Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Metallica

Amsterdam Ziggo Dome 9 april 2017

Als je op het laatste moment de gelegenheid krijgt om naar de Ziggo Dome te gaan om een recensie te schrijven van een concert van Metallica, dan hoef je daar niet lang over na te denken. Zeg nou zelf, hoe vaak krijg je de gelegenheid om de wellicht meest bekende metal band ter wereld in een concertzaal te zien? Inderdaad, vrijwel nooit. Hoe lang was het inmiddels geleden dat Metallica in ons land in een zaal speelde in plaats van in een stadion of op een festival? Ik kan het me niet herinneren. Heel nobel en goed bedoeld had de band bedacht om de kaartjes op naam te verkopen, om op die manier zwarte handel tegen te gaan. Toen ik echter om 20.15 uur bij de Ziggo Dome aan kwam (ja, ik moest ook gewoon werken) stonden er nog duizenden mensen in rijen buiten. Ik denk dat de support van vanavond – het Noorse Kvelertak – voor 500 mensen heeft moeten spelen, want het leek wel of iedereen nog buiten stond. Op enig moment werd de controle op naam dan ook los gelaten, want anders zou het nooit lukken om iedereen om 21.00 uur – de geplande aanvangstijd van Metallica, binnen te krijgen. Volgende keer iets beter plannen, Ziggo Dome!

Door: Wim S.

Voor mij dus geen paspoortcontrole en de beveiliger fouilleert me redelijk beperkt. Mooi, hebben we dat ook weer gehad. Ik ga op zoek naar munten als ik de merchandise van Metallica ontwaar. Mijn hemel. Ik heb nog nooit zoveel verschillende T-Shirts van een band gezien in een merch-stand. De BV Metallica is in het land en dat zullen we weten! Ik had me (blijkbaar) niet helemaal goed voorbereid want na binnenkomst keek ik in de richting van het podium en daar zag ik een paar mannen achter wat tafels en panelen zitten. Toen ik vervolgens mijn hoofd wat verder de zaal in draaide zag ik plotseling een drumstel voor mijn neus. Verrek, Metallica speelt op een podium midden in de zaal!? Ja, ik had het misschien moeten weten, maar ik wist het dus niet. Ik was aangenaam verrast want ik stond dus zonder al te veel gedoe heel dicht bij het podium!

En terwijl ik wat sta rond te kijken hoor ik ‘Long Way To The Top’ van AC/DC vrij voorzichtig uit de speakers komen. Hoe toepasselijk. Want voor mij is Metallica zeker ook zo’n selfmade band. Het is deze jongens niet aan komen waaien; ze hebben er echt hard voor gewerkt om de status te bereiken die ze nu al een hele tijd hebben. Echt heel hard. Met vallen en opstaan. Wat een historie ook. Van het uit de band flikkeren van ene heer Mustaine tot het overlijden van Cliff Burton. En van het jezelf helemaal open stellen (anderen noemen het ‘voor lul staan’) in de documentaire ‘Some Kind Of Monster’ tot het gevecht aangaan met Napster. Ja, Metallica draait al een tijdje mee. Maar zoals gezegd: inmiddels staat de band op grote (eenzame?) hoogte En wanneer je met je kop boven het maaiveld uitsteekt, krijg je veel gezeik over je heen, zeker ook in Nederland. Ja, natuurlijk waren ‘Load’ en ‘Reload’ geen geweldige albums. En ja, ‘St. Anger’ klinkt inderdaad voor geen meter. Om nog maar te zwijgen over de volledige miskleun met Lou Reed (hoewel de albumtitel in het Nederlands goed gekozen was). Maar dan dat gezeik over de drumkwaliteiten van Lars Ulrich. Wat een gezeur. Of het zaniken over het feit dat Kirk Hammett eigenlijk altijd dezelfde solo speelt. Hou toch op. Die jongens verdienen respect.

21.02 uur doven de zaallichten en horen we het intro van Ennio Morricone. Ik heb er nu al zin in. Dat gevoel wordt nog eens versterkt als ik de heren zie opkomen en even later ‘Hardwired’ wordt ingezet, het titelnummer van het laatste album. Wat hakt er dat gelijk lekker in! En wat een fijn (en hard!) geluid! De band knalt ook direct door met het geniale ‘Atlas, Rise!’, eveneens van het laatste album. Een band die in het midden van de zaal gaat staan heeft dus geen beschikking over een backdrop of een projectiedoek. Daar heeft de band wat op gevonden. Er hangen maar liefst 36 kubussen in de lucht (9 aan elke zijde) waarop projecties worden vertoond, waar lichteffecten mee kunnen worden gerealiseerd, etc. Ziet er werkelijk super gaaf uit, zeker als die kubussen los van elkaar gaan bewegen. Hetfield vraagt aan het publiek of ze het erg vinden als men even terug in de tijd gaat. Als dat in de vorm van ‘Seek And Destroy’ gebeurt heeft niemand daar natuurlijk problemen mee, integendeel. Wat klinkt dat nummer nog steeds relevant zeg! Mooi ook om tijdens zo’n oudje zwart-wit beelden van de oude line up te zien op de voortdurend bewegende kubussen boven het podium. De band knalt vervolgens vrolijk verder met ‘Through The Never’, een nummer wat – volgens de overlevering - vrijwel niet of nooit live wordt/werd gespeeld. En Joost mag weten waarom niet, want het is een prachtig nummer. Na die eerste tracks is het inmiddels wel duidelijk: mocht er vooraf nog iemand getwijfeld hebben of Metallica nog steeds een metal band is, die twijfel blijkt ongegrond. Metallica is (gelukkig) nog steeds een knalharde metal band.

