Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Wacken Open Air 2017

Wacken - Duitsland 8 februari 2017 tot 8 mei 2017

Voor de 28ste keer vond dit jaar het Wacken Open Air festival plaats. Het duurde dit jaar mede door de hogere toegangsprijs een paar maanden langer om uitverkocht te raken, maar daardoor gingen de toegangskaarten in ieder geval niet voor woekerprijzen van de hand. Vier dagen metalfestival op 280 hectare weiland bij Wacken in Noord-Duitsland, 75.000 bezoekers, 5.000 man crew, 120 bands en ongeveer 1 kilometer bierpijpleiding naar de bierstands op het Wacken-Infield. De bodem was na één héle grote stormachtige regenbui voor de rest van het weekend drassig, moerassig en modderig en droogde pas zaterdag met het mooie zomerweer enigszins op. Lords of Metal toog met een drietal medewerkers richting Wacken om verslag te doen van de 28ste editie van Wacken Open Air. Verslagen zijn van Koen (KS), Dennis (DH) en Elisabeth (EO)

Door:

Fotograaf: Elisabeth



Woensdag 02/08/2017

Flotsam and Jetsam (Headbangers Stage)

band imageFlotsam and Jetsam zijn op woensdag de eerste gevestigde act die na de Wacken Battle bands op de Headbangers Stage in de Bullhead City Stage Tent mogen optreden. Na het vertrek van drummer Jason Bittner naar Overkill heeft de band uit Phoenix, Arizona drummer Ken Mary (Alice Cooper, Fifth Angel, House of Lords) weten te strikken om de band voor een aantal shows uit de brand te helpen. Voorafgaand aan de show op Wacken heeft de Flotsam and Jetsam al wel een handvol lokale warm-up shows gedaan, maar vandaag dus de echte vuurdoop voor Ken Mary. Zanger Eric A.K. is vandaag verkleed als het groene monster van het debuutalbum ‘Doomsday For The Deceiver’ uit 1986 en heeft er duidelijk zin. Flotsam and Jetsam krijgt een warm onthaal van het publiek, die op zijn beurt wordt getrakteerd op klassieke songs ‘Hammerhead’, ‘I Live You Die’, ‘Desecrator’ en ‘Dreams of Death’. Nieuwer werk wordt er ook geboden middels ‘Life Is A Mess’ en de song ‘Iron Maiden’, welke opgedragen wordt aan de gelijknamige band uit Groot-Brittannië. Met ‘No Place For Disgrace’ wordt de 45-minutige set afgesloten die gerust nog wel 45 minuten had mogen duren. Toffe show van Flotsam and Jetsam! (DH)

Ugly Kid Joe (W.E.T. Stage)

Na het oer-thrash metal geweld van Flotsam and Jetsam is het de beurt aan Whitfield Crane en zijn kompanen van Ugly Kid Joe om de tent verder op stelten te zetten en dat lukt ze vanavond goed. Gitarist Klaus Eichstadt voelt zich in hier in Wacken vlakbij de geboortestad van zijn vader (Kiel) duidelijk als een vis in het water en met zijn voetbalshirt van de Nationalmannschaft scoort hij hier natuurlijk direct punten bij het Duitse publiek. In een uur tijd krijgen we alle hits te horen van de band uit Californië, zoals opener en oorworm voor de rest van het weekend ‘Neigbor’ (It’s a beautiful day in the neigh-bor-hood!’), maar natuurlijk ook ‘Cats In The Cradle’ en ‘Everything About You’. Met de Motörhead cover ‘Ace Of Spades’ wordt tegen het einde van de set Lemmy geëerd, en het feest is definitief begonnen. (DH)

In de veronderstelling dat wij nogal laat gingen aankomen in Wacken op woensdagavond vond ik het maar beter om mij niet te veel op mijn hals te halen de eerste avond, maar uiteindelijk valt alles zo goed mee dat we vlot op tijd zijn om nog wat rond te wandelen in de Wackinger Village en een hapje te eten alvorens ik Crowbar voor de kiezen krijg.

Annihilator (Headbangers Stage)

band imageOp dit hoogtepunt werd het weer tijd voor wat thrash metal. Deze keer in de vorm van het Canadese kwintet rond om Wacken-habituee Jeff Waters: Annihilator. Men vraagt zich af of de stemming die al bij Ugly Kid Joe zo aanwezig was nog te toppen is en ik kan jullie gerust stellen: Jeff Waters zou ons nooit teleurstellen. Wie er tot nu toe nu voorzichtig met z’n voetje mee ging wippen komt bij songs zoals ‘King Of The Kill’, ‘Alison Hell’ of ‘Phantasmongoria’ niet meer eromheen om ook eindelijk volledig los te komen. De tent lijkt te barsten en de stemming is zowel bij het publiek als bij de band grandioos en ook de één of andere gezangmatige misser kan aan de sfeer niets afdoen. Het publiek werd met een verdiende toegift beloond, maar het is toch wel jammer dat het dan weer zo snel over is. (EO)

Crowbar (Headbangers Stage)

Na de aanstekelijke thrash van Flotsam And Jetsam en Annihilator is dit toch een beetje aanpassen. De zware, laag getunede sludge van de heren uit Louisiana komt als een mokerslag aan die ik de eerste noten eigenlijk moeilijk kan plaatsen, maar eens ik de tonen van ‘High Rate Extinction’ juist binnenkrijg tussen mijn oren, gevolgd door ‘All I Had (I Gave)’ word ik toch opgeslokt in hun besloten wereldje vol dreunende riffs. ‘To Build A Mountain’ en ‘Like Broken Glass’ horen ook bij de eerste hoogtepunten op dit festival. Met een speeltijd van vijfenveertig minuten vind ik het wat aan de korte kant, maar uiteindelijk werden we toch getrakteerd op een mooie dwarsdoorsnede van Crowbar hun werk. (KS)

