Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Metaldays 2017

Festivalweide - Tolmin (Slovenië) 23 juli 2017 tot 29 juli 2017

Net over de grens met Italië, in de uitlopers van de Alpen, bevindt zich Tolmin. Dit Sloveens dorpje is jaarlijks dé locatie voor menig muziekfestival, van reggae tot metal. Natuurlijk zijn wij voornamelijk geïnteresseerd in dat laatste, en terecht! Welke metalhead heeft nog niet gehoord van Metaldays (voorheen Metal Camp)? Indien niet wordt het dringend tijd hier verandering in te brengen. Ik ben voor jullie de sfeer gaan opsnuiven op deze 2017 editie van het festival, wat voor mij ook de eerste keer was, en ik kijk nu al uit naar een volgende editie.

Door: Cedric

Officieel start het festival op maandag, maar op zaterdag waren al heel veel muziekliefhebbers afgezakt naar de prachtige streek van Tolmin. Op zaterdag en zondag kan je namelijk al wat bands gaan bekijken op de pre-party, maar voor velen is dit gelijk ook hun jaarlijkse vakantie. En dat kan natuurlijk niet vroeg genoeg van start gaan. Als je in Tolmin aankomt merk je onmiddellijk op dat de sfeer in en rond het festival veel rustiger en gemoedelijker is dan op menig ander metalfestival. Dit komt omdat de bands pas later op de dag beginnen aan hun optreden, wat je overdag de kans laat om de streek te gaan ontdekken of aan de oevers van de prachtige rivieren in de buurt te gaan relaxen.



Zelf was ik natuurlijk ook al op zaterdag gearriveerd, maar blijkbaar krijgt de pers pas toegang tot het festival vanaf zondag. Dat vond ik zeer bizar, aangezien er die zaterdagavond ook reeds bands zouden optreden. Ach, het zij zo. Na een avondje en nachtje in een lokale jeugdherberg kon ook ik op de festivalweide. Na deze valse start was ik vastberaden volop te genieten van deze week, de bands en de sfeer op het festival. En die sfeer, die zat van de eerste dag heel goed. Op vele andere festivals zou ik niet graag alleen arriveren of rondlopen, maar op Metaldays is dit absoluut geen probleem. Zowel de mensen van Tolmin als de andere festivalbezoekers zijn allen in vakantiestemming en komen maar al te graag een praatje slaan met de andere muziekliefhebbers. Zelfs de vrouwelijke festivalbezoekers zijn hier niet te beroerd om met oneerbare voorstellen op je af te stappen. Al gauw had ik de nodige mensen ontmoet die mijn verblijf nog aangenamer zouden maken. Want geef toe, het is toch steeds leuker je dagen en plezier te delen met een leuke bende.

Op zondag ben ik uiteindelijk geen bands gaan zien. Ik kende er geen enkele van, maar vooral omdat ik het veel interessanter vond om de sfeer op te snuiven en met mensen te praten over hun (vorige) ervaringen met het festival. Het is namelijk heel handig om te weten hoe alles in zijn werk gaat op Metaldays. Men werkt bijvoorbeeld met een bekerwisselsysteem en een kaart waarop je een bedrag moet opladen om drank en eten mee te kopen. Het eten was niet al te goedkoop, maar als je tien minuten wandelt ben je in het centrum van Tolmin waar de prijzen echt goed meevallen. Drinken was dan weer iets goedkoper. Vier euri voor een halve liter bier vind ik zeker niet overdreven. Oh ja, waar menig festival bij ons nog iets van kan leren: een halve liter water werd verkocht voor één euro. Dat is wel wat beter dan drie euro voor een mini flesje.

Op maandag, de eerste officiële dag van het festival, ben ik eerst gaan kijken naar de Slovenen van Na Cruithne die me met hun aanstekelijke folk/pagan metal best konden vermaken. Jammer genoeg voor hen werd er voor die dag onweer voorspeld, en dat onweer begon er stevig aan tijdens hun optreden. Het optreden werd stilgelegd en iedereen spurtte naar de dichtstbijzijnde schuilplaats. Zelf had ik plaatsgenomen onder de tent van de drankstand, waar het geleidelijk aan zeer krap begon te worden. Het stormweer was redelijk stevig, waardoor bijvoorbeeld de newcomer stage gedeeltelijk was ingestort en de mainstage wat doeken kwijtgespeeld was. Gevolg? Alle optredens werden verschoven naar andere podia en verschuiving in timings. De informatie hierrond werd vrij chaotisch doorgegeven waardoor veel mensen bands hebben gemist.



