Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Shining (NOR)

Nijmegen Doornroosje & Merleyn 9 september 2017

De een houdt van de Zweedse Shining, de ander van de Noorse. Het is een beetje als wijn en bier vergelijken. Als je zoals mij bent, is het allebei tof op haar eigen manier, en daarom kon ik niet wachten om de heren van de Noorse Shining eindelijk eens live te zien, nu dat ze halverweg het schrijven van de nieuwe plaat zijn. Het werd een gezellig avond, toen collega Roel de Haan en wat andere vrienden me vergezelde in de trip naar Nijmegen.

Door: Job

We komen binnen als voorprogramma MNHM (uit te spreken als Manheim) net de slotakkoorden speelt van hun set. De gelijkenis met Shining is redelijk groot – een saxofonist staat op het podium flink uit zijn dak te gaan en ook de bas en drums zijn druk en net zo prominent aanwezig. Na een korte ombouwtijd en een aantal biertjes is het tijd voor de heren van Shining zelf om het podium te betreden (ook al bouwden ze hun eigen stage op, dus stonden ze praktisch al op het podium). Met een kort introotje ‘In the Year 2525’ komt de band koeltjes het podium op gewandeld en steken ze van wal.

En hoe! De set staat in het teken van nieuwe nummers uitproberen en de band begint dan ook met twee nieuwe knallers ‘Animal’ en ‘Flow’, die beide goed uit de verf komen. Het is duidelijk dat de band nog een beetje moet opwarmen, en ook het publiek laat nog niet veel zien, maar dat ging nog wel komen. Vrij routineus worden de singles van vorige plaat ‘International Blackjazz Society’ gespeeld en dan gebeurt er wat: Shining laat even alles vallen. ‘Hole in the Sky’ is aan de beurt als een van de nieuwe nummers en de band laat een soort Linkin Park meets Nine Inch Nails meets Beatles horen. Zacht en ingetogen kabbelt het nummer door en vooral frontman Jorgen Munkeby weet hier erg de verbazing te doen spreken – wie wist dat hij zo’n goeie zangstem had?

Na ‘Hole in the Sky’ is het tijd voor oudere songs en komen de klassiekers ‘Healter Skelter’ en ‘Fisheye’ voorbij, met daarna ook nummers van ‘One One One’ in de vorm van ‘The One Inside’ en mijn persoonlijke favoriet ‘I Won’t Forget’. De precisie waarmee de band speelt en het plezier dat ervan af spat zonder dat het slordig wordt is noemenswaardig. Vooral als tweede gitarist (en fucking beest) Hakon Sagen het publiek in duikt om aldaar lekker door te dreunen gaat het goed los. De band speelt voordat ze het podium verlaten nog beukertje ‘The Madness and the Damage Done’ en komt na een korte break terug om nog 1 laatste nieuwe nummer te spelen: ‘My Church’. Tegelijkertijd wil het feit dat dat mijn nieuwe favoriet is geworden. Wat een dijk van een nummer.

Dit was een show die goed in elkaar stak en waar spontaniteit en plezier weer eens ouderwets voorop stonden, zowel bij de band als bij het publiek. Een absolute aanrader om Shining eens in het echt te gaan zien, misschien nog wel meer dan bij de Zweedse variant.

<< vorige volgende >>