band image


Donderdag 03/08/2017

Na een zware afterparty op woensdagnacht met enkele Belgische vrienden tijdens Mambo Kurt en achteraf Metal Disco, was ik niet onmiddellijk klaar om vroeg naar de wei af te zakken, maar na een deugddoend soepje en bijhorend broodje waren we toch een beetje ontgift en kon het feest weer beginnen: snel twee blikjes bier verorberen en we waren weer op pad. Op de wei aangekomen besluiten we naar het Infield te trekken, waar we onmiddellijk de eerste stevige bui van de dag te verwerken krijgen en zo krijgen we, half schuilend onder een biertentje, een stukje van Skyline te zien, waarbij Doro het nodig vindt om twee keer hetzelfde nummer te spelen binnen dezelfde set. Gelukkig zijn we meer met het slechte weer en onszelf bezig dan met Skyline en gaat dit grotendeels aan ons voorbij waarna we onze weg kunnen verderzetten.(KS)

Ross The Boss (Harder Stage)

Sinds jaren hou ik nu het Wackenforum stiekem in de gaten en zie ik vooral de wens naar grotere namen in de line-up regelmatig langskomen. Manowar is (typisch Duitse metalheads, he?) één van die namen die het vaakst genoemd worden, maar zodra de naam ook maar genoemd word komt binnen no-time het argument op dat de band te duur is om de meeste tijd naar de langdurige toespraken van Joey DeMaio te luisteren. Goede stap dus om Ross the Boss op de billing te zetten, aangezien Ross Friedman toch medeoprichter van bovengenoemde band is en dan ook nog goed bezig was met het song writing van de eerste zes studioalbums. Erg geslaagd optreden wat in mijn ogen muzikaal gezien een optreden van Manowar bijna overbodig maakt. Ik heb me in elk geval erg vermaakt en licht aangeschoten songs zoals ‘Fighting The World’,’Battle Hymn’ of ‘Hail And Kill’ heerlijk meegeblèrd. (EO)

band image


Dawn Of Disease (Headbanger Stage)

Een gekke band eigenlijk, dit Dawn Of Disease: Met vier langspelers sinds 2011 en een contract van Napalm Records onder hun arm, krijgt deze Duitse melodische death metal band het klaar om gemiddeld zes optredens per jaar te versieren. Dat moest ik dus toch eens met eigen ogen zien. Ze deden in ieder geval veel moeite om de zaal mee te krijgen en de goedgevulde tent deed ook goed mee. Live klinkt het iets harder dan op plaat, wat goed is, maar het blijft een beetje een veredelde Amon Amarth kloon. Leuk omdat we tot dan toe nog geen noot metal hadden gehoord op donderdag, maar ook niet meer dan dat.(KS)

Imperium Dekadenz (W.E.T. Stage)

Vlak na Dawn Of Disease werd Imperium Dekadenz op het andere podium verwacht en hier keek ik al enige tijd naar uit. Deze wederom Duitse band speelt ook al niet veel live en als ze dat wel doen, is het in hun thuisland. Geweldige melodieuze black metal met steengoede vocals én een goed geluid vanaf de eerste noot: meer moet ik niet hebben! Met twee songs (‘Only Fragments Of Light’ en ‘Pure Nocturnal Rome’) lijkt hun laatste album ‘Dis Manibvs’ niet zo goed vertegenwoordigd, maar als je maar een beperkte speeltijd krijgt en je songs duren acht minuten, moet je spijtig maar helaas keuzes maken. Ze spelen verder nog één song van elk album dat ze uitgebracht hebben. Deze gasten weten een fantastische sfeer te creëren zonder overdreven episch te klinken. Wie op zoek is naar een uitermate aantrekkelijke black metal band voor zijn affiche: book now! (KS)



Europe (Faster Stage)

Twee jaar geleden stond Europe in Wacken nog op het podium in de tent, vandaag behoorde het hoofpodium aan de band. Voordat de mannen om zanger Joey Tempest en gitarist John Norum de klassiekers uit de jaren 80 uit de kast trekken, wordt eerst het actuele album ‘War Of Kings’ met twee nummers gepromoot. En net voordat de aandacht wat begint te verslappen worden ‘Rock The Night’ en ‘Scream of Anger’ van stal gehaald om het metal publiek weer wakker te schudden. Na het titelnummer van ‘Last Look At Eden’ uit 2009 en ‘Firebox’ uit 2012 gaan we weer terug naar 1988 naar het ‘Out Of This World’ album waarvan ‘Sign Of The Times’, ‘Ready or Not’ en ‘Superstituous’ gebracht worden. Stuk voor stuk lekkere meezingers uit de glorietijden van de rockers uit Zweden. De ballad ‘Carrie’ wordt vandaag voor het metalpubliek echter achterwege gelaten. Bij het slotnummer ‘The Final Countdown’ staat het veld pas echt op zijn kop, dat nummer kent natuurlijk echt iedereen. (DH)



Status Quo (Harder Stage)

‘The Night To Remember’ gaat met Status Quo in de volgende ronde en jong en oud verzamelen zich voor de Harder Stage om de vier Engelse heren aan het werk te zien. Sinds 1962 (55 jaren!) werden 32 studioalbums opgenomen en bijna 100 singles uitgebracht. En dan maar 1,25 uur de tijd om te spelen. Ik kan me voorstellen dat het dan moeilijk kan worden om een keuze te maken. Klassieker zoals ‘Rockin’All Over The World’ of ‘Whatever You Want’ verleiden het geheel publiek tot meezingen en ook al zijn deze mannen de 70 al lang gepasseerd, laten ze duidelijk zien dat ze nog lang niet klaar zijn en leggen een erg soevereine show af waarvan zich een aantal jongere bands graag wat van af mogen kijken. (EO)



Aborted (Headbangers Stage)

