Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Stonehenge 2017

Steenwijk 29 juli 2017

Het is toch wat met Stonehenge… De laatste jaren werd dit kleine maar charmante festival in het noorden van het land herhaaldelijk geteisterd door noodweer. In 2015 leidde dit er zelfs toe dat het feest halverwege de dag moest worden afgeblazen. Desalniettemin is Stonehenge door de jaren heen gestaag gegroeid en is de achtertuin van de Buze sinds dat desastreuze 2015 toch echt een maatje te klein geworden. Het stationsplein is fors groter, maar desalniettemin raakt Stonehenge een aantal weken van te voren uitverkocht. De ‘nieuwe’ locatie mag dan wel de sfeer van dat knollenveld ontberen, maar als de weergoden er dit jaar weer geen zin in hebben, zou zo’n parkeerplaats toch echt wel eens wat voordelen kunnen bieden. De dag begint in ieder geval mooi droog en bij vlagen zelfs zonnig.

Door: Martin

De aftrap van het festival vindt, voor metalbegrippen althans, bij het krieken van de ochtend plaats. Vanaf 10:00 uur mag een groot aantal bands, veelal van eigen bodem, in een twintigtal minuten laten horen wat men te bieden heeft. In de meeste gevallen gaat het om death metal. Hoewel er best interessante namen tussen zitten, zoals niet in de laatste plaats My Mind’s Mine, blijkt het allemaal toch net iets te vroeg voor ondergetekende. De rit is lang, de koffie lonkt. Mocht u mij dat kwalijk nemen… het is vakantie!



De aankomst bij het festivalterrein blijft toch altijd bijzonder, met name dankzij de lokale christenen die ieder jaar weer naast Stonehenge bivakkeren en hun ‘Metal Bible’ uitdelen. Wat is dan een toepasselijker soundtrack dan het heropgerichte Altar? Althans, het duurt wel even voordat het kwartje valt, want deze nieuwe incarnatie van de band klinkt een stuk anoniemer. Gitarist Marcel Verdurmen is het enige overgebleven originele bandlid uit de vorige incarnatie. De rest van de band is geheel vernieuwd en dat valt ook te horen. De tractordeath van Altar was nooit echt heel technisch of bijster bijzonder, maar wel heel herkenbaar, en daar blijkt weinig van over te zijn. Janneke de Rooy mag dan wel een prima strot hebben, maar ze is noch qua stem, noch qua podiumuitstraling een match voor Edwin Kelder.



Tortharry maakt het soort death metal dat we wel vaker te horen krijgen op Stonehenge: bruut, lomp en volstrekt onorigineel. De band tapt uit een zelfde vaatje als Deranged en Cannibal Corpse en doet dit niet onverdienstelijk, maar spannend is het geen moment. Zeker, een van de twee grunters is niet onaardig en men weet het drietal sporadisch op een interessante groove of riff te betrappen, maar na enige seconden is dat meestal weer voorbij en gaat Tortharry op cruise control verder.



Evil Invaders wordt aangekondigd als vreemde eend in de bijt en dat zegt wel iets over het gebrek aan afwisseling vroeg op de dag. Zo vreemd is de ouderwetse thrash van de Belgen immers niet. Vanaf een afstandje is het geluid niet om over naar huis te schrijven en dat schrikt mij enigszins af. Achteraf gezien is dat jammer, want volgens Lords of Metal alumni Bas en Erik was het vooraan prima te doen. Evil Invaders voert een zeer oud trucje uit, maar doet dit vol overtuiging en inclusief de benodigde foute kledingkeuzes. Daarmee gooit men zeer hoge ogen, dus we zullen in de toekomst wel meer van deze band gaan horen.



De death metal van Beheaded maakt werkelijk geen enkele indruk, en daardoor is het des te eenvoudiger voor Hideous Divinity om daar positief bij af te steken. In de eerste instantie maakt men indruk door het hoge niveau waarop gemusiceerd wordt. Na een seconde of dertig blijkt echter dat de Italianen hun instrumentbeheersing niet weten te benutten voor het schrijven van goede songs. Helaas, meer eenheidsworst. Hideous Divinity is wel de eerste band van de dag die mag rekenen op enige publieksrespons.



De eerste band van de dag die echt indruk weet te maken, is Kraanium. Niet dat hun death metal nou echt superorigineel is, maar op een festival vol lompe muziek slaagt men erin om simpelweg het lompst en het meest verpletterend te zijn. Dat is knap. Het geluid is voor het eerst echt goed te noemen en er wordt vol overgave gespeeld. Zo moet dat dus!



