Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Obituary & Trivium

Tilburg 013 14 augustus 2017

Voor de derde keer deze zomer is Obituary in Europa voor festivaloptredens. Zoals vaker combineert de band dat met ‘eigen’ shows waar de tijd en festivalcontracten dat toelaten. Vanavond (en de dag erna in Duitsland) heeft men het gecombineerd met de staatgenoten van Trivium die ook een rondje Europa doen. Voor deze, qua stijlen, afwijkende combinatie valt de bands een uitverkocht huis ten deel. Dit stelt beide in staat om hun recent geleverde 'Obituary' en binnenkort te leveren 'The Sin And The Sentence' aan het gemêleerde publiek te presenteren. Openingsact Bury Tomorrow moest het helaas zonder ons stellen wegens back-to-back interviews met Obituary en Trivium.

Door: Hendrik Attema

Wat opvalt bij een uitverkochte kleine zaal in 013 is de krapte. Voor de, qua postuur, meer gefortuneerde mens is dat niet zo’n probleem, maar een deel van het publiek staat letterlijk in de verdrukking. Dit wordt nog een tandje verergerd wanneer Obituary begint en er tijdens hun optreden een aantal respectvolle pits ontstaat. Het blijft echter uitermate gezellig en vriendelijk en men helpt elkaar waar nodig: ouderwets en zoals het hoort. Wat ook is zoals het hoort, is hetgeen Obituary op de planken laat zien. Achteloos legt Obituary de bezoekers zijn wil op. Daarbij put men uit de catalogus van de afgelopen decennia en is een aantal nummers verfrissend lekker om weer te horen. De granieten uitvoeringen van 'Chopped In Half', 'Dying', 'Don't Care' of 'Ten Thousand Ways To Die' bewijzen dat de finesse weer terug is bij de band. De topper van het recente 'Obituary', 'Sentence Day', is de kers op de appelmoes en de obligate afsluiter 'Slowly We Rot' vormt het verwachtte slotakkoord van wederom een geweldig optreden van Obituary. Eigenlijk verveelt het nooit.



In een vloek en een zucht verwijderen band en crew vervolgens de spullen waarna het podium wordt ingericht voor Trivium. Een paar lampjes erbij, drumriser mooi uitgelicht en wachten op de helden van de jongere garde van vanavond. Nog voor de band een noot gespeeld heeft, is het wel duidelijk dat men er zin in heeft in de propvolle Jupiler-zaal. Helaas is er een valse start vanwege technische problemen. Hierdoor moet men noodgedwongen een aantal Maiden-nummers, die als intro dienen, meerdere malen afdraaien voordat de band opkomt. Met 'Rain' trapt men af en wordt warm onthaald. Het enthousiasme werkt prima door tot aan de eerste boreling van het in oktober te verschijnen 'The Sin and the Sentence' te weten het titelnummer. Dat nummer is een klassieker in wording, maar openbaart vanavond dat Matt vocaal niet zijn sterkste vorm heeft. Omdat het album en nummer de terugkeer markeren van het rauwe deel van zijn stem vergt het natuurlijk een hoop en je hoort hem werken om een en ander eruit te persen, wat niet geheel lukt. Zijn mindere vocale prestatie zorgt er vervolgens voor dat je gaat kijken naar de rest van zijn presentatie. Die is uitermate sympathiek, maar Matt moet uitkijken dat hij niet de Miley Cyrus van de metal wordt met zijn tong. Naast Matt gooien zijn drie medestrijders ook genoeg zweetdruppels in de strijd. Wie daarbij vooral opvalt is nieuwkomer Alex Bent. Ondanks de kritische noot over/bij Matt, houdt de techniek van Alex me makkelijk bij de bar weg. Wat een aanwinst voor Trivium is die gast. Door zijn fenomenale techniek en goed articuleren van de verscheidene onderdelen van zijn bekkens is het een extra dynamiek in de show. Kortom prima ingrediënten om de volgende keer wel weer de topvorm te etaleren.

<< vorige volgende >>