Daarna is het tijd voor Aborted, de Belgische death metallers rond Sven ‘Svencho’ de Caluwé! Voor de eerste maal staat de tent écht vol en merk ik dat iedereen daar aanwezig is voor de opkomende band en niet om te schuilen voor de regen of om het allemaal eens te checken, neen, dit publiek komt uitsluitend voor Aborted! Met ook maar drie kwartier speeltijd kunnen zij hun headlinerset niet volledig afwerken, maar wat voorbij komt mag er wel zijn: van ‘Divine Impediment’ en ‘Cadaverous Banquet’ van ‘Retrogore’ over ‘Meticulous Invagination’ en ‘Parasitic Flesh Resectionan’ van ‘Goremageddon: The Saw And The Carnage Done’ terug naar ‘The Necrotic Manifesto’. Gevarieerd, goed uitgevoerd én na Imperium Dekadenz de tweede band op het festival waarvan alle muzikanten naar mijn idee écht op hun best waren! (KS)



Witchery (WET Stage)

Met Witchery mag ik voor de derde keer een band aanschouwen die maar amper buiten zijn eigen voordeur komt en daar ben ik dus ook weer uitermate benieuwd naar. Nu denk ik wel dat de beste tijd voor Witchery al even achter de rug is, maar dat mag de pret niet bederven. De nieuwe zanger Angus Norder komt goed uit de verf en dat is geen sinecure, aangezien Emperor Magus Caligula (ex-Dark Funeral) en Legion (ex-Marduk) zijn voorgangers waren. Met een lichte nadruk op hun nieuwste plaat ‘In His Infernal Majesty’s Service’ en aparte songs van zowat al hun overige platen is dit ook weer een afwisselende show waar veel energie in gestopt wordt. (KS)



Brujeria (Headbangers Stage)

Hoge tijd om eens frontstage te gaan! De Mexicaanse Brujerianen, mét Shane Embury, geven er zoals gewoonlijk een geweldige lap op, maar vraag me nu niet naar tien songnamen, want ik ben meer bezig met overleven aan de hekken dan liedjes onthouden! De sfeer zit er gewoon goed in en nummers als ‘Matando Güeros’ en ‘Ángel De La Frontera’ gaan erin als zoete koek. Ondertussen raak ik m’n Inquisition hoodie kwijt in al dat feestgedruis en het grappigste moment moet dan nog komen: Brujeria komt blijkbaar in tijdsnood en tijdens ‘Marijuana’, de song gebaseerd op de Macarena, wordt hun zanger zowat van het podium getrokken met een lange haak en gaan de gordijnen onverwacht én onverbiddelijk dicht terwijl de band nog aan het knallen is! Hilariteit én consternatie alom! (KS)



Batushka (W.E.T. Stage)

Batushka uit Polen heeft in de afgelopen twee jaar in rap tempo furore weten te maken met hun duistere live show en hun debuutalbum ‘Litourgiya’. In duistere monnikspijen met kappen op betreed de band het podium dat versierd is met kandelaars, schedels en wierookvaten. In een sinistere lichtshow en gehuld in een dicht rookgordijn wordt vervolgens de gehele 8-delige liturgie gebracht. De show is duister, het geluid dik in orde, maar doordat de bandleden stoïcijns hun ding doen op het podium is de show ook wel een beetje saai. Zware kost! (DH)



Napalm Death (Headbangers Stage)

Om alle zottigheid van vandaag eer aan te doen: niets beter dan het optreden van Napalm Death meemaken vlak voor het podium. Op de kop een uur na zijn show met Brujeria staat Shane Embury alweer op het podium om z’n basgitaar te molesteren. Veel verassingen moet ik niet verwachten, aangezien ik Napalm Death al wel twintig keer gezien zal hebben, maar het live zien van een rondspringende zotte Barney blijft voor mij het summum van deze grindcore legende. Of het nu het nieuwere ‘Dear Slum Landlord...’ is of de oudere stampers ‘The Kill, ‘You Suffer’ en ‘Scum’ zijn, Napalm Death weet z’n publiek altijd in te pakken en hét topmoment voor mij is ‘Suffer The Children’ van de onovertroffen klassieker ‘Harmony Corruption’. Topconcert! (KS)



Mayhem (W.E.T. Stage)

Alvorens Mayhem het podium betreed volgt er een mededeling door de speakers met het verzoek van de band om geen mobiele telefoons te gebruiken tijdens de show om zodoende een optimale sfeer te kunnen creëren tijdens het optreden. Toch zie ik de nodige telefoons in de lucht gaan zodra de Noren het podium in nemen, en dat is dan toch jammer. Mayhem brengt deze zomer het debuutalbum ‘De Mysteriis Dom Sathanas’ integraal op de Europese podia en later dit jaar ook naar Amerika met Immolation als support. Er zitten vanavond dus weinig verassingen in de setlist, ‘Funeral Fog’, ‘Freezing Moon’, ‘Pagan Fears’, ‘Life Eternal’, ‘From The Dark Past’ en het titelnummer ‘De Mysteriis Dom Sathanas’, elke ware black metal fan kent deze nummers door en door en met originele zanger Atilla Csihar op zang klinken de nummers echt weer vet! Net als Batushka staat Mayhem gehuld in een dik rookgordijn in hun monnikspijen op het podium en is er weinig interactie met het publiek. Leuk om dit album van voor tot achter uitgevoerd te krijgen, de sfeer is wederom zeer duister, maar ook hier kan ik er niet omheen dat dit een lange rit is. Een beetje meer actie mag wel op dit late uur (DH)

band image


Nile (Headbangers Stage)

