Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Anathema & Alcest

Tilburg 013 10 juni 2017

Op zich lijkt het op de poster niet zo’n gekke combi – Alcest en Anathema. Beiden hebben veel post-rock invloeden en kunnen heel mellow zijn, maar ook best knallen. We reisden af naar 013, Tilburg om de twee toch best ver uit elkaar liggende bands te aanschouwen.

Door: Job

Alcest staat voor een halfgevulde main zaal van 013, en dat is prima. Het is nog altijd ruim drie keer meer publiek dan dat in de kleine zaal van 013 pastte, bijna een jaar geleden met MONO toen. En toch was dat een beter optreden. Waarom? Omdat de main te groot is voor Neige en zijn consorten. Niet alleen uit zich dat in het geluid dat automatisch te ver de galm in wordt geduwd door een geluidsman die zich geen raad weet met zo’n grote ruimte, maar ook vooral omdat het breekbare van een Neige niet meer geloofwaardig en echt overkomt in een grote zaal van 013. Hij wist echt te emotioneren in de kleine zaal in 2016, maar ook nu stonden er fervente Alcest fans die niet meer zo geraakt werden. Aan de goede set kan het in ieder geval niet hebben gelegen: veel materiaal van laatste plaat ‘Kodama’ kwam natuurlijk voorbij, maar ook absolute favorieten als ‘Autre Temps’, ‘Percees de Lumiere’ en ‘Delivrance’. Een goeie set, in een veel te grote zaal dus.

Anathema wist de zaal gelukkig wel perfect aan te voelen. Vanaf het eerste moment is al duidelijk dat deze band dit soort plekken gewend is en met hun passie wordt meteen een soort van euforie opgewekt. Hoewel de set nog vrij mellow was, is dat niet te merken op het podium, waar de typische Britse Banter tussen de nummers en de beweegelijke frontman Vincent Cavanagh laten zien hoe het echt moet. Veel materiaal van nieuwe plaat ‘The Optimist’ komt natuurlijk voorbij, maar zonder enige routineuse drang brengt de band ook oudere nummers. Het wordt zo een soort best-of set zonder dat het kazig aanvoelt. Spelenderwijs worden klassiekers als ‘Untouchable’ in zijn volledigheid gespeeld (praktisch als opener, erg imposant), maar ook ‘Universal’ en vooral ‘Pressure’ geven rillingen, half van plezier en half van schoonheid. Hoogtepunt van de set was bij verre het moment dat afsluiter ‘Fragile Dreams’ werd ingezet. Niemand had kunnen vermoeden dat het zou gebeuren, maar vanaf de allereerste noot hoorde je het – de band zet feilloos ‘Shine On You Crazy Diamond’ in, om dat vervolgens vloeiend over te laten lopen in de publieksfavoriet. Het was een kaak-op-de-grond moment waar het kippenvel de tranen naar mijn oogleden stuwde. Bril-jant. Het maakte voor een avond die lang was, maar desalniettemin genieten.

<< vorige volgende >>