Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Femme Festival

Eindhoven 21 september 2017 tot 23 september 2017

Het jaarlijkse Femme festival was dit jaar reeds toe aan haar vierde editie en, getuige het feit dat men dit gebeuren deze keer maar liefst vier dagen duurde, kunnen we wel stellen dat de groei er nog steeds in zit. De eerste twee dagen vonden plaats in de Dynamo, voor de derde dag werd er verhuisd naar de Effenaar, terwijl voor de laatste dag het Blue Collar Hotel gebruikt werkt als onderkomen. Door privé-verplichtingen kon ondergetekende dag vier helaas niet meemaken, maar er was op dit super-strak georganiseerde en erg gezellige festival meer dan genoeg te zien en te horen op de eerste drie dagen. Op naar de vijfde editie zou ik zeggen!

Door: Sjak

Fotograaf: Hans Lievaart

band imageOp donderdagavond werd het festival begonnen met een viertal bands die allen bij het Nederlandse label Painted Bass Records onder contract staan. Althans, dat was de bedoeling, want net voor aanvang van het festival kregen we te horen dat de headliner van die avond, het uit Den Bosch en omstreken afkomstige talentvolle gezelschap End Of The Dream door privéomstandigheden verstek moest laten gaan. Dat was toch wel een behoorlijke teleurstelling, daar deze band tot de meest veelbelovende nieuwe acts binnen het female fronted genre behoort. Gelukkig kon men op deze korte termijn klasbak Anneke van Giersbergen strikken om de avond met een akoestische set af te laten sluiten, wat een zeer geslaagde pleister op de wonde was.

band imageDe Franse band Beneath My Sins mocht het festival aftrappen en ze lieten ondanks hun enthousiaste houding niet echt een geweldige indruk achter. Dat heeft met name te maken met zangeres Emma Elvaston, die niet echt toonvast was en meermaals de grens van het toelaatbare overschreed. Op plaat klonk deze band nog zeer behoorlijk, maar live wist men dit absoluut niet waar te maken. Ook het navolgende gezelschap, het Belgische Circle Unbroken, leverde zeker niet één van haar beste optredens af, al had dat meer te maken met de technische problemen waar de band tijdens haar show mee te maken had. Toch was ook zangeres Marieke Bresseleers zeker niet in haar beste doen, zodat het toch normaliter altijd op niveau presterende Circle Unbroken, op deze avond ook ondermaats presteerde.

band imageHet Nederlandse Shadowrise kwam gelukkig een stuk beter voor de dag, waarbij met name de nieuwe uit Engeland afkomstige gitarist Jack Streat door zijn enthousiaste spel en prima gruntzang in positieve zin opviel. De zang van frontvrouwe Laura Guldemond had wel wat prominenter in de mix mogen staan, want op sommige momenten had ze moeite om boven het instrumentale geweld uit te komen, maar dat was dan ook het enige smetje op een verder vrij goed optreden. De hoofdrol op deze avond was echter weggelegd voor Anneke van Giersbergen, die zichzelf akoestisch begeleidend en een aantal covers van onder andere Bruce Springsteen, Kate Bush, Ayreon en Chris Cornell speelde. Anneke was fantastisch bij stem en zorgde voor een prima sfeer, mede door de leuke anekdotes die ze tussen de nummers door deelde met het publiek. De aanvankelijke tegenvaller dat End Of The Dream niet kon optreden, werd hierdoor op een prima manier gecompenseerd.

Daar waar op de donderdagavond alle optredens in de kleine zaal plaatsvonden, werden we op de vrijdag verplicht om continue te wisselen tussen de twee zalen in de Dynamo, zodat we ook de nodige lichaamsbeweging kregen. Het Duitse Conspiria opende dag twee in de kleine zaal en hun op Epica geïnspireerde song materiaal mocht er best zijn. Een en ander werd behoorlijk enthousiast gebracht en, ondanks het feit dat zangeres Nadine Mittmann een paar keer uit de bocht vloog, kon ik de potentie wel zien in deze band. Hierna was het de beurt aan Viper Solfa, de band rondom ex-Trail Of Tears frontman Ronny Thorsen, die met hun erg heavy materiaal helaas ook niet erg best voor de dag kwamen. Zangeres Miriam Renag liet hier en daar ook wat steekjes vallen en, getuige het feit dat de zaal steeds leger werd gedurende het optreden, wist niet iedereen het materiaal van Viper Solfa te waarderen.

band imageDe Noorse metal band Leonov wist wel te overtuigen in de kleine zaal en hun hypnotiserende doom metal klonk best wel goed. Voor mij persoonlijk zat er te weinig afwisseling in hun set, waardoor ik na verloop van tijd mijn interesse begon te verliezen, maar Leonov was toch wel de eerste echte positieve verrassing van deze vierde editie van Femme. Het uit Malta afkomstige Weeping Silence wist het publiek ook zeker te boeien, maar ook hier had zangeres Diane Camenzuli niet haar beste dag zullen we maar zeggen. Dat werd echter gecompenseerd door de strakke performance van de band en het behoorlijk goede materiaal, waardoor de band toch terug kan kijken op een redelijk goed optreden. Het Turks/Duitse gezelschap Dream Ocean wist de kleine zaal behoorlijk in zijn greep te krijgen met hun lekker klinkende metal en zangeres Basak Ylva was dan ook aangenaam verrast door de positieve respons.