Aan Nile de eer om de donderdag avond in de Bullhead City Circus tent af te sluiten met een vijfenveertig minuten durende allesverpulverende set death metal. Volgens mij was dit de eerste keer na het vertrek van Dallas Toler Wade dat Nile met nieuwe gitarist / zanger Brian Kingsland in Europa optrad. In Amerika heeft de band er al een tour op zitten met Kingsland en hij is vanavond dan ook al perfect ingespeeld op gitarist Karl Sanders en bassist Brad Parris waarmee hij de vocalen deelt. Vanaf het eerst nummer ‘Sacrifice Unto Sebek’ zit de stemming er meteen goed in, eindelijk weer actie! Nile brengt verder een set met oud en nieuw materiaal, van het nieuwere werk ‘In The Name Of Amun’ tot klassiekers als ‘Defiling The Gates of Ishtar’, ‘Sarcophagus’ en ‘Black Seeds of Vengeance’. Helemaal niet verkeerd wat Nile vanavond laat zien. (DH)



Vrijdag 04/08/2017

Voor mij stond er op vrijdag veel minder op het programma en dat mocht ook na de overvolle donderdag. Eerst en vooral moesten we onze partytent afbreken op de camping, want die zou elke moment tegen een mooie witte Audi kunnen vliegen en er waren reeds twee buizen aan elkaar gezet met ducktape na een windvlaag op donderdag. Na een kattenwasje was het weer hoog tijd om naar Zijne Heilige Zompigheid te vertrekken voor veel Bier en Spelen. (KS)

band image


Memoriam (Faster Stage)

Als ik me ergens wel op had verheugd voor deze editie van Wacken dan was het wel Memoriam. En ondanks dat we extra vroeg waren opgestaan om deze Bolt Thrower / Benediction veteranen aan het werk te zien op dit vroege uur (11:00 uur) had de shuttle bus te kampen met capaciteitsproblemen en kwamen wij net niet op tijd aan voor het begin van de set met die vette openingssong ‘Memoriam’. Balen! Aangekomen troffen we een lege festivalweide (of zal ik zeggen moeras) met een kleine verzameling death metal fanatiekelingen voor het podium. De heren van Memoriam hadden de avond ervoor een gezellig feestje gehad met Paradise Lost in het hotel in Hamburg en zichtbaar verkaterd ploegde de band zich door hun set. ‘Dronestrike’, Resistance’, ‘Corrupted System’, ‘Surrounded (By Death)’ en afsluiter ‘Flatline’ gingen er desondanks in als zoete koek en helaas was het feest veel te snel weer voorbij. (DH)

band image


Sanctuary (Faster Stage)

Voor mij is het optreden van Sanctuary een debuut en omdat ik algemeen een groot fan van de stem van Warrel Dane ben, zijn de verwachtingen dus ook redelijk hoog. Maar wat moet ik nou zeggen? Met wat bier achter de kiezen was het nog wel een beetje te doen, maar hij was helaas niet echt bij stem en had ik het gevoel dat hij er niet helemaal bij was. De rest van de band heeft het gelukkig enigszins recht kunnen trekken, maar eventueel waren de verwachtingen dan toch te hoog? Ik was redelijk blij toen het afgelopen was. (EO)

band image


Grave Digger (Harder Stage)

Een vriend van me wou per se naar Grave Digger en aangezien we onder Sanctuary alweer moesten schuilen voor de regen en de koude wind, besloot ik om maar te blijven staan in het slijk waar ik stond: het duurt toch minstens een half uur voor je ergens anders geraakt! Ik ken persoonlijk geen nummers uit het hoofd van deze Duitse heavy/power band, maar wanneer ik de songs hoor kan ik ze wel thuisbrengen. Het geluid is slecht, maar dat heeft alles met de wind te maken. Grave Digger heeft nochtans kosten nog moeite bespaard om het naar de zin van het publiek te maken: de stage props zijn indrukwekkend: het drumstel staat op een soort grafheuvel met zerken errond; er staan volop ‘reapers’ en hopen doodskisten opgesteld en ze maken gebruik van een veranderlijk backdrop scherm. Knappe setting! Voor de rest kan ik zeggen dat het deugd doet dat de zon erdoor komt en dat Axel ‘Ironfinger’ Ritt een supergitarist is! (KS)



Skullfist (W.E.T. Stage)

Donderdag avond stonden wij in de pers area een biertje te doen toen er opeens een wazige gestalte voorbij kwam: mager, skinny jeans, gescheurd en besmeurd hemd en een woelig kapsel. Duidelijk beschonken zocht deze jongeman een rustig plekje om te gaan slapen. Achter twee decoratieve olievaten in de hoek van de tent vond een mooie plek en verstopte zich daar om te gaan slapen. Een minuut later nog zo’n type, maar deze was duidelijk aan het zoeken. Één en één is twee en al gauw bleken deze gestaltes bij elkaar te horen en na deze tweede kerel te kennen te geven dat zijn vriend achter de olievaten verstopt lag te slapen, haalde hij opgelucht adem en probeerde zijn vriend mee te krijgen. Niet voordat hij eerst een foto had gemaakt van zijn gecrashte maat. Die eerste kerel wilde wel mee maar eerst moest hij zijn jas nog aantrekken meende hij. Hij pakte het camouflage net beet welke aan de muur hing en probeerde dit aan te trekken als jas. Ene arm eerst, daarna tweede arm, maar wacht, de jas zat vast. Nog maar eens trekken, nog een keer proberen, maar nee, het camouflagenet kreeg hij maar niet om. Zijn vriend probeerde hem inmiddels duidelijk te maken dat hij probeerde de deco aan te trekken en dat dat dus geen jas was. Maar nee, dat wilde de eerste niet geloven. Na een goede tien minuten slapstick comedy van de twee heren besloot de tweede zijn jas af te staan aan de eerste en onder luid applaus van de halve pers tent lukte het hem deze aan te trekken en dropen deze twee schurken af in de duisternis. Zelden zo gelachen om zo’n grappige slapstick film. Anyway, vrijdag middag in de Bullhead City Circus staan we naar de Canadese band Skullfist te kijken en denk ik, ‘verrek, dat zijn die twee gasten van gisterenavond!’, gitarist Zach Slaughter en bassist Casey Slade. De avond er voor nog zo de weg kwijt en vanmiddag staan ze er dan toch en geven een enerverende heavy metal show. Ha, voor mij band van het weekend, al was het voor het gebodene vermaak van de avond ervoor. (DH)

band image


Dog Eat Dog (W.E.T. Stage)

