Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Satyricon

Tilburg 013 26 september 2017

Is er een ´grotere´ symfonische black metal band dan Satyricon? Volgens mij niet. Of mis ik er eentje? Laat maar weten. Hoe dan ook, ik ben van mening dat Satyricon de lijst aanvoert van bands die black metal naar een hoog niveau hebben gebracht. De band werd reeds opgericht in de jaren negentig en nestelde zich direct aan de top van het genre met albums als ‘Dark Medieval Times’ en ‘The Shadowthrone’. Als geen ander wist Satyricon black metal te combineren met een bombastische, symfonische sound. De band bleef echter voortdurend op zoek naar nieuwe muzikale paden. Het album ‘Rebel Extravaganza’ werd bijvoorbeeld door de fans van het eerste uur niet echt gevreten, omdat de band veel progressieve elementen in haar muziek verwerkte. Om nog maar te zwijgen over ‘Megiddo’ uit 1997, een EP waarop de band het experiment niet schuwt. Sinds 2008 was het stil geworden voor wat betreft nieuwe releases van de band, maar deze maand verscheen dan eindelijk ‘Deep Calleth Upon Deep’. Een geweldig album. En dus besloot ik om naar 013 in Tilburg te gaan om deze band eens een keer live aan het werk te zien, want dat was er gek genoeg nog nooit van gekomen.

Door: Wim S.

Tja, als je deuren gaat openen om 18.00 uur en de eerste band om 18.30 uur laat spelen, moet je niet denken dat er al veel mensen aanwezig zullen zijn. Ik werk zelf ook gewoon en ik kon daarom ook niet eerder dan iets na 20.00 uur in Tilburg zijn. Dat betekende dat ik de twee support bands (Fight The Fight en Suicide Angels) heb moeten missen. Niet dat ik dat nou zo erg vond overigens. Zeker niet gelet op het feit dat 013 via sociale media had laten weten dat Satyricon maar liefst 150 minuten zou spelen!

Aangekomen in de Jupiler Zaal van de Tilburgse poptempel, blijkt deze afgeladen vol te zijn. Over de populariteit van de Noren hoeft dus ook geen misverstand te bestaan. Even snel een Leffe Dubbel scoren en hoppa, daar horen we het intro al. Officieel bestaat de band nog slechts uit twee man, Satyr (zang, gitaar, bass, keyboards) en Frost (drums), maar er verschijnen maar liefst zes mannen op het podium. Naast de eerder genoemde twee vaste leden zijn er twee gitaristen, een bassist en een computer nerd aan de line up toegevoegd.

De band opent ijzersterk met het ultra strakke ‘Midnight Serpent’. Een geweldig black metal nummer waarin snelle stukken worden afgewisseld met een aanstekelijk refrein. Al na een paar minuten valt op dat het geluid geweldig is. Niet te hard (gelukkig!), maar wel erg vol en helder. Alle nuances (zowel in zanglijnen, gitaren en elektronica) zijn gedurende het gehele optreden fantastisch goed te horen. Complimenten voor de geluidsman van Satyricon derhalve! Ook ‘Our World’ knalt er vervolgens genadeloos in met snelle, staccato riffs en fijne dubbele bassdrums van Frost. Satyr blijkt een geweldige frontman. Een man met veel uitstraling. Hij is groot, heeft zijn korte haar strak en glad achterover gekamd en hij houdt het hele optreden een zwarte leren jas aan. Toch knap dat zijn voorhoofd niet bol staat van de zweetdruppels. Hij heeft een microfoon waaraan een constructie is geschroefd met twee pinnen, zoals ook in het logo van de band terugkomt. Hij gaat meer dan eens aan die twee punten hangen om vervolgens met die pedante kop van hem, lekker mee te bangen. Zijn stem is goed: hij is verstaanbaar, doch bruut. Qua presentatie doet hij me meer dan eens denken aan onze vriend Till van Rammstein: met dat vingertje zijn teksten opzeggen en benadrukken, zijn manier kijken richting zaal, etc. Hij weet zich niet zo goed raad met teksten tussen de nummers in: verder dan een ‘thank you’ en een verwijzing naar de titel van een nummer komt hij eigenlijk niet. Maar misschien doet hij dat ook wel bewust: het past wellicht ook niet bij het imago van de band om maar wat raak te gaan kletsen. Hij beperkt zich grotendeels tot zangpartijen maar kan het uiteindelijk toch niet laten om ook een gitaar in zijn handen te pakken bij enkele nummers.

Het publiek kan lekker meebrullen bij ‘Black Crow On A Tombstone’ en het ultrasnelle ‘Commando’. De toegevoegde muzikanten kwijten zich uitstekend van hun taak maar daar blijft het verder ook bij. De twee gitaristen spelen hun partijen en headbangen erop los maar wekken toch ook wel de indruk van ZZP’ers: we zijn ingehuurd door deze gasten, spelen alles netjes en dat was het dan. Om nog maar te zwijgen van de computer nerd die zorg draagt voor de elektronica: wat een zoutzak. Visueel is het sowieso minder spektakel dan ik verwacht had: hoe theatraal en beeldend de muziek van de band ook is, er zijn geen special effects en geen visuals. We moeten het puur doen met de machinaal strakke black metal van de heren. En daar is niets mis mee. Wat een gave show zetten de mannen neer zeg. ’Now, Diabolical’ kan rekenen op veel respons vanuit de zaal, terwijl het nieuwe ‘Burial Rite’ naadloos lijkt aan te sluiten bij het oudere materiaal. De band verdwijnt vervolgens even van het podium om daarna terug te keren met een van mijn favoriete tracks ‘The Pentagram Burns’. De riffs waaieren uit, zijn strak en Frost kan zich heerlijk uitleven achter zijn kit. Raar mannetje trouwens, die Frost. Lange haren, wit geverfd gezicht en broodmager. En dan die ogen: vreemd gastje. Satyr vraagt het publiek om een grote moshpit te creëren die niet alleen beperkt blijft tot de fanatieke gasten vooraan. En daar wordt natuurlijk gehoor aan gegeven tijdens het Ministry-achtige gevaarte ‘Fueled By Hatred’. De zaal gaat uit zijn plaat! En de Noorse mannen weten dat wel te waarderen. Daarna horen we de begin riff van ‘K.I.N.G.’ en met dat nummer eindigt de band doorgaans. Wtf? En ze hebben pas een goede 90 minuten gespeeld? Maar na het – meesterlijke, by the way – ‘K.I.N.G.’ verdwijnt de band inderdaad van het podium om niet meer terug te keren, na het in ontvangst nemen van een oorverdovend applaus. De heren genieten daar zichtbaar van. En het is ze gegund, dit was een super vette metal show.

Resumé: vreemd dat de band een uur minder heeft gespeeld dan aangekondigd. Ik vind dat persoonlijk niet erg, omdat ik altijd uitga van kwaliteit en niet van kwantiteit. En kwaliteit kregen we. Maar het is niet handig dat te communiceren dus, want mensen kunnen dan teleurgesteld zijn. Na dik anderhalf uur Satyricon valt wel op dat de band hun songmateriaal volgens een bepaald stramien in elkaar zett Solo’s ontbreken (helaas) en breaks en bruggen in songs zorgen voor de variatie. En die is er eigenlijk ook te weinig om langer dan 90 minuten te boeien. Dus dit was perfect allemaal. Enorm genoten van deze band.

<< vorige volgende >>