Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Hair Metal Heaven

Hull (Engeland) 25 augustus 2017 tot 27 augustus 2017

Voor ondergetekende was het snel duidelijk, dit festival gaan we niet missen. Zevenentwintig bands in drie dagen (uiteindelijk werden het er zesentwintig). Geweldig om veel van de bands die je een warm hart toedraagt live in actie te zien. Een week voor het festival losbarst staat er op een Facebook een oproep van de organisatie of er vrijwilligers zijn die de bands met de auto heen en weer willen rijden. "Vreemd, zo laat nog op zoek naar mensen te zijn" denk ik. Het zou helaas een voorbode zijn voor drie dagen woelige dagen vol chaos.

Door: Wim R.

Fotograaf: Wim R.

Hull in Engeland, vanaf Schiphol maar drie kwartier met het vliegtuig. Klinkt als een promo praatje, maar als je geen reden hebt, hoef je er niet heen te gaan. Het is een vrij saaie stad. Die reden had ik wel, drie dagen van Hair Metal geweld werd hier georganiseerd, dus daar moeten we bij zijn. Oudgedienden en nieuw bloed gaan zich presenteren gedurende deze drie dagen.

25 augustus – Welly Club

De eerste dag maakt al duidelijk dat de organisatie rammelt, de deuren gaan twee uur te laat open, armbandjes zijn er nog niet. Wie je ook iets vraagt, men weet van niets. VIP pakket aangeschaft? De ‘goodie bags’ zijn in geen velden of wegen te bekennen. Deze eerste dag is uitverkocht, wat resulteert in 800 liefhebbers die als haringen samengepakt worden in wat gaandeweg de avond resulteert in de eerste sauna die ik bezoek waar je je kleren aan mag houden. Wat een hitte. De aangekondigde ‘openingsceremonie’ vindt nooit plaats. Het Engelse Fragile Things mag het spits afbijten. Zoals in oorlogen ook de minst ervaren soldaten vooruit gestuurd worden, dient dit bandje ook als kanonnenvoer. Een slecht geluid, en er vinden rondom het korte optreden nog allerlei hand en spandiensten plaats op en rondom het podium. Het Schotse Mason Hill (getekend door Frontiers Records) brengt het er een stuk beter en overtuigender vanaf. Het geluid is ook acceptabel te nomen. Vooral zanger Scott Taylor laat met zijn rauwe stem een goed indruk achter.

band imageHierna is het de beurt aan het Engelse BigFoot, ook een nieuwe aanwinst van Frontiers Records, de Italiaanse grootgrutter van melodieuze rock. BigFoot speelt echt traditionele Engelse rock á la Whitesnake in het begin van hun loopbaan. Het beukt er op los, met zanger Antony Ellis als imponerend boegbeeld, zowel qua stem als podiumpresentatie. In oktober komt het debuutalbum, ben benieuwd. In afwachting van het Noorse NiteRain neemt de temperatuur in de zaal snel toe. Niet zo zeer door de Noren, maar doordat de zaal zich nu snel vult. Een genuttigd flesje water lijkt acuut te verdampen in mijn verhitte lijf. NiteRain kenmerkt zich door eenvoudige Sleaze Rock met een overvloed aan ‘attitude’. De zanger deelt ons trots mee dat de band zelfs in Amerika opgetreden heeft. Pedant dartelt hij over de bühne, trakteert het publiek op de nodige ‘fuck yeah’s’, maar komt vocaal niet verder dan het niveau van bijvoorbeeld een Vince Neil (Mötley Crüe zanger). En diens vocale kunsten kennen we. Wel positief; de gitaarsolo’s die overtuigen en goed in elkaar steken.

band imageWe blijven nog even op de Scandinavische toer (het hoge noorden is sowieso goed vertegenwoordigt op Hair Metal Heaven). Het Zweedse Crazy Lixx betreedt het kleine podium en duidelijk is dat de band wel wat volgers heeft. Tuurlijk, ga met ze allen ook nog effe lekker lopen hossen in deze kookpot. Zanger Ronny merkt tijdens het optreden op dat het toch wel wat ‘hot’ is. Nee joh, écht? Crazy Lixx overtuigt echter wel, zowel muzikaal als met hun spelvreugde. De jaren tachtig rock gaat er goed in bij de aanwezigen. Net als de alcohol bij de bezoekers, want gaandeweg neemt het aantal, lallende of op de grond liggende liefhebbers toe. Dus onder de hoge temperaturen wordt er ook nog een soort steeple chase van mij verwacht als je het toilet wil bezoeken.