Een beetje een vreemde eend in de bijt, Dog Eat Dog, maar dat waren ze natuurlijk altijd al met hun aanstekelijke en vrolijke hardcore voorzien van invloeden uit de hip hop, ska en funk en het gebruik van de saxofoon. Anderzijds is Dog Eat Dog ook wel weer eens wat anders. Ik kan met het optreden op Dynamo Open Air 1995 nog goed herinneren en grappig genoeg Dog Eat Dog ook nog want er wordt gevraagd wie er allemaal bij was op Dynamo. Het is feest in de tent, het aanwezige publiek weet gelukkig wel raad met de band uit New Jersey en nummers als ‘Pull My Finger’, ‘Who’s The King’ en ‘No Fronts’ en ‘Jump Around’ worden met veel overgave gebracht en gevierd door het publiek. Wat een feest ha! (DH)



Wacken Metal Battle Prijsuitreiking (Press Area)

Op woensdag en donderdag speelden de winnaars van de metal battles die in 28 landen meededen met de Wacken Metal Battle in de Bullhead City Circus tent elk een set van 20 minuten en streden om vijf podium plaatsen die elk mooie geld- en endorsement-prijzen te bieden hadden. Op vrijdag middag werden de winnaars in een uur durende prijsuitreiking bekend gemaakt. De eerste prijs ging naar de power metallers van Jet Jaguar uit Mexico, tweede werd de Roemeense Folk Metal band E-AN-NA en derde werd de Nederlandse inzending, de death metal band Inferum. Heren, van harte gefeliciteerd namens Lords of Metal!

band image


Paradise Lost (Louder Stage)

Een van de optredens waar ik het meest naar uit heb gekeken is zeker Paradise Lost en wil ik geen seconde van hun optreden missen. Na afloop van de prijsuitreiking woelen wij ons dus zo snel mogelijk van de press-tent door de steeds dieper wordende modder naar de voormalige Party Stage en sta ik met trillende handen in de foto-pit. Paradise Lost heeft er duidelijk zin in, en er verschijnt zelfs een glimlachje op de lippen van hoofd-depressionist Nick Holmes, en Greg Mackintosh heeft de juiste keuze gemaakt om de waterstofblonde stekels voor een zwarte iro te ruilen. Aangezien Paradise Lost muzikaal nogal een ontzettende ontwikkeling doorheeft gemaakt in bijna 30 jaar bandgeschiedenis en nooit bang was muzikale verandering door te zetten is de setlist erg afwisselend en bestaat niet eens de kans om verveling op te laten komen. Maar hoogtepunt is zeker het live-debuut ‘Blood And Chaos’ van hun nieuwe plaat Medusa. Super vet! (EO)

band image


Emperor (Faster Stage)

Bij het vallen van de avond begint de set van black metal helden Emperor die dit jaar enkele festival shows doen ter ere van het 20 jarige jubileum van het comeback album ‘To The Welkin At Dusk’ uit 1997, het tweede full length album van de band dat opgenomen werd na de vrijlating uit de gevangenis van gitarist Samoth die destijds wegens brandstichting een tijdje mocht brommen. Emperor speelt vanavond de hele plaat integraal en eigenlijk zijn er, net als bij de integrale shows van Mayhem en Batushka, geen grote verassingen te beleven. Behalve dan dat Emperor in het laatste deel van de uur durende set nog tijd heeft voor ‘Curse You All Men’ van ‘IX Equilibrium’ en ‘I Am The Black Wizards’ en ‘Inno A Satana’ van het debuutalbum ‘In The Nightside Eclipse’. Emperor kan gelukkig door de gevallen duisternis optimaal profiteren van een mooie lichtshow met vlammen en vuurwerk. In 2014 was de band ook al te gast op Wacken en toen werd ‘In The Nightside Eclipse’ in zijn geheel gespeeld met de veroordeelde moordenaar Bard ‘Eithun’ Faust op drums. Op ‘At The Welkin At Dusk’ speelde de toen van Enslaved overgekomen drummer Trym Torson drums en gelukkig is hij er deze avond ook bij. Op keyboards en achtergrondzang is Leprous frontman Einar Solberg te horen. Bij het de het derde nummer ‘Ensorcelled by Khaos’ gaat de band tegen het einde van het nummer nog wel de fout in en wordt het nummer onvrijwillig ingekort, zanger Ihsahn moet er zelf om lachen en wuift het weg met ‘Let’s just forget that happened’. Nee dat gaan we niet, en deze show al helemaal niet, want het was gaaf om de band weer eens aan het werk te zien. Na afsluiter ‘Opus A Satana’ is het helaas gedaan met de pret. Komen ze nu over twee jaar weer terug om het derde album ‘IX Equilibrium’ integraal te gaan spelen, of doen ze dan een 25-jarig jubileum van ‘In The Nightside Eclipse’? (DH)

band image


Wolfbrigade (Headbangers Stage)

Een band die ik altijd al heb willen zien, maar waar het nog nooit van gekomen is, ook niet op Netherlands Deathfest vorig jaar, is Wolfbrigade. Zo sukkelde ik na het optreden van Emperor reeds moe maar voldaan naar het Bullhead City Circus voor het optreden van deze Zweedse formatie. Deze D-beat machine weet de meest kapotte lichamen onder het publiek terug te reanimeren. Heel afwisselend is het niet, maar punkerige songs als ‘Nomad Pack’ en ‘Warsaw Speedwolf’ brengen zoveel leven in de brouwerij dat het niet uitmaakt dat het allemaal een beetje hetzelfde klinkt. Gewoon rammen en spelen alsof je leven ervan afhangt. Micke is een zanger die net niet zo zot is als Barney van Napalm Death: soms doet Wolfbrigade daar als geheel ook wel aan denken en op andere momenten kan je het ook als Motörhead on speed omschrijven! Dit is fun met een grote ‘F’! (KS)