Zelf heb ik die dag nog Iced Earth en Marilyn Manson aan het werk kunnen zien, dit omdat deze bands hun originele timing en locatie op de mainstage konden behouden. Iced Earth was in redelijk goede vorm, ook al heb ik ze reeds beter aan het werk gezien. Alle klassiekers passeerden de revue en zanger Stu Block heeft in het verleden reeds bewezen het werk uit alle periodes van de band aan te kunnen. Vandaag laat hij echter hier en daar een steek vallen en lijkt het wel alsof hij soms naast de toon aan het zingen is. Het gitaarwerk van de heer Schaffer is dan weer om vingers en duimen van af te likken, wat een ritme gitarist! Over het optreden van Marilyn Manson kan ik heel kort zijn. Ongeïnspireerd, saai en duidelijk tegen de zin van de frontman zelf. Jammer voor hem, misschien moet hij maar een nieuwe job zoeken, maar vooral jammer voor de vele fans die zich aan een goed optreden hadden verwacht.

Ook op dinsdag was er nog heel veel wanorde in de programmatie terug te vinden. Door nog een passage van de storm (minder erg als de dag ervoor) werden de timings en locaties nog maar eens door elkaar geschud. Vandaag heb ik dan ook enkel Krisiun, Katatonia en Amon Amarth aan het werk kunnen zien. Van Krisiun heb ik slechts een stuk kunnen zien, maar verdomme wat blijft hun muziek live krachtig. De snelle death metal laat een verpletterende indruk na en aan de reactie van het publiek te zien ben ik niet de enige met dat idee. Het optreden van Katatonia was in één woord subliem! De band bracht een mooie mix van ouder en nieuwer werk, het geluid was top en zanger Jonas Renkse was zeer goed bij stem. Dat is wel eens anders geweest. Bij de uitvoering van ‘Ghost Of The Sun’ kreeg ik spontaan kippevel, dat zegt genoeg. Op plaat kan Amon Amarth mij niet steeds blijven boeien, maar ik zie de band wel steeds graag live bezig. Ook vandaag serveren deze vikingen ons een sterke muzikale en visuele show. Hun melodic death metal is eigenlijk vrij simpel van opzet, maar om de een of andere reden werkt dit gewoon zeer goed. Amon Amarth sloot deze dag dan ook zeer succesvol af.



Op woensdag heb ik voornamelijk wat korte fragmenten van bands zien passeren, behalve de optredens dan van Abbath, Bloodbath en Doro. Deze shows stonden met stip aangeduid op mijn planning en hebben mij allesbehalve ontgoocheld. Laat ik beginnen met het optreden van Abbath, het black metal icoon dat niet te beroerd is om met zichzelf te lachen. Je merkt in het publiek dat er uitermate veel respect is voor deze artiest. Zijn optreden blijft een goede mix van solowerk en Immortal covers. Alles klinkt tip top in orde, en de blastende drums zijn een genot om te horen én te voelen. Na het laatste nummer van de set begaf Abbath zich, met gitaar, in het publiek. Een deel van het publiek aan de mainstage staat op een redelijk stijle heuvel en net die fans ging Abbath begroeten. Toen hij zich terug naar het podium wou begeven bleek de helling net iets te stijl en Abbath tuimelde met gitaar naar beneden (bekijk zeker de filmpjes op YouTube). Maar niets aan de hand, Abbath stond recht en begon voor de camera te dansen. Oh ja, sappig detail, dit gebeurde net na het spelen van de song ‘All Shall Fall’.

Na het sterke optreden van Abbath was het tijd voor Bloodbath. De meningen zijn sterk verdeeld, maar ik ben absoluut een groot liefhebber van de komst van Nick Holmes. Zijn vuile grunts passen perfect bij de oldschool death metal van de band en laat de nummers zieker klinken dan ooit tevoren. De uitvoeringen vanavond zijn nagenoeg perfect te noemen en ook Holmes geniet duidelijk met volle teugen. Hij neemt zijn rol als frontman volledig ter harte en kan het net als zijn voorganger niet laten om regelmatig de nodige flauwe humor tussen de nummers ten gehore te brengen. Humor, zo een verademing in een soms veel te serieus metal landschap. De muziek nemen ze echter wel voor de volle honderd procent serieus. Krachtige show! Als een iconische metalzangeres als Doro op het toneel verschijnt kan je toch niet anders dan haar met het nodige respect te ontvangen. Vanavond speelt zij een vrij lange set met nummers van Warlock, songs uit haar solowerk, maar ook covers van Judas Priest bijvoorbeeld. Ook al is haar Duits accent na al die jaren nog steeds niet verdwenen, soms lijkt het zelf verergerd, dit was een zeer entertainend optreden. De songs werden luidkeels meegezongen en Doro was zelf duidelijk ook zeer tevreden over de respons.