Ondertussen is het tijd voor de enige Amerikaanse afvaardiging deze dag, Babylon AD. Nog in de oorspronkelijke bezetting sinds de start midden jaren tachtig. Klassiekers als ‘Bang Go The Bells’ worden goed vertolkt. Ook is er ruimte voor een aantal nieuwe songs die op het binnenkort te verschijnen nieuwe album staan. Zanger Derek Davis gedraagt zich op het podium echter wel erg puberaal voor zijn leeftijd. Zwaaiend met zijn microfoonstandaard en lurkend uit een klein kontflesje whisky. Naast de band is er ook een aandachtsgeile manager die op allerlei manieren probeert de aandacht op zichzelf te vestigen voor, tijdens en na de show. Wat een idioot. Maar idioot van het festival is Davis zelf als hij aan het eind van het optreden keihard zijn microfoon op gezichtshoogte het publiek in mietert. Gelukkig zonder schade te veroorzaken.

Dan begint het wachten op het Zweedse Eclipse. Pfff… dat duurt lang denk ik als ik het zoveelste watertje naar binnen giet. Later komt mij ter ore dat de band nog geen dubbeltje betaald had gekregen. Het wordt op de valreep opgelost, maar wat een amateurisme zeg. Eclipse laat zich hierdoor gelukkig niet uit het veld slaan en levert het absoluut beste optreden af. Een uur lang gaat de zaal op zijn kop. Ook het nieuwe album ‘Monumentum’ komt aan de beurt, met onder andere een overtuigende vertolking van ‘Downfall Of Eden’. En wat een klasse gitarist is die Magnus Henriksson toch! Winnaar van de dagprijs.

Nadat er ook gepind is voor Treat, stappen de Zweedse melodic rock Zweden uiteindelijk het podium op. Uitdroging dreigt bij ondergetekende, maar even doorbijten. Het is gelukkig wat minder druk in de zaal. Treat wikkelt zijn set routineus af, waarbij ‘Paper Tiger’ nog steeds een van de hoogtepunten is. Visueel springt drummer Jamie Borger het meest in het oog in zijn Hull City voetbalshirtje en met zijn stick tricks. Het is aan het Italiaanse, oeps Amerikaanse, Hardline om de zaak voor dag 1 af te sluiten. Alleen zanger Johnny Gioely is als enige Amerikaan over in het verder Italiaanse gezelschap. Maar ik taai af, murw van de hitte en met zuurstofgebrek ben ik al richting hotel.

band image


26 augustus - Hull City Hall

Het festival neemt een vervolg in City Hall, in het centrum van Hull, een hele verbetering, maar ook nu is het lang wachten voordat de deuren openzwaaien. De armbandjes zijn in ieder geval wel gearriveerd. Zonder dat het ooit duidelijk wordt waarom laat House Of Lords verstek gaan, maar mogelijk ook hier zijn de financiën niet netjes afgerond? We krijgen de reden nooit te horen, zoals de communicatie sowieso onder de maat is. Hallo daar!! Facebook, Twitter? Dat het op het podium ook allemaal logistiek niet goed verloopt blijkt als het opgebouwde drumstel met eenzelfde tempo weer wordt afgebroken? Het steeds weer samenstellen van de drumkit resulteert er mede in dat deze dag maar liefst twee uur over de limiet gaat. Als vervanger voor House Of Lords mag Black Cat Bones uit Liverpool aantreden. Het enthousiasme van de band is groot, de vergelijking met Guns and Roses zo mogelijk nog groter. De zanger heeft zelfs hetzelfde type microfoon als onze Axl. Gezien alle vertragingen had die zich hier mogelijk prima op zijn gemak gevoeld.

