Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Tau Cross, We’rewolves & Indifferent Sun

Rotterdam Baroeg 8 mei 2017

Het is even voor zessen als ik voor de deur van de Baroeg sta. Die is dicht, maar een deurbel doet wonderen. Op verzoek van de publicist van Tau Cross ben ik vroeg aanwezig, zodat we meteen na de soundcheck met het aangevraagde interview kunnen beginnen. Daar komt echter (zoals wel vaker) helemaal niets van terecht en dat is prima. De band heeft het nog behoorlijk druk en ik heb alle tijd van de wereld. Nog belangrijker: de koffie staat klaar. Dit alles herinnert mij eraan hoe heerlijk ongecompliceerd het leven kan zijn bij de kleinere, oudere podia in dit land. Dit is ook exact het soort podium dat past bij een band als Tau Cross. Ondanks de bakken aan ervaring die de verschillende bandleden hebben opgedaan in onder andere Amebix en Voivod, blijft er een DIY-sfeer om de band hangen; professioneel, maar gemoedelijk. Deze zomer zijn de heren eindelijk uit alle hoeken van de wereld bijeengekomen voor een korte Europese tour. Helaas blijkt de vakantie van invloed te zijn op de opkomst en moet men het vandaag stellen met een minder dan halfvolle zaal. Dat blijkt echter helemaal niet erg te zijn.

Door: Martin

Tijdens de soundcheck klonk Indifferent Sun nog tamelijk veelbelovend. Dat was met name te danken aan de sterk naar seventies prog riekende synths, die de verder vrij onopvallende punkachtige rock naar een hoger niveau tillende. Tijdens de show blijft daar echter weinig van over, aangezien die zelfde synths een stuk verder op de achtergrond blijven. Er wordt vrij redelijk gemusiceerd, nogal slecht gezongen en de nummers, die allen vrij rechttoe rechtaan zijn, maken weinig indruk. Ik vind het dan ook niet heel erg dat ik na een paar nummers wordt opgehaald door de tour manager voor mijn interview met Tau Cross.

Tegen de tijd dat ik terug ben, staat We’rewolves op de planken. De Belgen gaan er stevig tegenaan en proberen hun set zo efficiënt mogelijk te benutten. Niet lullen, maar spelen. Die houding mag ik wel. De rockende punk, of punkende rock, die bij vlagen ietwat aan oude Turbonegro doet denken, lijkt bovendien gemaakt voor dit soort ouderwetse, kleine podia. Op het gebied van songwriting heeft men wel nog een en ander te leren, want de nummers klinken nogal eenvormig en zijn weinig herkenbaar. Nou ja, aan het enthousiasme ligt het in ieder geval niet, en de besnorde frontman waagt zo nu en dan ook een sprongetje in het publiek. Als hij nu ook nog eens het lef zou tonen om mensen recht in de ogen te kijken, zou dit daadwerkelijk indruk hebben gemaakt.

Het lijkt erop dat de geluidsman in gedachten nog op vakantie is, want het eerste nummer van Tau Cross klinkt als een regelrechte puinhoop. Toegegeven, aan een intro doet men niet, dus het zeer internationale gezelschap rond ex-Amebix frontman Rob ‘The Baron’ Miller begint ook vrij abrupt, maar dit soort blunders is eigenlijk onvergeeflijk. De PA lijkt niet eens aan te staan! Enkel drums en basgitaar zijn aanvankelijk hoorbaar, aangezien deze het hardst doorkomen vanaf het podium zelf. Gelukkig herpakt men zich snel en blijkt het openingsnummer uiteindelijk zowaar herkenbaar als ‘On The Water’, van het net verschenen tweede album. Wat volgt, is een mooie dwarsdoorsnede van dat ‘Pillar Of Fire’ en het titelloze debuut. Net als op Roadburn vorig jaar blijkt ook nu dat de songs van Tau Cross live echt tot leven komen en dat de refreinen zich uitstekend lenen voor lekker luid meebrullen. Miller is zich daarvan bewust en spoort het publiek dan ook veelvuldig aan om dit te doen. Tau Cross klinkt in een kleine zaal als deze minder imposant dan op Roadburn en dat ligt met name aan het geluid. Zonder het geweld van een joekel van een PA blijkt het gitaargeluid (met dank aan die ‘goeie’ ouwe Boss Metal Zone!!!) aan de iele kant, waardoor het melodieuze aspect van Tau Cross nu niet helemaal uit de verf komt. De band compenseert dit echter met een enorme dosis speelplezier. Wederom zijn het de kinderlijk enthousiaste Miller en Voivod-drummer Michel ‘Away’ Langevin die de show stelen; laatstgenoemde drukt met zijn relatief spartaanse maar energieke en retestrakke spel een enorm stempel op de sound.

Tau Cross weet met gemak 70 minuten lang te boeien. Ondanks dat men slechts twee albums op zak heeft, hoeft er geen moment te worden teruggegrepen op het roemruchte verleden van Amebix of Voivod. De band staat geheel op zichzelf en het valt dan ook te hopen dat men in de toekomst vaker deze kant op komt.

<< vorige volgende >>