band imageHet incomplete For I Am King (bassist Jasper van den Broek moest verstek laten gaan daar hij een vingertop had verloren) maakte een ijzersterke indruk en hun materiaal werd rete-strak neergezet, waarbij beide gitaristen Wouter Cammelbeeck en Jurgen van Straaten lieten zien uit het goede hout gesneden te zijn. Tel daarbij op dat de erg beweeglijke en heerlijk gruntende frontvrouwe Alma Alizadeh een uitstekende bijdrage leverde en dat zorgde er voor dat For I Am King voor mij persoonlijk het hoogtepunt van dag twee was. Voor Vetrar Draugurinn zou het dan ook moeilijk zijn om na deze stoomwals het publiek voor zich te winnen, maar daar slaagde deze nieuwe band toch wel degelijk in. Hun gothic metal, met een prominente rol voor Autumn zangeres Marjan Welman, stond als een huis en het duet met Scarlet Stories zangeres Lisette van den Berg was zeker een hoogtepunt in een erg goede set.

band imageAfsluiter en hoofdact van dag twee was Mayan, maar zowel drummer Ariën van Weezenbeek, gitariste Merel Bechtold, zanger Henning Basse en oprichter Mark Jansen waren niet van de partij en hoewel hun vervangers zich goed van hun taak kweten had ik het idee dat dit meer een tribute-band dan het oorspronkelijk Mayan was. Gelukkig waren George Oosthoek en Marcela Bovio wel van de partij want zij waren degenen die in positieve zin opvielen tijdens dit optreden. Het was echter wel een veeg teken dat het hoogtepunt van de set het Orphanage nummer ‘At The Mountains Of Madness’ was. Desalniettemin zette Mayan een behoorlijk goed optreden neer, al zou men de top-performance van For I Am King zeker niet benaderen.

band imageOok op dag drie in de Effenaar werden beide zalen gebruikt voor de optredens en het uit Finland afkomstige Amberian Dawn was de eerste band die op het grote podium acte de préséance gaf. Gezien het feit dat Amberian Dawn een redelijk ervaren band is, had ik niet verwacht dat ze zo vroeg in het programma zouden staan, maar onder aanvoering van de prima zangeres Capri werd een erg goed optreden neergezet, dat voor mij nog wel wat langer had mogen duren. De Duitse gothic metal band Aeranea heeft met zangeres Lilly Seth ook een prima schreeuwlelijk in huis en ook zij wisten gedurende hun korte set de nodige indruk te maken en bewezen dat dit een band is om in de gaten te houden. Het Amerikaanse Edge Of Paradise is een echte “love them or hate them”- band en dat heeft alles te maken met de vocalen van zangeres Margarita Monet. Feit was dat men op basis van hun prima song materiaal de aandacht van het publiek gedurende de gehele set moeiteloos wist vast te houden en dat het in de grote zaal steeds drukker werd naar mate het optreden vorderde. Persoonlijk was ik best wel gecharmeerd van wat onze Amerikaanse vrienden te bieden hadden.

band imageDat gold ook voor het Nederlandse Beyond God, die binnenkort hun tweede full-length album op de markt gaan brengen. Daar de band een thuiswedstrijd speelde, werden ze behoorlijk enthousiast onthaald, maar ook hun optreden was erg goed te noemen. De band was goed op elkaar ingespeeld en de zang van frontvrouwe Meryl Foreman klonk prima. Het is dan ook jammer dat gitarist Twan Smolders heeft besloten op na de CD-presentatie in november de band te gaan verlaten, maar hopelijk vinden ze een adequate vervanger. Na een tweetal nummers van Theatres Des Vampires beluisterd te hebben, besloten we om het voorbeeld van velen te volgen en het optreden te laten voor wat het was om een hapje te gaan eten. De uit Tunesië afkomstige band Persona deed mijn bloed weer wat sneller door de aderen stromen want onder aanvoering van de prima zangeres Jelena Dobric werd er een goed optreden neergezet, dat erg enthousiast werd ontvangen door het in grote getale opgekomen publiek.

De rondom Krypteria-zangeres Ji-In Cho geformeerde band And Then She Came was voor mij één van de meest positieve verrassingen van deze derde dag. Ji-In was erg beweeglijk, zocht veelvuldig de interactie met het publiek en bleek verrassend goed bij stem. Daarbij was het gespeelde materiaal gewoonweg erg goed, waardoor het optreden van And Then She Came erg veel indruk maakte. De nieuwe band van Sander Gommans, zijnde Phantom Elite, had de moeilijke taak om het op de headliner wachtende publiek te blijven vermaken. Helaas waren er al veel mensen richting de grote zaal gegaan om een goed plekje te bemachtigen voor het Delain optreden, maar die hebben toch wel wat gemist. Phantom Elite bleek met Exit Eden-zangeres Marina La Torrace een erg goede zangeres binnengehaald te hebben en ook het neergepende song materiaal maakte indruk.

Natuurlijk was Delain de meer dan terechte headliner van de dag en ook op deze vierde editie van Femme lieten ze horen een absolute topband te zijn. Het gespeelde song materiaal was geweldig en de prima stem en charismatische uitstraling van zangeres Charlotte Wessels was “the icing on the cake”. Delain bewees eens te meer waarom men tot de eredivisie van de female fronted metal behoort en het publiek kon er dan ook geen genoeg van krijgen. Na het Delain optreden had de Duitse formatie Revolution Eve de ondankbare taak om het festival in de kleine zaal af te sluiten en hoewel de opkomst hiervoor begrijpelijkerwijs niet bijster hoog was, speelde men alsof ze voor een volle zaal met uitzinnige fans stonden en daar kregen ze dan ook het welverdiende respect voor.

Al met al was Femme 2017 een zeer geslaagd en bijzonder goed georganiseerd festival en het deed me dan ook deugd om te horen dat er volgend jaar weer een vijfde editie gaat komen! Lords Of Metal zal dan ook zeker weer van de partij zijn…

<< vorige volgende >>