Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Marillion

Utrecht TivoliVredenburg 10 oktober 2017

Als een van de bekendste progressieve rock bands ter wereld op nog geen vijftien minuten rijden van je huis optreed dan moet je daar eigenlijk wel naartoe. Ze stonden er ook al in 2014 en in 2016, de heren van Marillion lijken de grote zaal van Tivoli Vredenburg wel mooi te vinden, en ook dit jaar kwamen ze weer in Utrecht langs voor een optreden. Marillion heb ik pas laat ontdekt en was dit eigenlijk pas de eerste keer dat ik ze goed genoeg kende om een optreden te gaan bijwonen. Nu moet ik ook eerlijk zeggen dat de zaal hier ook een grote factor bij speelde, de grote zaal van Tivoli Vredenburg is namelijk een waanzinnig mooie zaal met een prachtig geluid en is daardoor één van mijn favoriete zalen.

Door: Leon

Fotograaf: Leon

De Britse band bestaat al sinds 1979 (38 jaar!) en is vooral bekend van het nummer ‘Kayleigh’, dit is echter slechts één van de drieëntwintig(!) top-40 hits die de band op zijn naam heeft staan (in het Verenigd Koninkrijk). In totaal verkocht de band zo’n vijftien miljoen albums! We praten hier dus over een van de meest succesvolle progressieve rock bands ter wereld. Eind jaren tachtig liep het even stroef in de band wat resulteerde in het vertrek van de iconische zanger Fish, maar de band bleef ook daarna populair met nieuwe zanger Steve Hogarth. Anno 2017 lijkt de band niet veel minder populair dan in de vroegere jaren want op dinsdag 10 oktober loop ik omstreeks acht uur ‘s avonds de strak uitverkochte grote zaal van Tivoli in en kan ik maar met moeite een plekje vinden met een beetje zicht.

band image


Helaas voelde ik mij niet helemaal lekker dus was ik extra blij dat er geen voorprogramma geboekt was, wat overigens wel ongewoon is. Vanuit het hoge balkon had ik een goed uitzicht over de zaal en viel het mij op dat ik de zaal nog nooit zo vol heb gezien! Vlak voor het begin wordt er aan het publiek gevraagd niet met telefoon te filmen gedurende het concert, gezien degene die daar dan achter staat het concert vanaf een telefoon moet zien. Het publiek lijkt het te respecteren want ik zie enkel op het balkon af en toe een smartphone verschijnen. Zodra het licht uit gaat begint het publiek luid te applaudisseren en komt Marillion het podium op gelopen. De eerste noten van ‘El Dorado I Long-Shadowed Sun’, afkomstig van het nieuwste album ‘F.E.A.R. (Fuck Everyone And Run)’, luiden door de zaal en er valt een prachtige stilte door de zaal. Direct is duidelijk dat de band in topvorm verkeerd en het gevoel wordt ook nog eens versterkt door het fantastische geluid van de zaal, om kippenvel van te krijgen! Tijdens de overgang van nummers wordt hard geapplaudisseerd maar verder wordt er vooral aandachtig geluisterd naar de muziek en gekeken de sfeerbeelden op het gigantische scherm achter de band. Eigenlijk is er maar één persoon die alle aandacht naar zich toet rekt, zanger Steve Hogarth. Met zijn karakteristieke stem en performance zorgt hij er voor dat het publiek aan zijn lippen hangt en helemaal in het nummer zit. De rest van de band doet waar ze goed in zijn, gewoon super goed te muziek spelen waar iedereen die avond voor gekomen is.

band image


Na een aantal nummers gebracht te hebben kondigt Hogarth aan dat ze het album ‘F.E.A.R.’ integraal zullen spelen, het publiek lijkt dit wel goed te vinden want men begint enthousiast the klappen. Ook ik ben daar wel blij mee want het is een ijzersterk album met een donker thema, de individualisering van de mens. Zo worden onderwerpen als het verlangen naar geld en het wegsturen van (dure) vluchtelingen behandelt. Het album bestaat eigenlijk uit zes liedjes ‘El Dorado’, ‘Living In F.E.A.R.’, ‘The Leavers’, ‘White Paper’, ‘The New Kings’ en ‘Tomorrow’s New Country’. Tussen de nummers door wordt er weinig met het publiek gepraat maar dat mist niemand, er wordt aandachtig geluisterd en genoten. Als de laatste noot van ‘F.E.A.R’ klinkt lijkt het alsof de band nog maar net op het podium staat, in werkelijkheid is er al ruim een uur gespeeld! Als de band van het podium afloopt voor een korte pauze, lopen er een aantal roadies het podium op om het een en ander om te bouwen en wat stoelen neer te zetten.

band image


Na een minuut of tien komt de band het podium weer op, vergezeld door een heus strijkkwartet, een trompettist en een fluitiste. ‘The Space’ van ‘Seasons End’ wordt ingezet voor het tweede deel van het concert, dat voor al in het teken staat van wat klassiekers. Het publiek zingt enthousiast mee met het volgende nummer ‘Afraid Of Sunlight’, een van mijn favorieten, en merk ik dat de klassiekers de sfeer er goed inbrengen. Waar ‘F.E.A.R.’ een prachtige plaat is om naar te luisteren, is het oudere werk beter geschikt voor meezingen. Het mini-orkest voegt echt wat toe aan de muziek, een goede keuze om deze uit te nodigen! De band pakt goed uit met nummers zoals ‘The Great Escape’, ‘Easter’ en ‘Go’, maar niets wat er op deze avond wordt gespeeld kan tippen aan ‘Sugar Mice’. Na ‘Go’ houd Hogarth een klein praatje met het publiek en wilt een nummer aankondigen, echter wordt er vanuit het publiek hard ‘Sugar Mice’ geroepen, even kijkt de band elkaar aan en zegt Hogarth ‘okay’. Als een band onvoorbereid een nummer, uit het waanzinnig grote repertoire, zo goed kan spelen dan kan ik niets anders dan daar respect voor hebben. Na kort gezongen te hebben merkt Hogarth dat zijn stem niet boven die van het publiek uitkomt en besluit hij het publiek, onder zijn aanmoediging, het grootste deel van het nummer te laten zingen. Ik krijg er nog steeds kippenvel van als ik er aan denk, een hele zaal die onder begeleiding van de band een heel nummer uit volle borst zingt en zanger Hogarth die (zonder microfoon) duidelijk staat te genieten. De (wederom) prachtige gitaarsolo van Steve Rothery lijkt daardoor extra magisch.

band image


De laatste paar nummers worden gespeeld en, na ‘Man Of A Thousand Faces’ en ‘Neverland’ is het dan echt afgelopen. Na ruim twee uur spelen verlaat Marillion onder zeer luid applaus het podium en gaat het licht van de zaal aan. Men kan terugkijken op een zeer goed concert van deze progressieve rock legendes, zo was ik zelfs halverwege het concert alweer vergeten dat ik mij niet helemaal lekker voelde. Na bijna veertig jaar Marillion merk je dat de band zeer comfortabel op de planken staat, toch krijg je niet het gevoel dat de heren al op leeftijd beginnen te raken of op de automatische piloot staan te spelen. Mocht de band binnenkort weer een keertje naar Utrecht (of een andere stad) komen dan kan ik iedereen van harte aanbevelen te gaan kijken want het was voor mij het beste concert van het jaar.

<< vorige volgende >>