Megadeth (Harder Stage)

Na Emperor is het een kwartiertje wachten tot de show van Megadeth begint, op het twinpodium direct naast het podium van Emperor, de Harder Stage dus. In tegenstelling tot Emperor, gebruikt Megadeth de videowand achter het podium wel en zijn er tijdens de diverse nummers sfeer toevoegende beelden te zien en ook de lichtshow bij Megadeth is vele malen indrukwekkender. Megadeth verkeerd door het vele touren momenteel in bloedvorm en met de toevoeging van Angra gitarist Kiko Loureiro en Scarve en Soilwork drummer Dirk Verbeuren is de band in zijn sterkste bezetting sinds bijna twintig jaar. Megadeth begint vanavond met een trio klassiekers, ‘Hangar 18’, ‘Wake Up Dead’ en redelijk vroeg in de set al, ‘In My Darkest Hour’ waarna Mustaine en co de set voorzetten met wat actueler werk als ‘The Threat Is Real’, ‘Conquer of Die’, ‘Posoinous Shadows’ en ‘‘Fatal Illusion’. Ook wat melodieuzer werk werd aangehaald met ‘‘She-Wolf’ en ‘Trust’ van het album ‘Cryptic Writings’ en naar het einde van de set toe namen de klassiekers weer de overhand. Even was het publiek afgeleid door een jongedame met ontblote boezem die door de cameraman natuurlijk even gefilmd werd. De gitaarriff van ‘Symphony of Destruction’ werd luidkeels meegezongen, het beste Metallica nummer door Mustaine geschreven, ‘Four Horsemen’ ehm, in de vorm van ‘The Mechanix’ werd goed ontvangen door het Wacken publiek, gevolgd door ‘Peace Sells’ en met de afsluiter ‘‘Holy Wars… The Punishment Due’ kwam een uitgebalanceerde setlist en de megavette Megadeth show tot een einde. En nu over naar Koen voor Turbonegro… (DH)



Turbonegro of toch Candlemass?

Afspraak: Louder Stage om 00.30 voor Turbonegro! Gehaald: Neen! Reden: Na Wolfbrigade, einde 00.05 even gekeken bij Candlemass, start 00.20. en blijven kijken naar Candlemass, einde 01.10! Spijt? Nog nie bekan! (KS)

Candlemass (W.E.T. Stage)
Vraag het maar aan Koen, bij mij heeft het bier gewonnen. (EO)

band image


Zaterdag 05/08/2017

Possessed (Faster Stage)

Licht brak van de vorige avond staan wij al om 11:30 voor de Faster Stage en hadden blijkbaar nog meer mensen problemen met de vroege speeltijd van de vier Amerikanen aangezien de hoeveelheid publiek nog best overzichtelijk is. Voor diegene die het niet voor mekaar hebben gekregen om halfdronken uit hun tenten te kruipen voor wat death metal in vroege uren van de dag: schaam jullie! Possessed was in mij ogen echt een van de highlights van dit hele festival! Jeff Becerra rolde het podium op in zijn rolstoel, maar wat heeft die kerel een uitstraling! Possessed verblijdde ons met heerlijke death metal uit de beginjaren van de stijl en weerstaan nog steeds de tand des tijds. Strak, snel en heerlijke gutturale vocals. Wat wil je nog meer? (EO)

band image


Ahab (Headbangers Stage)

Met de afspraak dat ik Ahab ga bekijken in m’n achterhoofd vertrek ik met m’n vrienden naar de wei, die er opvallend goed bijligt, om twintig minuten van Possessed te bekijken op dit achterlijk vroege uur. Als je al drie dagen rond zwalpt op een groot festival en je moet dan de vierde dag rond 11.30 terug naar de wei vertrekken omdat men zo slecht programmeert: hallo kroket! Soit, je mag het me kwalijk nemen, maar ik ben niet bij Ahab geraakt, want het optreden van Possessed was gewoon te goed om weg te gaan!



Aura Noir (Headbangers Stage)

Om iets over twee is het tijd voor Apollyon, Blasphemer en Aggressor, oftewel Aura Noir, the ugliest band in the world! The Sons of Hades spelen momenteel weer in originele bezetting met Apollyon op drums, Blasphemer op gitaar en Aggressor op bas. Op de CV van de heren staan naast Aura Noir bands als Mayhem, Satyricon, Absu, Immortal, Dodheimsgard en Infernö, dus dit zijn echte zwaargewichten uit de Noorse scene. Opvallend is dat Aggressor in tegenstelling tot eerdere shows die ik van de heren heb mogen aanschouwen vandaag geen kruk nodig heeft om te blijven staan (Aggressor viel tien jaar geleden van het balkon en liep daarbij blijvend letsel op aan zijn voet). Een lekkere Black Thrash Attack krijgen we van de drie ervaren Noren voorgeschoteld. In de tent is het niet zo druk, blijkbaar toch iets te extreme muziek voor het Wacken publiek, of zijn ze echt zo lelijk dat er niet veel mensen komen kijken? Ik denk het wel haha. In ieder geval, Aura Noir destroys! (DH)

band image


Max & Igor Cavalera (Faster Stage)

Had Dennis het net over the ugliest band in the world? Misschien hebben zo nog wel een plekkie vrij voor Max Cavalera. Grapje, maar ik schrok wel een heel klein beetje hoor. Maar dit heeft natuurlijk ook helemaal niets met de muziek te maken, alleen mijn persoonlijke smaak. Max heeft er duidelijk zin in en de vonk springt over op het publiek. De enthousiasme bij het publiek is hoog en ik ben eigenlijk best verbaasd dat Max & Igor zulk een groot publiek aantrekt: het infield is al aardig aan de volle kant. Muzikaal krijgen wij het gehele Sepultura Album ‘Roots’ voorgeschoteld en ik vind het wel heerlijk deze klassieker met de stem van Max te horen, want zijn wij eens heel erg eerlijk: Sepultura zijn zonder hen niet meer wat ze ooit waren. Aangevuld word het programma door een aantal covers zoals ‘Iron Man’ van Black Sabbath en ‘Ace Of Spades’ van Motörhead, welke ons heel Wacken al een klein beetje begeleid. (EO)



