Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Airbourne & Desecrator

Amsterdam Melkweg 13 oktober 2017

Airbourne bracht afgelopen jaar hun vierde album uit genaamd ‘Breakin’ Outta Hell’. In het kader van dit album streek de gelijknamige tour van de band neer in de Melkweg te Amsterdam waar men er weer een ouderwets Airbourne feest van wist te maken. Het eveneens Australische Desecrator was hierbij de verdienstelijke support act.

Door: Henk

Ondanks of misschien wel dankzij het feit dat het laatste Airbourne album eigenijk een herhaling van zetten is kon op deze Vrijdag avond het bordje “uitverkocht” op de deur gehangen worden. De thrashers van Desecrator mochten de avond aftrappen en deden dat met verve. Vergezeld door ‘Don’t Thread On Me’ van Metallica kwam de band het podium opgelopen om daarna drie kwartier lang hun prima thrash metal de zaal in te slingeren. Om ook wat herkenning voor het publiek te hebben had de band ook ‘Born To Be Wild’ op de setlist gezet welke uit volle borst door alle aanwezigen werd mee gezongen. Desecrator’s eigen nummers hebben veel weg van een mix tussen Slayer en Metallica met hier en daar wat blastbeats. Ondans het stijl verschil met Airbourne werd de band met open armen ontvangen en was de eerste circle pit van de avond een feit. Prima band die als uitsmijter nog een klein stukje ‘Am I Evil?’ speelde.

Als even na negenen de zaallichten doven en Airbourne het podium betreed staat de zaal vanaf de eerste tonen van het ultieme openingsnummer ‘Ready To Rock’ volledig op zijn kop. Met respectievelijk vier en vijf nummers ligt de nadruk vanavond op het debuut en Airbourne’s laatste wapenfeit, ‘Breakin’ Outta Hell’. Zanger/gitarist Joel O’Keefe is zoals elk optreden het ADHD middelpunt waar bassist Justin Street en (nieuwe) gitarist Harri Harrison omheen bewegen. Jammer genoeg is het geluid niet al te best en komt de “zang” van Joel niet echt lekker door. Overigens is dat voor de meeste aanwezigen geen enkel probleem want de zaal blijft een kolkende massa waar crowdsurfers en een enkele stagediver hun weg wel weten te vinden. Als tijdens ‘Girls In Black’ Joel begint aan zijn traditonele rondje door de zaal gaat het dak er helemaal af. Zijn solo speelt hij voor het gemak maar even vanaf het balkon waarna hij dwars door de zaal weer terug loopt naar het podium.

Vanaf die plek is het overigens het hele concert door gratis bier te krijgen, tenminste als je in staat bent om een van de biertjes te vangen die in een rap tempo van het podium vliegen. Een man op het balkon lukt het zowaar om er één redelijk ongeschonden te vangen. Wat opvalt is dat Airbournes frontman er zelf tegenwoordig een stuk minder achterover slaat dan een paar jaar geleden. Zelfs de Jack met Coke die ter ere van Lemmy klaar gemaakt wordt tijdens 'It's All For Rock'n'Roll' wordt amper aangeraakt. Blijkbaar heeft Joel door dat met teveel drank op het lastig is om op niveau te blijven spelen, zeker in het tempo wat Airbourne hanteert. De toegift vanavond bestaat vanavond uit de, naar mijn mening, twee beste Airbourne nummers, 'Live It Up' en 'Runnin' Wild' waarna er na bijna anderhalf uur een einde komt aan een echte onvervalste rock and roll show. AC/DC en Motörhead zien we (misschien) niet meer terug maar vanavond is bewezen dat goeie rock and roll nog lang niet dood is. Leve Airbourne!

<< vorige volgende >>