Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Twelve Foot Ninja & The Interbeing

Amsterdam Melkweg 10 maart 2017

Twelve Foot Ninja. Eigenlijk is de naam passend voor de muziek, cool maar wel een beetje raar. De heren staan er om bekend dat ze niet al te veel in hokjes denken en rustig verschillende stijlen muziek combineren. Het ene moment luister je naar knetter harde metal en het volgende moment krijg je reggae voor je kiezen, het geheel levert een interessante sound op die toch wel veel mensen interessant vinden. Dit jaar zijn ze aan het touren en voor het Europese deel hebben de Australiërs de band The Interbeing bereid gevonden om het voorprogramma te verzorgen. Op dinsdag 3 oktober loop ik naar de Melkweg om beide bands live te mogen aanschouwen en wat foto’s te schieten.

Door: Leon

Fotograaf: Leon

Tot voor kort waren deze twee bands voor mij totaal onbekend maar toen ik Twelve Foot Ninja in een Spotify playlist voorbij hoorde komen wilde ik daar wel meer van horen en besloot het nieuwe album ‘Outlier’ even op te zetten. Dat beviel mij wel, en toen ik na een luisterbeurt (of twee) zag dat de heren in de niet al te verre toekomst het land zouden bezoeken voor een optreden wilde ik daar eigenlijk wel naartoe! In eerste instantie ging ik er vanuit dat het in de grote zaal van de Melkweg zou zijn, want het is geen onbekende groep, maar ik kwam er pas laat achter dat het in de Melkweg Upstairs plaats vond. Het zaaltje bied plaats voor maar 200 man waarvan een aantal zittend, ik ben dan ook verbaasd dat de zaal niet uitverkocht is!

band imageEen kwartier voor aanvang van The Interbeing loop ik de zaal in en zie ik nog maar een handjevol mensen staan, ik kan dus mooi helemaal vooraan staan. Het album had ik maar één keer opgezet en wist ik dus niet echt wat ik moest verwachten, behalve dan dat ik het album best wel aardig vond. Als de band zich op het podium meld, starten de eerste tonen van het intro ‘Cellular Synergy’, en is er gematigd applaus bij het handjevol mensen die er al staan. De Denen laten zich hierdoor niet van de wijs brengen en beginnen enthousiast met ‘Pulse Within The Paradox’. Het publiek word geconfronteerd met een muur aan super strak gespeelde metal met progressieve en djent invloeden. De gematigde opstelling van het publiek verdwijnt dan ook snel en naar mate het concert vordert wordt het applaus steeds harder.

band imageDe heren gaan door met ‘Purge Of The Deviant’, ‘Sins Of The Mechanical’ en ‘Spiral Into Existence’, stuk voor stuk super strak gespeeld en begroet met groeiende enthousiasme van het publiek. Zanger Dara Toiblin is zeer goed bij stem en heeft geen moeite om zijn rauwe vocalen op niveau te houden gedurende het optreden. Ook de drie gitaristen, Torben Pedersen (die ook wat vocalen voor zijn rekening neemt), Boas Segel en Jacob Aarosiin Hansen (basgitaar), spelen de muziek foutloos en gemakkelijk. Ook grote complimenten voor Kristoffer Egefelt die de lastigste double-bass partijen bijna mechanisch en foutloos speelt, niet normaal! Ik heb in mijn jaren heel veel voorprogramma’s mogen aanschouwen en, helaas, is het vaak zo dat het niveau met de hoofdact toch wel heel groot is. The Interbeing ligt qua niveau heel dicht in de buurt van de hoofdact, dat heb ik nog niet vaak gezien!

Na nog een handvol nummers sluit de band uiteindelijk af met ‘Among The Amorphous’, het titelnummer van de laatste plaat. De zaal, die inmiddels een stuk voller is geworden begroet de laatste noten met veel enthousiasme en sluit het optreden af met een groot, welverdiend, applaus. Een band om te onthouden! Na de buigingen begint de band met het opruimen om plaats maken voor de volgende groep, Twelve Foot Ninja! Het publiek gaat even wat drinken halen, en bij de merchandise kijken, om na een minuut of twintig volledig opgeladen klaar te staan voor de start van de hoofdact.

band imageDe zaal is inmiddels bijna helemaal vol en ben ik blij dat ik vooraan ben blijven staan, anders had ik waarschijnlijk ergens achterin gestaan (of misschien zelfs op een van de stoelen moeten zitten). Als het licht eenmaal uit gaat ontstaat er een luid geschreeuw afkomstig van zo’n 200 man publiek, ze hebben er duidelijk zin in! Twelve Foot Ninja loopt het podium op (nog harder geschreeuw) en begint met de eerste noten van het nummer ‘Monsoon’. Meer heeft het publiek niet nodig, vast ook dankzij de warming-up van The Interbeing, want het gaat helemaal los! Heftig headbangend wordt het nummer meegezongen en lijkt de zaal ineens een stuk groter (of juist kleiner?). De Ninja’s gaan door met ‘Mother Sky’ van het album ‘Silent Machine’, die begint met wat reggae klanken, met op de voorgrond de basgitaar van Damon McKinnon. De volgende nummers, ‘War’, van het album ‘Smoke Bomb’, en ‘Vanguard’, van ‘Silent Machine’, zijn duidelijk minder bekend bij het publiek want de zaal zingt even minder enthousiast mee, maar daarna begint de groep aan een reeks populaire deuntjes die uit volle borst worden meegezongen, waaronder ‘Post Mortem’, ‘Oxygen’ en ‘Point Of You’.

band imageDe heren zijn goed in vorm en het loopt als een goed geoliede machine en alles gaat echt foutloos, ook het geluid was erg goed. Zanger Nick ‘Kin’ Etik klinkt echt exact zoals hij op het album klinkt en neemt zijn rol als frontman erg serieus. Alle bandleden zijn trouwens erg energiek, ook gitaristen Steve ‘Stevic’ MacKay en Rohan Hayes springen en headbangen op het podium. Stille kracht Shane ‘Russ’ Russel is vooral druk in de weer met de lastige ritmes. Nee, het is duidelijk dat ze al even live spelen en in dat opzicht zijn ze net wat verder dan de Denen uit het voorprogramma.

De beste nummers worden voor het einde bewaard en resulteert in een soort oorgasme bij het publiek en ontstaat er zowaar ook heel even een mini-pit (of in ieder geval iets wat er op lijkt). ‘Collateral’, waar zanger ‘Kin’ even zijn middelvinger opsteekt bij de woorden ‘and all of god’s children could give a fuck’, was voor mij in ieder geval het hoogtepunt van de avond. Maar ook de laatste drie liedjes ‘Sick’, ‘Coming For You’, en, natuurlijk, afsluiter ‘One Hand Killing’ waren hoogtepunten. Het publiek zingt deze laatste drie nummers mee met veel enthousiasme en wilt duidelijk niet dat er een einde aan komt. Bij de woorden ‘Now put your money where your mouth is’, aan het begin van ‘One Hand Killing’, gaat het publiek nog één keer helemaal los maar helaas is het daarna toch echt afgelopen, de band buigt nog even, gooit wat plectra en drumstokjes het publiek in, en is daarna verdwenen. Het licht gaat aan, de laatste bevestiging dat het toch echt afgelopen is. Niet dat het publiek echt iets heeft om over te klagen want ze hebben echt een fantastische avond gehad! Een avond die bij mij in het lijstje komt te staan van beste concerten van het jaar!

<< vorige volgende >>