Met een ijzingwekkend lange gil van zanger Hannes Kett dient het Finse Shiraz Lane zich aan. Trommelvlies stress zeg ik je. Skid Row is duidelijk één van de inspiratiebronnen geweest voor deze jonge honden die van links naar rechts over het podium razen. Het geheel is vermakelijk en de songs zitten goed in elkaar. Het zaalgeluid onthoudt ons echter alleen de meeste gitaarsolo’s, helaas. Tijdens het laatste nummer komt bassist Joel Alex ook nog even een paar sprintjes door de zaal trekken. Onvermoeibaar die Finnen, later tijdens het optreden van het eveneens Finse Reckless Love zal zanger Olli deze conditieslag nog eventjes dunnetjes over doen. Als er een prijs was voor fitste rockbands dan ging die bokaal zeker naar Finland toe. Het uit New York afkomstige Killcode is mij onbekend. De songs zijn degelijk en heavy, maar niet memorabel. Tom Morissey heeft ook niet een echt geweldig stemgeluid, al doet hij zijn uiterste best contact te leggen met het publiek. Na het optreden neemt de band alle tijd voor foto’s en dergelijke en is urenlang bij hun merchandise terug te vinden.

band image


Een voor mij goede bekende, het Zweedse The Poodles, brengt 45 minuten lang een staaltje Zweedse kwaliteitsrock. Onder aanvoering van opperpoedel Jakob Samuel wordt een doorsnee van het materiaal gepresenteerd (van ‘Seven Seas’ tot afsluiter ‘Night Of Passion’). Ook de nieuwe single ‘Love Is Gone’ (nieuw album in januari 2018) staat op de setlist. Toch lef om een nummer van David Guetta in een rockjasje te hangen. Wat ook het vermelden waard is, is dat drummer Kicken meer dan eens zijn mobiel raadpleegde tijdens het drummen? Whatsappening? Komt toch een beetje ongeïnteresseerd over.

band image


Na het optreden van het Amerikaanse Spread Eagle is mij wel duidelijk waarom de Adelaar met uitsterven bedreigd wordt. Hier wordt je niet vrolijk van. Een zanger die soms tenenkrommend vals zijn teksten er uit spuugt. Dit alles ondersteund door songs die het ene oor in gaan en het andere weer uit. De belangstelling is dan ook niet groots en wordt benut als plaspauze door de meesten. Het toiletbezoek in het imposante City Hall zal bij de meesten waarschijnlijk ook meer in het geheugen blijven hangen. Wat het Amerikaanse Junkyard verder met Hair Metal te maken heeft, ik weet het niet, maar hun op AC/DC geïnspireerde rock n’ roll staat als een huis. De mannen proberen er een feestje van te maken en hebben zelfs speciale shirts laten maken voor de gelegenheid.

band imageGaandeweg de dag wordt dat duidelijk dat de beloofde ‘rock market’ er niet is en ook niet zal komen. Weer worden de aanwezigen met een VIP pakket de dupe, zij mochten namelijk eerder hier heen dan het gewone volk. Ook hoor ik dat de hotelkamers die in het VIP pakket zitten niet zijn gereserveerd door de organisatie. Wat een missers, maar de ergste zou nog komen. Na afloop van deze dag is er op een andere locatie een speciaal optreden van Michael Monroe, voormalig zanger van Hanoi Rocks. Je raadt het al….alle VIP pakkethouders zijn aanwezig, maar Monroe? Hij blijft op zijn hotelkamer, aangezien de benodigde centjes niet zijn ontvangen. Aan het einde van Hair Metal Heaven rest de VIP pakkethouder niet meer dan een schamele ‘goodie bag’ als herinnering aan zijn of haar miskoop. Ondertussen is het tijd voor Vain, zanger Davy Vain (met Nederlandse roots), draagt nog steeds dezelfde rode broek als in de jaren tachtig. De broek is niet veranderd, maar Vain zelf heeft de nodige kilootjes gewonnen in de jaren. Niet echt ‘charming’. Het optreden zelf is oké. Het aanwezige publiek (het is verre van uitverkocht) reageert positief, en ‘Beat The Bullet’ en ‘Who’s Watching You’ worden als verloren zonen ontvangen.