Heaven Shall Burn (Harder Stage)

Ik ben zelf geen fan van Heaven Shall Burn, maar sommige mensen die mij vergezelden gedurende heel het festival en die mij gevolgd hebben waarheen ik wou, hebben ook recht op hun plezier en dit was er eentje van: het Duitse Heaven Shall Burn, dat balanceert op de dunne lijn tussen melodische death metal en metalcore. Deze band rond ‘Marcus Bischoff’, nog altijd maar 36 en al sinds 1996 bij de band, krijgt het klaar om op grote festivals (drie maal Graspop Metal Meeting, zes maal Wacken Open Air, vier maal Summer Breeze, drie maal Hellfest) op respectabele tijden te mogen spelen voor een volle weide en dat heeft volgens mij te maken met hun toegankelijkheid, aanstekelijkheid én de aaibaarheidsfactor van ‘Roodhemdje Marcus Bischoff’. De laatste keer dat ik hen zag was op Wacken in 2014 en er is sindsdien niet veel verandert. Ik kan nog altijd niet veel death metal ontwaren in hun spel, maar al bij al is het wel leuk: ik sta redelijk ver van het podium aan een biertentje te genieten van het uitzicht rondom mij en ik gebruik dit min of meer als achtergrondmuziek.(KS)



Insomnium (Headbangers Stage)

Ik kom een kwartier te laat bij Insomnium aan vanwege de slechte positie vanwaar ik moet vertrekken vanaf het Infield naar de grote tent. De tent is gevuld, maar niet overdreven en daar zal het hebben optreden van Powerwolf op de Faster Stage wel voor een grote sok tussen zitten. De Finnen brengen hun laatste plaat ‘Winter’s Gate’ integraal, wat geen verassing is, want dat deden ze al tijdens hun wintertournee. De trage melodieuze death metal wordt zeer strak gespeeld, maar ik vind het iets te atmosferisch voor de beperkte speeltijd. Tegen de tijd dat ik er écht inzit, is het alweer gedaan. Goed optreden, maar spijtig dat ze geen tijd hadden om wat oudere songs te spelen van ‘In The Halls Of Awaiting’ bijvoorbeeld. (KS)



Alice Cooper (Harder Stage)

We zijn maar weer eens uit de Bullhead City Circus tent gekomen en stellen vast dat het prachtig weer is vandaag. Het is bijna zeven uur en het avondzonnetje schijnt heerlijk en we maken ons op voor de grote finale van Wacken, de zaterdagavond met Alice Cooper, Amon Amarth en Kreator. Het Wacken infield is inmiddels ramvol gevuld. 69 jaar oud is Vincent Furnier aka Alice Cooper en hij is één van de headliners van Wacken. Om zich heen heeft de man een team van uiterst capabele muzikanten die er een mooie horror show van maken. Ruim 45 jaar hardrockgeschiedenis passeert vanavond de revue. Van 70’s klassiekers als ‘No More Mr Nice Guy’, ‘Billion Dollar Babies’, ‘Halo Of Flies’ of ‘School’s Out’, naar de jaren 80 met ‘He’s Back (The Man Behind The Mask)’ en ‘Poison’ tot aan de nieuwe single ‘Paranoiac Personality’ komen voorbij. Alice Cooper is niet altijd even goed bij stem, maar om deze levende legende en zijn vermakelijke rockshow met guillotine nog een keer te mogen zien is een zegen. Gitariste Nita Strauss speelt de sterren van de hemel en krijgt tussendoor ruimte om te soleren en bij de toegift die aan Lemmy wordt opgedragen neemt bassist Chuck Garric de zang over van Alice Cooper voor ‘Ace of Spades’.



Nadat Alice Cooper en zijn band afscheid hebben genomen neemt festival organisator Thomas Jensen het woord en presenteert Lemmy’s cover van David Bowie’s ‘Heroes’ als Wacken hymne voor 2018 en nodigt iedereen uit mee te zingen met de karaoke video terwijl de camera’s filmen. (DH)



Amon Amarth (Faster Stage)

Alleen al aan het aantal T-shirts die ik het hele festival lang voorbij zag komen zouden eigenlijk al duidelijk maken dat het optreden van de Zweden een drukke aangelegenheid zal worden, maar dat het hele Infield volledig gevuld is en ik dan ook wat moeite had om mezelf een klein beetje naar voren te schuiven had ik dan ook niet verwacht. Ik denk dat Amon Amarth ondertussen één van de bands zijn die niet meer van het Wacken Open Air weg te denken zijn en ook al als kleine headliner kunnen fungeren. Er word niets aan pyros en show gespaard en aangezien wij het al een hele dag zonder haar moesten doen en haar ook vreselijk gingen missen, want Wacken is geen Wacken zonder onze queen of metal: Doro Pesch. Kann man so machen, muss man aber nicht. Verder levert Amon Amarth zoals altijd een leuke en vermakelijke show af. Wat een feest. Raise your horns! (EO)



Katatonia (W.E.T. Stage)

Wat niet gemakkelijk is bij bands als Katatonia en genregenoten op grotere festivals met een uitgebreide keuze aan stijlen, is je laten inpakken door het depressievere karakter van dit soort muziek. Je moet je een beetje aanpassen na het eerder horen van thrash metal of death metal, maar dat gaan we dan ook proberen. We drinken dan nog maar een pint en luisteren gedwee naar Jonas Renkse en de zijnen. Beginnen doen ze met ‘Last Song Before The Fade’ van hun laatste album ‘The Fall Of Hearts’ om daarna bijna het verst terug te gaan als ze zullen doen tijdens deze show met ‘Criminals’ van ‘Viva Emptiness’. Topschijf! Wat volgt is een mengeling van songs uit minstens vijf albums met als hoogtepunt ‘Teargas’. Katatonia brengt het publiek in vervoering, maar ik heb wel het gevoel dat er van dit volk niet veel meer naar het infield gaan: de laatste restjes energie worden hier opgebruikt en/of er zijn er veel die met het vertrek naar huis in hun hoofd zitten. (KS)