Voor Dead Head is Stonehenge een soort thuiswedstrijd. De Nederlanders hebben hier wel vaker gestaan en ook vandaag zet men een zeer solide optreden neer. Het geluid is niet geweldig, maar de stevig op Kreator leunende thrash van het kwartet blijft toch overeind. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik op dit moment echter meer interesse heb in een Broodje Dood Dier, aangezien het meest interessante deel van het programma er aan zit te komen.



Het zit soms niet mee… In de eerste instantie is het weer in Steenwijk buitengewoon goed te noemen. Het is bewolkt maar droog, en soms komt het zonnetje door. Het kan eigenlijk niet beter wat dat betreft. De eerste helft van het programma laat echter wel een en ander te wensen over, vooral vanwege een gebrek aan afwisseling. De aanzienlijke rij voor de muntenkassa is ook niet zo fijn. Aan het eind van de middag lijkt dat echter allemaal beter te worden. De rij verdwijnt en de grote namen op de bill van dit jaar zijn echt heel leuk. Dat is echter ook precies het moment waarop het begint te regenen. Tijdens Absu beperkt dat zich nog tot een paar druppels. De band kondigde onlangs nog aan dat er een nieuw album aan zit te komen, waarmee men de trilogie van ‘Absu’, ‘Abzu’ en ‘Apsu’ eindelijk wordt gecompleteerd. Vreemd genoeg wordt er vandaag helemaal niets van die albums gespeeld, maar grijpt men diep in de oude doos. Vooral ‘The Third Storm Of The Cythraul’ en ‘Tara’ komen uitgebreid aan bod vandaag. Daar is op zich ook helemaal niets mis mee, want vooral ‘Tara’ is een fenomenaal album. Waar echter wel iets mis mee is, is dat Proscriptor nu nog minder achter de drumkit te vinden is. De vorige keer dat ik Absu zag, droeg hij halverwege de set de stokjes over om zich volledig op zijn vocalen te richten. Nu vindt er al na drie nummers een wisseling van de wacht plaats. Dat is erg jammer, want de mij onbekende tweede drummer van de band kan absoluut niet tippen aan Proscriptor. De man zit echt aan zijn absolute limiet, of zelfs een beetje daar overheen, en kan de complexe, snelle drumpartijen slechts met grote moeite en verre van foutloos overbrengen. Daar komt nog eens bij dat Proscriptor ook niet de meest overtuigende frontman is en dat we zijn gekke epileptische dansjes ook eigenlijk liever kwijt dan rijk zijn. Het erg rommelige podiumgeluid is de spreekwoordelijke druppel (die echte druppels vallen nog mee) die maakt dat dit optreden, hoewel nog steeds vermakelijk, bestempeld zal moeten worden als een van de zwakste optredens van deze band.



Gelukkig kan Benighted wel rekenen op een goed geluid. De Franse grindband maakt een ronduit overweldigende indruk. Deze heren staan overduidelijk voor hun lol op het podium, want het plezier druipt er vanaf. Eigenlijk is het gek dat ik deze band tot nu toe volledig over het hoofd heb gezien, want Benighted slaagt erin om grindsongs te maken met kop en staart, alsmede een vleugje Entombed. Oftewel, dit komt bij vlagen zeer dicht in de buurt van datgene wat Nasum ooit zo geweldig maakte!



Inmiddels regent het aanzienlijk en blijkt er tot overmaat van ramp geen koffie op het festivalterrein te vinden. Oftewel: sorry, Krisiun, maar het wordt toch echt tijd voor een kort intermezzo in de binnenstad.



Macabre blijkt een teleurstelling. Het is lang, lang geleden sinds de Amerikanen hun ‘murder metal’ in Europa ten gehore brachten, maar de geweldige show van ze die ik ooit (volgens mij 2001) in de Staddijk in Nijmegen zag, wordt werkelijk geen enkel moment geëvenaard. Zanger/ gitarist Corporate Death oogt aardig beschonken en neemt tussen de nummers door uitgebreid de tijd om zijn gitaar te stemmen. De andere twee bandleden pakken regelmatig de mobiele telefoons erbij om foto’s van het publiek te maken. Leuk en aardig, maar doe dat dan na de show! Dit oogt uiterst onprofessioneel. Zeker, nummers als ‘Dog Guts’, ‘Night Stalker’ en het obligate ‘Zodiak’ zijn nog steeds even geniaal, maar wat worden ze vreselijk slordig gespeeld vandaag. Het feit dat er tegenwoordig af en toe iemand het podium op loopt om, verkleed als de seriemoordenaar waarover op dat moment gezongen wordt, een gek dansje te doen, maakt dat echt niet goed. Geleidelijk aan komt er iets meer vaart in het optreden, maar uiteindelijk moet Macabre vanwege alle geklooi een aantal nummers uit de set schrappen. De band lijkt verrast dat ‘Hitchhiker’ (a 3:30) en ‘The Vampire Of Düsseldorf’ (a 2:45) niet meer passen binnen de resterende vijf minuten speeltijd en druipt na eerstgenoemde eerloos af.