band imageMen zegt wel eens ‘A Dirty Mind Is A Joy Forever’. Nou, dat hebben de Danger Danger boys (of zal ik zeggen heren op leeftijd?) in hun oren geknoopt. Toch denk ik dat die geilneverij helemaal niet nodig is, zelfs afbreuk doet aan wat de band muzikaal neerzet. Want om nou op je 55e nog allerlei schunnige gebaren te maken tijdens je show? De eerste twee albums dragen zorg voor het grootste deel van de ongeveer 70 minuten durende set (‘Naughty, Naughty’, ‘Under The Gun’, Boys Will Be Boys’). En daar is het publiek dan ook voor gekomen, want de band kan rekenen op het meeste publiek en bijval. Ted Poley is nog goed bij stem en een onderhoudend frontman. Naast hem zijn bassist Bruno Ravel en slagwerker Steve West nog over van de oerkern. De gitaar wordt vandaag, verdienstelijk, waargenomen door Steve Brown die normaal gesproken zijn brood verdient met Trixter. Een goed, degelijk en vermakelijk optreden.

De berichten waren wisselend over de live-kunsten van het Noorse TNT dat deze dag af mocht sluiten. Het stemgeluid van zanger Tony Harnell zou zijn beste tijd gehad hebben. Tijdens de dertien nummers (ingekort, er was al ruim twee uur uitgelopen) die de band het Hullse publiek voorschotelde bleef Harnell keurig binnen zijn mogelijkheden. De achtergrondzang was ook loepzuiver (maar die kwam overduidelijk van een harde schijf). Muzikaal weten de Noren hun mannetje te staan, Gitarist Ronni LeTekro blijft toch een begenadigd gitarist. Hij was echter ook de reden dat het optreden op keihard volume werd afgewerkt. Zijn gehoor is, naar ik begrijp, namelijk al langere tijd naar Hair Metal Heaven (of Walhalla om het een beetje Noors te houden). Toch was het goed de band weer eens te zien, de laatste keer voor mij was in het Amsterdamse Paradiso in 1989, maar toen had Harnell iets te veel van de space cake gesnoept wat het optreden toen, buiten Harnell zelf, niet naar hogere sferen bracht.

band image


27 augustus - Hull City Hall

Alweer de laatste dag dat ik me in Hair Metal Heaven mag wanen. En de deuren gaan voor de verandering op tijd open, hoera, hoera, hoera! Hell’s Addiction uit Leicester opent dag drie en neemt hiermee de plaats in van het Canadese Wild Side. De redenen voor het niet verschijnen van Wild Side zijn legio. Niet betaald (goh), de zanger mocht het land niet in, de band is nooit formeel geboekt. Dus, een kans voor Hell’s Addiction zich voor een groot publiek (alhoewel de zaal nog van verre van vol is) te presenteren. Een stevig half uurtje Britse Rock schotelt de band ons voor. Voor de band een leuke ervaring, maar veel zieltjes zullen er niet mee gewonnen zijn denk ik. Hierna volgt het Zweedse Princess Pang. Geen idee wat de band hier te zoeken heeft. Flauwe songs, de enige energie komt van de zangeres. Maar Hair Metal? Ammehoela. Het Canades Diemonds staat nu op de rol. Zangeres Priya Panda is de dagen er voor al aanwezig en loopt in het kleinst mogelijke zwarte pvc broekje rond en laat zich gewillig fotograferen met al die dat wil. De looks van Panda blijken indrukwekkender dan haar vocale kunsten. De band is solide en trakteert ons op een stevige show met metal invloeden. Leuk, maar niet meer dan dat.

band image


Nu was het tijd voor oudgedienden Leatherwolf. De band valt niet echt in de categorie hair metal maar kwam, zag en overwon in de korte speeltijd die hen gegund was, waarbij het zwaartepunt op het album ‘Street Ready’ lag. Voorman Michael Olivieri haalt dan niet meer die intens hoge uithalen van vroeger, maar weet zijn stem op de juiste manier te gebruiken. Hier en daar neemt Olivieri ook de gitaar ter hand om het vette randje nog wat aan te zetten. Een van de hoogtepunten van dag drie wat mij betreft, en nu snel weer eens in Nederland spelen heren! Ver in mijn geheugen stond nog een nummer van Shark Island; ‘Paris Calling’. Een buitengewoon lekker US Rock nummer. Maar wat een bont gezelschap beklimt de bühne. Een gitarist die het volledige ABC van rockposes beheerst en hyperactief over het podium stuitert. Aan de andere kant een gitarist die met zijn eenvoudige kleding, kalende hoofd en wat terug getrokken houding precies het tegenovergestelde is. Daar tussen in springt, grijnst en zingt zanger Richard Black die bij voortduring zijn verwondering uitspreekt richting het publiek over de ontvangst voor zijn band. Die reactie is dan ook heel positief en terecht. Want dat uiterlijk niet alles zegt wordt door Shark Island overduidelijk bewezen. Het klopt tot in de puntjes muzikaal en onze gitaar spelende boekhouder stage left snoert een ieder de mond met heerlijke solo’s. Lekker hoor!

