Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Mogwai

Utrecht TivoliVredenburg 22 oktober 2017

Wanneer Mogwai naar Nederland komt ben ik van de partij. Dat was ik drie jaar geleden ook, toen ze in dezelfde zaal als deze keer stonden. En het is steevast genieten wanneer de Schotten het podium betreden. Ik zag ze meer dan 20 jaar geleden voor het eerst, toen ze de haringen uit de grond lieten trillen in een tent op Lowlands. Mijn hemel, wat bliezen ze de mensen toen weg. De muziek van de band is vervolgens behoorlijk geëvolueerd. Waar in de begin periode voornamelijk werd gedacht in hard-zacht structuren, is er in de loop der jaren meer en meer een eigen stijl ontwikkeld. Een stijl die tot op de dag van vandaag een standaard zet in de postrock. Onlangs verscheen het nieuwe album ‘Every Country’s Sun’, een album dat nogmaals de status van Mogwai bevestigt. En direct ook aanleiding om maar weer eens door Europa te gaan touren.

Door: Wim S.

Op voorhand was bekend dat drummer Martin Bulloch vanwege ziekte niet van de partij zou zijn. Zijn plaats werd ingenomen door Cat Myers, een sessie-drummer uit Schotland, die onlangs nog in Nederland was tijdens het Best Kept Secret Festival met haar band Honeyblood. En we wisten natuurlijk al dat John Cummings de band begin dit jaar had verlaten. Hij werd in principe niet vervangen maar tijdens live concerten is er toch een vijfde muzikant op het podium, die zowel gitaar, toetsen als bas speelt.

21.02 uur doven de zaallichten en komen de mannen het podium op en worden we – zoals te doen gebruikelijk – welkom geheten door Stuart met de vaste woorden ‘we are Mogwai from Glasgow, Schotland, thanks for coming out’. Afgetrapt wordt met ‘Friend Of The Night’ en direct valt op hoe goed het geluid is. Tot in detail is alles te horen. Cat Myers zit gewoon achter het groene drumstel van de man die zij vervangt en zij kwijt zich meer dan uitstekend van haar taak. Ze slaat hard, ze speelt strak en ze heeft het gevoel voor timing wat nodig is bij de muziek van Mogwai. De muzikanten van Mogwai zijn ware kunstenaars. Geef ze een bal klei en ze boetseren er een prachtig nummer uit. Geef ze wat houtskool en ze schetsen prachtige soundscapes. Geef ze een kwast en ze schilderen alle beelden die je je maar kunt voorstellen. Doe je ogen dicht tijdens ‘Brain Sweeties’ van het nieuwe album en er wordt zonder woorden een fantastisch verhaal verteld. Bassist Dominic Aitchison wordt met het jaar onverstoorbaarder. Hij staat daar met zijn ruim 1.90 meter, zijn forse baard en zijn handen als kolenschoppen gedurende het hele concert alleen maar te staan. Zonder uitdrukking op zijn gezicht en zonder te bewegen. Ja, hij ruilt een keer zijn bas om voor een gitaar en hij draait het publiek eenmaal de rug toe (tijdens het geniale ‘Remurdered’, laat in de set, wat het publiek in beweging zet alsof we het Amsterdam Dance Event bijwonen) om wat met geluidseffecten te doen, maar voor de rest staat de man als een standbeeld te bassen. Aan de ene kant leuk en misschien ook wel wat mysterieus, aan de andere kant ook wel tikkeltje vreemd om zo afstandelijk richting je publiek te zijn.

En dat gevoel zit me achteraf sowieso wat dwars. Ik ben een groot Mogwai fan. De band kan bij mij niet zoveel verkeerd doen. Het gaat (eigenlijk) ook alleen maar om de muziek natuurlijk, maar de manier waarop Mogwai met het publiek omgaat vind ik toch wat discutabel. De enige die iets zegt tijdens het optreden is Stuart, al komt hij ook niet verder dan ‘cheers’ en ;’thank you’. Het onverstoorbare van met name Dominic kan ook uitgelegd worden als ‘ik ben aan het werk’. En als mensen dan meer dan 30 euro voor een kaartje betaald hebben om jou te zien en te horen, dan mag er wel iets meer loskomen vind ik. Wanneer de band – na de toegift - het podium definitief verlaat ‘vergeten’ er twee bandleden zelfs om nog maar even te zwaaien naar het publiek of überhaupt de zaal in te kijken! Ik vind dat niet kunnen….

Maar goed, de muziek dus. Daar hoef je je geen zorgen over te maken. Die is altijd de moeite waard. Echt heel blij ben ik achteraf niet met de setlist (waarom geen ‘Coolverine’, de geniale opener van het nieuwe album?) maar dat is een kwestie van smaak en keuzes maken. Maar het was wel puur genieten van ‘Hunted By A Freak’ en het virtuoze, eveneens nieuwe ‘Crossing The Road Material’ dat is opgebouwd rondom een paar noten op de gitaar en dat verder wordt ingekleurd door geluidskunstenaar Barry Burns en heerlijk strak bij elkaar wordt gehouden door Myers. Echt pure klasse. Of wat te denken van de zandzuiger riff van ‘Rano Pano’ dat door maar liefst drie gitaren de zaal in wordt geblazen. De band maakt niet of nauwelijks gebruik van visuals en de lichtshow is vrij sober maar wel complementair aan de songs die worden gespeeld. Dat levert soms fraaie plaatjes op. Drie van de vier laatste nummers komen van het nieuwe album – dat dus gelukkig ruimschoots de aandacht krijgt – en van die nummers maakt vooral het titelnummer indruk; op geheel eigen wijze weet de band daar melodie te combineren met noise. Na 70 minuten verlaat de band het podium om vervolgens terug te keren voor twee ‘oudjes’. Met Stuart op bass en met Barry en Dominic op gitaar gaat de band los tijdens ‘New Paths To Helicon’. Hoe geweldig dat nummer ook in elkaar steekt, je hoort wel dat het een Mogwai compositie van jaren terug is. De band componeert nu veel meer in detail, meer in subtiliteit. Maar dat ze nog ouderwets kunnen vlammen wordt vanavond dus wel duidelijk, ook in het afsluitende, geweldig opgebouwde ‘We’re No Here’. En dan heeft de band 85 minuten gespeeld en dan houden ze het al voor gezien. Waarom vraag ik me dan af? Het gaat zeker niet om kwantiteit maar om kwaliteit maar ik vind 85 minuten echt té kort.

De Ronda blijft een fantastische plek voor iedereen die van muziek wil genieten. Ik vind het geen gezellige zaal maar het geluid is echt geweldig. Daarnaast zijn de zichtlijnen goed en is de bar redelijk goed bereikbaar. Ik kom er dus ook weer graag terug.

<< vorige volgende >>