Het contrast tussen Macabre en Marduk kon bijna niet groter zijn. Hier staat een band die zijn zaakjes wel prima voor elkaar heeft! ‘Frontschwein’ wordt zo overtuigend en gecontroleerd gespeeld dat het nummer bijna langzaam klinkt. Het geluid is meteen goed te noemen, en wordt daarna alleen maar beter. Instrumentaal gezien valt er, op een enkele kortstondig ontstemde gitaarsnaar na, geen speld tussen de show van Marduk te krijgen. Mortuus toont zich wederom een geweldig frontman, maar wat vandaag vooral opvalt is hoe ontzettend gearticuleerd zijn vocalen zijn. Oftewel: Marduk laat vandaag even in 40 minuten horen hoe je black metal maakt. Vooral knap is dat men daarbij niet alleen ultraprofessioneel te werk gaat, maar dat dit geen enkel moment ten koste gaat van de bezieling. De hemelsluizen openen zich nu definitief (‘Zie je wel!’ zal er net buiten de hekken wel worden gedacht) en dat maakt het apocalyptische geweld van Marduk er eigenlijk alleen maar sfeervoller op. Dat resulteert dan ook in een letterlijk kolkende pit tijdens ‘The Blond Beast’. Na dat openingssalvo van de laatste plaat trakteert Marduk het publiek op een uitstekende mix uit de hele geschiedenis van de band, waarin zowel ruimte is voor snel (‘Of Hell’s Fire’, ‘Cloven Hoof’, ‘Throne Of Rats’) als langzaam materiaal (‘Materialized In Stone’, The Levelling Dust’). De stromende regen en bijbehorende duisternis laten niet af en worden eigenlijk alleen maar intenser. De balans tussen onvrede over zompige sokken en kinderlijke blijdschap over dit sfeervolle optreden van Marduk slaat duidelijk door richting dat laatste. Er is echter nog meer op komst, want de band sluit af met de dubbele klap in bakkes van het magistrale ‘Wolves’ en ‘Panzer Division Marduk’, dat tegenwoordig zo snel wordt gespeeld dat het grenst aan grind.



Als ik daarna achter mij kijk, blijkt het festivalterrein grotendeels leeg. Onlogisch is dat niet, gezien het dramatisch slechte weer, maar ik werd zo meegesleept door Marduk dat ik het even volkomen gemist had. Een kleine 200 man blijft achter en slechts een deel daarvan loopt naar het podium om Godflesh te zien; de rest bekijkt het allemaal vanaf een (overdekt) afstandje. Het Britse duo komt zeer slecht uit de starblokken. Men heeft al wat meer tijd nodig om de techniek voor elkaar te krijgen, maar daarmee wordt niet voorkomen dat het geluid in het begin om te janken is. Justin Broadrick is ook allerminst tevreden met de monitormix en laat dat zowel verbaal als nonverbaal blijken. Het duurt ongeveer anderhalf nummer voordat het geluid in orde is, en ook daarna duurt het nog even voor het licht zodanig is afgesteld dat de sfeervolle projecties goed zichtbaar zijn, maar dan zit het ook echt snor. De logge industrial met machinegeweerritmes maakt veel indruk en klinkt eigenlijk stukken bruter dan de meeste death metalbands die eerder vandaag op dit festival spelen. Net als Marduk weet ook Godflesh te profiteren van het ellendige weer, hoe gek dat ook mag klinken. Dit soort muziek is nou eenmaal niet gemaakt voor een zonovergoten plantsoen met pergola. Godflesh moet het hebben van de beklemmende sfeer, die ongetwijfeld zwaar is beïnvloed uit de druilerige, industriële omgeving waaruit de band voortkomt, dus het mag wel een beetje druilerig zijn.



Na twee topoptredens vind ik het eigenlijk wel best en besluit ik Carcass aan mij voorbij te laten gaan. Ja, de band zal het ongetwijfeld goed gedaan hebben, en de organisatie van het festival mag absoluut gecomplimenteerd worden voor het vinden van een waardige vervanger voor Morbid Angel, die op het laatste moment verstek lieten gaan… maar Carcass is geen Morbid Angel. Het is welletjes geweest, dus ik besluit het Christelijke Steenwijk maar eens te verlaten. Na mij de zondvloed, zullen we maar zeggen. Uiteraard ben ik amper het festivalterrein af als het ophoudt met regenen…

<< vorige volgende >>