Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Saga

Weert Bosuil 26 oktober 2017

40 jaar Saga. Nondeju. 40 jaar. Ga er maar aan staan. Dat is geen kattenpis. Ik ken de band al sinds mijn middelbare schooltijd. Er waren in die tijd een paar nerds op mijn school die fan waren van bands als Saga en Styx. Je was bepaald niet cool als je van dat soort muziek hield. Dat was muziek voor freaks, voor autisten, voor hifi-waanzinnigen. Op een gegeven moment ben ik toch eens naar die muziek gaan luisteren en wat bleek: ik vond het helemaal geweldig. Ik kon (en kan) het live album ‘In Transit’ van Saga woord voor woord meezingen en zelfs alle solo’s mee neuriën. Wat een prachtplaat, zonder ook maar een zwak moment. De core van de band – zanger/bassist Michael Sadler en de broers Jim (bass en toetsen) en Ian (gitaar) Crichton – is al die jaren dezelfde gebleven. Dat is ook wel bijzonder. Als ik me niet vergis heeft de band al vaker haar afscheid aangekondigd maar dat hebben wij als Nederlanders wel vaker gehoord van mensen als Johan Cruijff of Heintje Davids. Om er maar eens twee te noemen. Maar ik kan me voorstellen dat het inderdaad de laatste keer is geweest dat we de mannen nu gezien hebben….

Door: Wim S.

Er was op voorhand reeds gecommuniceerd dat de set van vanavond uit twee gedeeltes zou bestaan: een korte, akoestische set als opwarmer en dan een normale (lees = elektrische) set. De immer gezellige Bosuil is goed gevuld deze avond en iets na 20.30 uur verschijnen drie heren op het podium; de eerder genoemde Sadler, toetsenist Jim Gilmour en de (relatief) nieuwe drummer Mike Thorne. Zij trappen de akoestische set af met het briljante ‘Images (chapter one)’ uit 1979. De geweldige toetsenpartij waar het nummer mee opent wordt niet geheel foutloos gespeeld en het totaalgeluid van de band is zeker nog niet optimaal. Wel valt direct op wat een geweldige zanger Sadler toch is. Hij heeft een uniek en dus herkenbaar stemgeluid en ultra soepele stembanden. Vervolgens komen de gebroeders Crichton op het podium en vooral de verschijning van Jim doet me even opschrikken. Wat ziet die man eruit?! Wat is hij oud geworden! En hapt ie naar lucht of wat zie ik nou aan die man? ‘Time To Go’ wordt ook niet geheel vlekkeloos gespeeld en pas bij ‘The Perfectionist’ klinkt het geheel wat beter. De band doet zich – een tikkeltje kinderachtig – voor als een support band van Saga wiens muziek ‘verdacht veel lijkt op de muziek van de Canadezen. Lachen hoor. Maar niet heus. De akoestische set komt wat mij betreft niet helemaal uit de verf. De band speelt niet bepaald foutloos, het geluid is niet je van het en – zoals zo vaak – wordt er in de zaal te veel geouwehoerd om echt goed te kunnen genieten van breekbare liedjes. Dat doe ik eigenlijk maar één keer en dat is bij het geniale ‘No Regrets (chapter 5)’ wat ik echt een prachtig liedjes vind, met een prominente rol voor Jim Gilmour, Die man speelt niet alleen toetsen; hij zingt ook niet onverdienstelijk, speelt accordeon en klarinet. Veelzijdig baasje. ‘The Securty Of Illusion’ sluit de akoestische set af op fraaie wijze af maar ik ben blij dat het er op zit en dat we eindelijk kunnen gaan genieten van het echte werk.

Helaas moet ik daar behoorlijk wat geduld voor hebben want het duurt bijna drie kwartier voordat de band terugkomt! Beetje laat jongens voor een doordeweekse avond! Maar goed, afgetrapt wordt met ‘Take A Chance’, een fijne, vrolijke opener, met een glansrol voor Sadler en met een geïrriteerde Ian Crichton die het niet voor elkaar krijgt zijn gitaar te laten klinken zoals hij graag zou willen. En dat snap ik wel want ook in de zaal hoor ik zijn waanzinnige partijen (god, wat kan die man spelen) maar half. Zelfs zijn shredpartijen komen er niet helemaal uit. Na het obligate ‘Compromise’ wordt de zaal voor het eerst echt enthousiast wanneer ‘On The Loose’ wordt ingezet en we allemaal mogen mee zingen, gedirigeerd door de heer Sadler. Hij heeft niet al te beste teksten tussen de nummers in maar hij heeft wel een goede uitstraling. Zijn stem en zijn soepele heupen, gecombineerd met karakteristieke armbewegingen doen hem meerdere keren herinneren aan ene heer Mercury. Na weer twee wat mindere nummers gaat de zaal weer uit zijn plaat bij het weergaloze ‘Careful Where You Step’. Duidelijk moge zijn dat het publiek gewoon zweert bij alle nummers die op dat live album staan. Die worden dan ook allemaal gespeeld vanavond. Een man in het publiek blijft vanaf het tweede nummer roepen om ‘Don’t Be Late’ tot hilariteit van Sadler maar het duurt uiteindelijk tot het laatste nummer voor de toegift voordat het ook daadwerkelijk gespeeld wordt. En hoe. Wat een prachtig liedje.

De drumsolo van Thorne stelt niet zoveel voor maar lijkt wel als twee druppels op de al even overbodige drumsolo van Steve Negus op het ‘In Transit’ album (‘A Brief Case’). De band maakt gebruik van vrij simpele maar wel leuke visuals. Er zijn albumhoezen te zien, videoclips uit het verleden, opnamen van live concerten, fotocollages, etc. Leuk gedaan en mooi als totaal document voor de fans. Minder vrolijk word ik ervan als de band de zaal er toe aanzet om samen te gaan zingen en klappen. Kom op zeg: dit is een zaal vol vijftigers, die laat je toch niet op commando zingen en klappen? Maar goed, dat kan aan mij liggen. Respons krijgen ze wonderwel toch…. Zoals gezegd, Jim Crichton blijkt een wel erg oude man geworden, voor wie dit toch wel echt de laatste tour moet zijn geweest. Zijn broer Ian speelt nog als een waanzinnige maar echt enthousiast komt hij ook niet meer over. Het zijn vooral Sadler en Gilmour die nog zeker uitstralen plezier te hebben in wat ze doen. De band komt in eerste instantie terug voor twee songs als toegift, het niet zo interessante ‘The Flyer’ vervolgt door het geweldige ‘Wind Him Up’ waarbij de hele zaal weer luidkeels mee mag zingen. Saga komt daarna nog een keer terug (maar dat wisten degene allang die op setlist-fm de setlist hadden opgezocht) met het aanstekelijke, vrolijke ‘How Long’. Het geluid was vanavond minder dan ik had gehoopt en verwacht moet ik zeggen. Vooral de gitaar van Crichton kwam onvoldoende uit de verf. Dat was jammer. Maar verder was het gewoon een fijne avond. De Bosuil was de perfecte plek om de band voor het laatst te zien. Gezellig en intiem, grotendeels gevuld met liefhebbers.

<< vorige volgende >>