Na Doro had ik nog wel zin in een feestje. Dan zijn we maar met een hele bende naar de afterparty op het ‘strand’ aan de rivier nog een pintje gaan drinken. Je waant jezelf soms in een soort op metal geïnspireerde Tiki bar. En het blijft ook geweldig om dronken mensen de polonaise te zien dansen op Dying Fetus. Daar kunnen ze nog wat van leren op het schlagerfestival!

Op donderdag konden Kobra And The Lotus en Persefone mij maar voor even bekoren, waarna ik andere oorden ging opzoeken. Architects zette een degelijke show op, maar hun muziek is gewoon niet mijn ding. Dan was het dus voornamelijk uitkijken naar Blues Pills en Opeth. De retro/stoner/blues band Blues Pills is bij uitstek een live band, en dat bewijzen ze vanavond nog maar eens. Hun psychedelische blues werd krachtig gespeeld en zangeres Elin blijft een genot om te aanhoren en te aanschouwen. Wat een dame, wat een stem! Zij is het type zangeres dat zonder probleem de kracht van pakweg een Janis Joplin aankan. Leuk detail was ook nog de cover van Jefferson Airplane’s ‘Somebody To Love’. Het optreden van Opeth stond ongeveer het hoogst op mijn verlanglijstje, maar bleek achteraf een teleurstelling geworden te zijn. Niet dat Ackerfeldt en zijn kompanen niet goed speelden, maar ik voelde de passie niet dat ik anders live wel voel bij deze muzikanten. Daar komt nog bij dat hun nieuwere, meer proggerichte songs, het niet altijd goed doen bij het aanwezige metalpubliek. Tot overmaat van ramp kreeg de band ook nog te kampen met technische problemen waardoor de vaart helemaal uit het optreden verdwenen was.

Een weekje is snel voorbij, ook op Metaldays. We zijn namelijk reeds aan de laatste dag van het festival toegekomen. De week is wel snel voorbij, maar de vermoeidheid van de voorbije dagen gaat toch in je kleren zitten. Iederen liep er vandaag wat gelatener bij en er werd iets minder moeite gedaan om nog van podium te wisselen om een band te gaan kijken. Ook bij mij sloeg de vermoeidheid toe, maar toch heb ik nog een paar bands kunnen zien. De pagan/folk metal van Equilibrium is compleet over-the-top en van de pot gerukt, maar daarom is het net ook één van de weinige folkmetal bands dat ik echt kan appreciëren. Tijdens het nuttigen van wat pintjes werd ik dan ook gewoon goedgezind van dit energieke optreden. Alle folkelementen komen wel uit een doosje, maar dat kon de pret niet derven. Overal zag je mensen lachen, dansen en drinken. Missie geslaagd!

Waarom iedereen de muziek Pain zo goed vindt zal mij voor altijd een raadsel blijven. Hun muziek klinkt voor mij als industrial light met een dikke poplaag, en ook live vind ik het geheel enorm vlak overkomen. Met alle respect voor Peter Tägtren, maar dit vind ik veruit het slechtste wat hij ooit gedaan heeft. Maar blijkbaar slaat het toch aan, dus wie ben ik om te oordelen. Als afsluiter van het festival werd er gekozen voor de Duitse metalcore van Heaven Shall Burn. Dat vond ik in eerste instantie een zeer vreemde keuze, maar ik was eerlijk gezegd zwaar onder de indruk van hun optreden. Zelden heb ik een band met zoveel passie en agressie een festival zien afsluiten. Met een set van bijna twee (!) uur wist de band de laatste restjes energie uit de festivalgangers te persen. Sterke performance!

En dan is het weer tijd geworden om huiswaarts te vertrekken. Ondanks dat de organisatie er wel steeds in slaagt een leuke affiche bijeen te boksen moet je niet naar Metaldays komen om exclusieve optredens te zien. Dat kan al genoeg op andere festivals. Dit festival steekt echter met kop en schouders boven al de rest uit op vlak van sfeer en gezelligheid. Dit is absoluut een vakantie, maar dan wel met bier en metalbands. Wat wil je nog meer? Geloof me vrij, als metalhead moet je dit festival meegemaakt hebben!

<< vorige volgende >>