Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Vallenfyre

Helmond De Cacaofabriek 16 september 2017

Zo spelen er nooit death metal bands (van enige statuur) in je eigen stad en zo spelen er twee van het hogere segment daags na elkaar in de concertzaal van je woonplaats. Twee UK death metal bands in Helmond dus; op vrijdag was het Memoriam die het voegwerk van de Cacaofabriek op de proef stelde (zie de review verderop in deze editie), een dag later was het de beurt aan Greg Mackintosh en zijn vrienden van Vallenfyre om de genadeklap uit te delen. Waar ik me op voorhand meer verheugd had op Memoriam, moet ik achteraf toch constateren dat Vallenfyre meer indruk maakte.

Door: Wim S.

Fotograaf: Dave van Hout

De opkomst bleek vanavond behoorlijk tegen te vallen, dat was wel jammer. Maar zoals Greg na het optreden nog tegen me zei: ik focus me op de mensen die er zijn, niet op de mensen die er niet zijn, Een heel nobel uitgangspunt, dan ben zowel een echte liefhebber als professional.

De support van vanavond – het internationale gezelschap Implore - moest ik in verband met verplichtingen elders. Ik begreep van andere bezoekers dat die gasten een behoorlijke bak herrie hadden geproduceerd; een mix van deathcore en grindcore. Vallenfyre speelt UK death metal van het fijnste soort. De gitaren van core lid van de band Hamish Glencross (wat een mooie naam heeft die man) en de extra live gitarist Sam Wallace klinken ontzettend vuig. Geweldig, die sound. Zwaar, rauw, tergend, beangstigend. Dat zijn de bijvoeglijke naamwoorden die een beetje schetsen wat voor sound Vallenfyre neerzet. Mackintosh met zijn fraaie mohawk blijkt een uitstekende frontman. Hij gaat helemaal op in de muziek van zijn band, hij heeft een geweldige stem (het is geen grunt, maar volgens mij haalt de man geluid uit een deel van zijn lijf waar gal doorheen stroomt, dat kan niet anders). Zijn teksten tussendoor zijn ook geweldig; Engelse humor doorspekt met de nodige zelfspot maar ook liefde voor muziek. Erg sympathiek, deze man. Wie echter gaandeweg de avond het meest indruk maakt op mij is de Finse drummer Waltteri Väyrynen (ook samen met Mackintosh van de partij in Paradise Lost); een meer dan waardige opvolger van Adrian Erlandsson. De man zet in alle rust toch niet bepaald akelige structuren neer. Voortdurend ontspannen, ook wanneer zijn dubbele bassdrum pedalen anders zouden doen vermoeden.

band image


We krijgen vanavond een gevarieerde set te horen. Afgetrapt wordt met een van de beste songs van het laatste album, ‘Born To Decay’, dat overloopt in het snelheidsmonster ‘Messiah’. De band heeft natuurlijk pas drie albums uitgebracht en van alle drie krijgen we werk te horen, met de nadruk op de laatste troef ‘’Fear Those Who Fear Him’. De band speelt hard, onverstoorbaar en met passie. En zoekt tussen de nummers in juist weer aansluiting en contact bij en met het publiek. Even is er paniek wanneer het lijkt alsof een van de gitaarversterkers is opgeblazen en een reserve versterker niet voorhanden is. Mackintosh raakt allesbehalve in paniek maar biedt alvast verontschuldigingen aan, voor het geval het probleem niet opgelost kan worden. Maar dat kan het gelukkig wel! Hoogtepunten zitten voor mij tegen het einde van het optreden wanneer we achtereenvolgens ‘Kill All Your Masters’, ‘Ravenous Whore’ en ‘Desecration’ om onze oren krijgen, met excellerende bijdragen van Väyrynen en met de diepste rochels van Mackintosh. De band doet niet aan toefgiften maar besluit haar set van 80 minuten met een alles verbrijzelende uitvoering van ‘Splinters’. Mijn oordoppen worden bijna vloeibaar in mijn oren…Geweldig. Ja, dit was een meer dan overtuigende show van een van de betere death metal bands die ik recentelijk heb gezien en gehoord.

<< vorige volgende >>