. De bassist speelt lijnen die een stuk eleganter zijn dan zijn Pornhub-shirt. En de twin-attack van de Les Pauls is erg lekker en goed op elkaar ingespeeld. Het is ook erg mooi om te zien hoe de gitarist met de grootste baard vergroeid is met zijn gitaarpartijen. De passie spat ervan af. Ook de zanger heeft er veel zin in. Met goed gebruik van microfoontechniek (en een megafoon) brengt hij veel dynamiek in de zang. Wel mis ik ten opzichte van de regelmatig lekker pittige muziek soms een beetje ballen, zowel qua zang als de tekstflarden die ik mee kreeg. Maar we gaan dat thuis nog eens lekker opzetten, dat zal zeker smaken! Mooie opener wat mij betreft! En dan ben ik erg positief, dus vraag ik me af: wat vond jij, Vera? (Bart) Een sterk begin en een zeer sympathieke band die iedere bezoeker een cd’tje overhandigde met een half uur muziek ter kennismaking. De megafoon was populair op ProgPower. (Vera)

band imageOrganized Chaos uit Servië gooit het daarna over een wat bombastischere boeg. De zanger lijkt zo uit de school van Jeff Buckley gestapt, maar dan zonder dat rauwe randje dat Buckley live had. Het openingsnummer is mooi meeslepend: van emotioneel ingetogen naar heftige moderne metal met een scheut djent, het is behoorlijk virtuoos allemaal. Maar gaande het optreden wordt het toch een beetje zwalken op twee benen voor mij. Enerzijds is het allemaal wat fragmentarisch, anderzijds wil de band (en dan met name de zanger) steeds emoties brengen die larger than life zijn. Dat komt bij elkaar opgeteld wat geforceerd over. Dat er veel ruimte is voor de live niet altijd even interessante toetsenescapades van bekende invallende muzikant David (Maxim) Micic, wil niet helpen - overigens kleurt hij verder de nummers mooi in, daar geen slecht woord over! De spontane finale met een Jezus-aanbidding en drie Britse malloten in Thunderbirds-kostuums zorgt voor een leuke afsluiting van het optreden. (Bart)

Brutai uit Londen brengt goedgehumeurde pubhumor zonder flauwekul mee het podium op. De moderne melodieuze metal knalt er meteen goed in: de riffs spatten van het podium en het geluid is dan ook erg goed. De band is erg soepel en heel goed op elkaar ingespeeld: bas, gitaren, drums, toetsen en zang (gitarist én toetsenist): het klinkt allemaal erg lekker samen. De drummer slaat het drumstel overigens zowat dood. Wel is het een kwestie van smaak of je alle zang -en melodielijnen trekt: soms klinkt het wel erg poppy of boyband-achtig. Maar of het de gelikte melodieën zijn of de eerste vette grunts van de dag, ik weet het niet: de zaal stroomt gaandeweg het optreden een beetje leeg. Of misschien is het de aanloop naar de eetpauze? Wat is jouw vermoeden Vera? (Bart) Hongerige magen zullen zeker een reden geweest zijn voor deze (gedeeltelijke) exodus, maar een deel van het publiek houdt nu eenmaal niet van grunts. Ik vond dat contrast tussen luchtige popmelodieën en heftigheid best te doen. (Vera)

Na de dinner break staat Hemina uit Australië op het podium. Aussies met goede zin en progressieve metal vol wendingen, melodieën en gitaarsolo's. Wat voor mij ontbreekt, zijn pakkende omvattende melodieën, oftewel: ik mis de nummers om over naar huis te schrijven.(Bart)

Met Toehider komen we voor mij bij de grote verfrissende verrassing. Opeens staat daar na een dag vol meerlagige, dichtgesmeerde muziek, een eigenzinnig trio van rasmuzikanten zonder backing tracks of andere franjes. Australië met een onmiskenbaar stukje Zweden op bas en achtergrondzang. De muziek laat zich omschrijven als classic rock meets punk meets Mike Keneally wat mij betreft. Veel humor, veel ingenieuze harmonieën en leuke wendingen, ontzettend pakkend en retestrak en groovy gespeeld. Als bonus komen zangeres Marcela Bovio en gitarist Marcel Coenen nog een Aryeon-nummer meespelen. Dit klinkt ook zeker even lekker - machtig mooi intro op gitaar! Maar bij het plichtmatige ritmisch doordreunende middenstuk weet ik meteen dat ik daarna weer liever doorluister naar materiaal van Mr. Toehider zelf. Na een knap live uitgevoerd 'This Conversation Is Over' is voor mij ProgPower 2017 voorbij: ik moet een bus halen. Vera heeft echter alles na mij nog op haar net -en trommelvliezen binnengekregen! (Bart) En wat Toehider betreft waren dat nog een drietal songs waarbij ‘The Theory Of Everything‘ gespeeld wordt van Ayreon met gastgitarist Marcel Coenen en zangeres Marcela Bovia als smaakmakers op het podium. Het doet het succes van de band toenemen, ook voor de eigen songs die nog volgen, zelfs al maakt de zanger daar een grapje over dat zij dit best als uitsmijter gespeeld hadden. (Vera)

Ik wist niet wat ik van TesserAct moest verwachten, maar vreesde het soort moderne metalcore met progressieve wendingen dat me de kast opjaagt. Nou, dat werd een flinke meevaller. Zanger Daniel Tompkins zong meestal clean en de muziek had genoeg melodieuze elementen om geboeid te blijven volgen. Een volle en enthousiaste zaal was dan ook het resultaat. De presentatie is vrij koel en stilistisch met oplichtende kubusvormen op een donker podium. In het tweede deel van het concert volgden wat zangstukken die me minder lager – de band komt me ook soms ‘emo’ over – maar de algemene indruk was positief. (Vera)

<< vorige volgende >>