band imageEen wonderlijk gezicht is het om een Japanse roadie van Loudness meer dan 45 minuten aan de rand van het podium te zien staan zonder in beweging te komen. Net op het moment dat ik dacht aan een vorm van nieuwe Oosterse meditatie worden de verlossende woorden (‘er is betaald’) in zijn oor gefluisterd en gaat onze vriend als een razende aan de slag. In recordtempo worden de instrumenten aangesloten en werkt het geheel. Alleen drummer Masayuki Suzuki heeft, op een gegeven moment ondersteund door drie stage hands, moeite het geheel zo te krijgen als hij wil. Als alles op z’n plek staat geeft de drummer door middel van enkele diepe Japanse buigingen blijk van zijn waardering. Kostelijk! Sinds ik de band in 1986 in Paradiso voor het eerst mocht aanschouwen is er muzikaal niets ingeleverd. Maar qua Engels zijn er ook geen meters gemaakt (“Soolly for delai” roept zanger Higuchi aan het begin van de show). Met Japanse precisie worden de songs op de Engelsen afgevuurd, met als hoogtepunt ‘S.D.I.’ waarbij gitarist Akira zo snel over zijn snaren vliegt, dat het op gezichtsbedrog lijkt.

band imageHet Deense Disneyland After Dark (oftewel D.A.D.) is een ervaren club, de band weet met zijn eenvoudige songs het publiek naar de hand te zetten. Bassist Stig Pedersen (uitgedost als een soort piloot inclusief helm) bespeelt een tweesnarige variant in de gekste vormen. ‘Sleeping My Day Away’ is het bekendste nummer en zorgt voor een klein feestje. Voor mij is het Finse Reckless Love vrij onbekend, maar hier heeft de band het meeste publiek en gaan de aanwezigen helemaal los. Hun, op Def Leppard geschoeide, songs gaan er in als Gods woord in een ouderling. Enigszins ingekort qua set, haalt de band het uiterste eruit. Alleen volgende keer die achtergrondzang wat minder hard inmixen jongens, nu was het wel overduidelijk dat deze uit een doosje komt.

Hair Metal Heaven eindigt met een optreden van de Hull All Stars. Een sterrenensemble bestaande uit Sebastian Bach (ex-Skid Row), George Lynch (ex-Dokken) en Vinny Appice (ex-Dio en Black Sabbath) als bekendste deelnemers. Het geheel oogt en klinkt wat stroefjes. Bach leest de teksten van een lessenaar, waarvan de papiertjes continu er afvallen, vermakelijk. ‘Mob Rules’, ‘Stand Up And Shout’ en songs van Skid Row en Dokken passeren de revue. George Lynch trakteert ons op enkele geweldige solo’s, maar manoeuvreert voornamelijk buiten de spotlights aan de rand van het podium. ‘Mob Rules’, ‘Stand Up And Shout’ en songs van Skid Row en Dokken passeren de revue. George Lynch trakteert ons op enkele geweldige solo’s, maar manoeuvreert voornamelijk buiten de spotlights aan de rand van het podium.

band image


Bach daarentegen geniet van elke minuut en vocaal staat hij ook nog zijn mannetje. Het optreden eindigt met ‘Highway To H(u)ell. Akira van Loudness speelt dan ook een nootje mee. Rommelig met fans op het podium, wat resulteert in totale chaos. Kenmerkend voor Hair Metal Heaven, waarvan de organisator later via Facebook zijn excuses uitspreekt. Hij blijft zitten met een financieel gat van 50.000 euro volgens eigen zeggen. Een vervolg zit er dus niet in, jammer dat dit initiatief zo slecht georganiseerd was. Laat dit ook duidelijk maken dat het organiseren van festivals iets is wat je beter aan professionals kan overlaten. Maar al met al een hele belevenis.

<< vorige volgende >>