Tijdens 'The Day That Never Comes’ (wauw, wat een mooie uitvoering) zijn geweldige projecties te zien op de kubussen. Beelden van mensen die verstrikt zitten, vast zitten, heel realistisch en benauwend! Schoolvoorbeeld van hoe beelden de muziek versterken. Vervolgens is het tijd voor ‘Now That We’re Dead’, wat ijzersterk wordt neergezet, al moet ik zeggen dat ik de Slagerij Van Kampen exercitie in het verlengde middenstuk (vier volwassen heren die op een trommel slaan) niet echt kan waarderen. Inmiddels zal een ieder ook hebben vernomen dat James Hetfield tijdens dit nummer in een trapgat flikkerde. Hij had even niet goed opgelet. Een paar roadies waren er snel bij, hesen hem in no-time op het podium en James speelde vrolijk verder alsof er niets gebeurd was. Na het nummer zei hij dat hij OK was, op zijn ego na. Goeie grap.



En wat is het een verademing dat we weer eens een band live aan het werk zien die meer dan voldoende aandacht schenkt aan hun nieuwe album en niet alleen terugvalt op oude, vertrouwende songs. We krijgen vanavond maar liefst 6 tracks te horen van ‘Hardwired- To Self Distruct’ en die nummers passen wat mij betref perfect bij en tussen het oudere materiaal. Ik voel de gewoon de vloer dreunen als ‘For Whom The Bells Toll’ de zaal in knalt. Mijn hemel, wat strak en heavy zetten de mannen dat neer. Ik ben inmiddels gewend aan dat podium in het midden van de zaal en de heren zelf zijn dat al wat langer natuurlijk. Die verdelen de tijd dat ze voor je neus staan netjes onder elkaar, zodat je het ene moment kunt genieten van de kop van Hetfield en het volgende van de gitaarsolo’s van Hammett of de bass capriolen van Trujillo. En dat doen ze vrijwel op de automatische piloot. En Ulrich lijkt last van zijn rug te hebben, want anders kan ik niet verklaren waarom hij na elk nummer achter zijn drumkit vandaan komt om wat rond te wandelen en te zwaaien. Hehehe. Eerlijk is eerlijk, de spontaniteit ontbreekt voor een groot deel bij Metallica, maar de manier waarop de songs worden neergezet vergoed veel, zo niet alles. Tijdens ‘Halo On Fire’ verandert het podium in een soort van red light district; prachtig zijn de lichteffecten en projecties. Het een-tweetje van Trujillo en Hammett aansluitend vind ik wat minder. Om niet te zeggen totaal overbodig. Maar wacht even; het overbodige intermezzo loopt over in een prachtig eerbetoon aan Cliff Burton; Trujillo speelt ‘Pulling Teeth’ en op de kubussen zien we mooie opnamen van die karakteristieke oud bassist. Mooi gedaan. Goed dat de man niet vergeten is. Hoppa, ze gooien er vervolgens wel ‘Am I Evil’ tegenaan, de overheerlijke Diamond Head klassieker. Ben ik dat een-tweetje alweer vergeten….

Terwijl de hele zaal in een groene gloed wordt gehuld dendert ‘Sad But True’ uit de speakers. En dan bedoel ik ook echt denderen. Log en zwaar, zalig, wat klinkt het toch goed. Ja, en ook ‘One’ klinkt waanzinnig, met ook weer geweldige, complementaire projecties (afbeeldingen van militairen uit de Wereldoorlogen). Indrukwekkend. Het tweede stuk van ‘One’ klinkt door het subtiele en fragiele eerste deel nog harder dan normaal. Het laatste nummer voor de toegift is ook het hoogtepunt van de avond (althans, dat vind ik in retrospectief). ‘Master Of Puppets’ met al zijn breaks en riffs staat 31 jaar nadat het nummer uitkwam nog steeds als een huis. Wat een vet nummer. Wat een klasse.

De band verlaat het podium en het publiek roept luidkeels om een encore. Deze avond mag nog niet afgelopen zijn! En gelukkig is ie dat ook niet. De eerste toegift is (eindelijk) een nummer van ‘And Justice For All’ (en ook het enige) in de vorm van ‘Blackened’. Lekker hakken. Ik ben inmiddels iets verder van het podium gaan staan en ook vanaf die plek is het geluid helemaal top. Ja, het is wellicht wat te druk in de zaal, maar ja, Ziggo moet de kosten van een dergelijke productie nou eenmaal ook terug verdienen. Met ‘Nothing Else Matters’ doen ze de romantici in de zaal ongetwijfeld een plezier; persoonlijk vind ik het een draak van een nummer. In de vorm van de meezinger en meebeuker ‘Enter Sandman’ sluit de band een weergaloos optreden af. Als de band afscheid neemt van de zaal lijkt het zelfs alsof ik voor het eerst iets van sentiment bij de heren bespeur: ze lijken oprecht dankbaar voor de mooie avond. Dat zijn wij natuurlijk ook.

Ik vond de setlist fantastisch. Zoals gezegd, voldoende nieuwe nummers en een aardige greep uit het totaal oeuvre. En ja, natuurlijk had ik graag ‘Ride The Lightning’ gehoord. Of ‘Battery’. Of ‘Hit The Lights’. Of ‘Disposable Heroes’. Maar dat kan nu eenmaal niet allemaal. Op de woensdag na dit optreden verschilde de setlist op 5 plaatsen, maar ik ben blij dat ik op maandag ben geweest, want ik had ‘Through The Never’, ‘Am I Evil’ en ’The Day That Never Comes’ niet willen missen. Enige puntje van kritiek is dat ik wel graag wat meer snelle nummers had gehoord, zeiksnor als ik ben. Nee, Metallica is (nog steeds) de moeite waard. Perfecte show van een grote band.

<< vorige volgende >>