Kreator (Faster Stage)

Mijn batterijen zijn erop berekend om tijdens Kreator nog eenmaal mee te kunnen om daarna plat te vallen zoals mijn haar tegen mijn hoofd tijdens een stortbui op Wacken. Wanneer ‘Choir Of The Damned’ als intro door de boksen knalt, begint die laatste energie op te borrelen en alhoewel ik sinds vandaag helemaal geen stem meer heb, brul ik de tekst van ‘Hordes Of Chaos’ toch overdreven hard mee vanaf het eerste woord. Met ‘People Of The Lie’ komt het volgende hoogtepunt en als daarna dan nog ‘Total Death’ volgt is het hek helemaal van de dam! Wanneer het juist is beginnen regenen weet ik niet: ik schat vanaf het begin, maar ik ben volledig gefocust op wat er voor mijn neus gebeurt. De show die Kreator meebrengt wordt elke keer imposanter en je kan je afvragen waar dit ooit zal eindigen. De set wordt ondertussen verder opgevuld met klassiekers als ‘Phobia’, ‘Violent Revolution’ en ‘Enemy Of God’. Ondertussen zijn we zeiknat en heeft het publiek het moeilijk om nog helemaal loos te gaan, maar iedereen doet moeite om de sfeer erin te houden. Mille trekt er zich niks van aan en maant het volk aan tot actie terwijl Ventor er zoals gewoonlijk stervende uitziet achter z’n drumstel. We krijgen nog ‘From Flood Into Fire’ en afsluiter is natuurlijk het obligate ‘Pleasure To Kill’. Na anderhalf uur knallen gaat de riem er onherroepelijk af en zijn we toch wat blij dat we naar ons tentje kunnen sukkelen. Achter ons worden we nog bedankt door de promotors, maar het zal ons worst wezen: morgen wacht onze een lange reis naar huis. (KS)



En daarmee kwam weer een erg geslaagd festival ten einde. Dankzij één grote hoosbui op donderdag waarbij 30 liter water per m2 viel veranderde het festivalterrein ogenblikkelijk in één grote blubberzooi. Iedereen die wel eens op Wacken Open Air geweest is, weet dat dit kan gebeuren, maar met de juiste voorbereiding / het juiste schoeisel (lees: laarzen) was mocht ook deze uitdaging geen probleem zijn. Tenzij je natuurlijk op een laaggelegen veld in je tentje moest bivakkeren. Gelukkig was er ook genoeg zonneschijn en droogde het terrein op de laatste festivaldag goed op, iets wat de aftocht op zondag morgen duidelijk vergemakkelijkte.

Met 75.000 bezoekers was het festival voor de negende keer op rij uitverkocht, maar doordat het festival terrein meerdere podia kent en het totale terrein de nodige hectares beslaat viel de drukte voor het gevoel wel mee. Enkel bij de hoofdacts op het Infield werd het ‘s avonds echt goed druk maar ook toen was het nog mogelijk om redelijk vooraan bij het podium te kunnen staan om optimaal van de shows te genieten. En de aangelegde ondergrondse bierpijpleiding naar de bierstands vooraan op het Infield bleek ook een succes, geen bierstands die tijdelijk zonder bier kwamen te zitten, geen logistieke problemen en ik kan me ook niet heugen lang te hebben moeten wachten bij het bestellen van bier of andere drankjes. Daar kunnen andere festivals nog wat van opsteken.

Qua bands had Wacken dit jaar voor bijna elke hardrock en metalfan wat te bieden. Van hardrock, heavy metal, speed metal, thrash metal, hardcore, metalcore tot aan death metal, black metal en grindcore. Voor de tweede keer was er de Wacken Wrestling Slam Tent waar professionele worstelaars voor alternatief entertainment zorgden, maar ook Henry Rollins zijn vermakelijke spoken-word optredens gaf. Gezellig was ook de altijd goed gevulde Wacken-Biergarten en de Rainbow Bar die ter ere van Lemmy ook in Wacken een bar had en voor merchandise was je op de Metal Market aan het juiste adres. Het brede aanbod van eten was ook dik in orde, voor ieder wat wils, van friet, tot pizza, tot döner, vegetarisch, crêpes, vlees van de grill, aan de spies, noodles, Aziatisch, noemt het maar op. De security en crew waren over het algemeen super vriendelijk en tot hulp bereid en de algemene sfeer was uitstekend te noemen. Dit werd ook onderstreept door de 400 man sterke politie-eenheid en 250 brandweermannen en -vrouwen die over de hele week relatief maar weinig uit moesten rukken. De toegangsprijs voor het Wacken Festival is met 220 euro aan de prijzige kant, maar voor 4 tot 6 dagen festival met camperen, parkeren bij je tent, gratis douchen en wc’s inbegrepen mag je eigenlijk niet klagen. Dat doen we dan ook niet!

Bij deze bedanken wij de Wacken-organisatie namens Lords of Metal voor de goede organisatie en een ontzettend fijn weekend met veel muziek, vermaak, metalvrienden, drank, eten en modder! De eerste bands voor de 29ste editie van Wacken Open Air zijn inmiddels ook al bekend gegeven, waaronder Amorphis, Arch Enemy, Deserted Fear, Dirkschneider, Doro, Epica, Firewind, In Extremo, Nightwish, Running Wild, Sepultura en Watain. Volgend jaar vindt het festival plaats in het weekend van 2 t/m 4 augustus.

<< vorige volgende >>