Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Summer Breeze 2017

Dinkelsbühl (Duitsland) 16 augustus 2017 tot 18 augustus 2017

De crisis lijkt inmiddels echt voorbij. In ieder geval, dat mag je toch veronderstellen als je ziet hoeveel festivals er worden georganiseerd in de maanden juni, juli en augustus. Niet alleen in ons eigen land maar in heel Europa. Kijk er een modale festivalgids op na en je struikelt over de meerdaagse festivals. Van metal tot pop en van dance tot folkfestivals. En die kosten allemaal veel geld om te organiseren. Er gaan er elk jaar een paar over de kop, maar een groot deel verdient het – blijkbaar – toch ook weer terug, want er blijven er dus meer dan genoeg over. Ik probeer ieder jaar om tenminste naar twee festivals te gaan. Dit jaar ging ik voor het eerst naar het ‘Rock Hard Festival, wat een aangename kennismaking was. Maar eerlijk is eerlijk: ook dit festival steekt schril af bij het beste festival van het jaar: het Summer Breeze festival in Zuid Duitsland. Directeur Achim Ostertag kan dan wel lekker bescheiden doen, maar neem van mij aan: Summer Breeze is met afstand het best georganiseerde festival van Europa. Er is werkelijk aan alles gedacht en elk jaar opnieuw weet de organisatie me weer te verrassen met (kleine en grote) wijzigingen die bijna altijd positief uitpakken. En wijzigingen waren er ook dit jaar. Enkele grote wijzigingen: de twee podia op het grote veld waren vervangen door één gigantisch groot podium met een roterend middenstuk. En dat betekende dus dat er slechts 5 tot 10 minuten zaten tussen de acts op dit immense podium. Verder was de T-Stage veranderd van een tent in een buitenpodium, zodat ook daar meer mensen terecht konden. Het eet –en drankaanbod was (weer) verder uitgebreid en er werd – tot vervelends toe – gewezen op veiligheidsmaatregelen in geval van nood. Wat tenslotte ook duidelijk was: het was deze editie drukker dan ooit tevoren.

Door: Wim S.

Woensdag 16 augustus

Summer Breeze vierde dit jaar haar twintigjarig jubileum. Een mijlpaal. En dat moest gevierd worden. En dat gebeurde dan ook. Summer Breeze is eigenlijk gewoon een vierdaags festival want die zogenaamde ‘warm up’ op woensdag is een meer dan volwaardige festivaldag. En dat was zeker dit jaar het geval.

Dagen van tevoren was ik al aan het kijken hoe de weersverwachtingen waren in Illenschwang en omgeving. En dat varieerde van dag tot dag, zoals wel vaker het geval is met de voorspellingen van het weer. En zo ging ik op woensdagochtend in alle vroegte op pad en was ik rond een uur of half 4 op de plaats van bestemming. En het zonnetje scheen! Heerlijk. De accreditatie verliep – zoals te doen gebruikelijk – soepel en snel en nadat ik mezelf geïnstalleerd had kon ik nog net een nummer meepikken van ons eigen Born From Pain. De organisatie had een speciaal programma op het T-Stage in elkaar gezet; een programma dat op voorhand ook niet gecommuniceerd was. Met verrassingen derhalve. Het bleek te gaan om een eerbetoon aan de in 2014 overleden Michael ‘T’ Trengert, een van de grote mannen achter het festival. Michael was degene die Born From Pain onder zijn hoede nam toen zij tekenden voor Metal Blade. En ook was hij als labelbaas verantwoordelijk voor het tekenen van de Zweedse death metal band Vomitory, die in de namiddag een oorverdovend geluid neerzetten. Over intens gesproken. En voor degenen die het niet weten: Vomitory bestaat eigenlijk al jaren niet meer! Voor een eenmalig eerbetoon aan ‘T’ waren de mannen naar Duitsland gekomen en dat valt te prijzen. Natuurlijk was het allemaal niet even strak en vloeiend maar het was wel oprecht. Vervolgens kregen we een best of van In Extremo, wat mij persoonlijk betreft een contradictio in terminis, want ik vind de muziek van de Duitsers niet te pruimen. Al denken duizenden Duitsers daar anders over. Hetzelfde geldt eigenlijk voor het navolgende Powerwolf; ik vind de power metal van de band rondom Atilla Dorns van een dusdanige middelmaat dat ik het slecht kan verteren. Zeker als ze nummers als ‘Resurrection By Erection’ spelen, wat een onderbroekenlol. Ja, ze spelen alles strak en er wordt best aardig gemusiceerd maar ik vind de muziek van de band nog steeds inhoudsloos. Sorry. Hun podiumaankleding verdient dan weer wel een compliment.



Een grote verrassing is het optreden van Amon Amarth vanavond. De band staat namelijk ook geprogrammeerd op het hoofdpodium op donderdagavond maar vanwege hun innige vriendschap met Trengert zijn ze ook vandaag al van de partij. Vanavond blijkt de nadruk vooral te liggen op materiaal van ‘Twilight Of The Thunder God’ en vooral ook ‘With Odin On Our Side’. Ik ben geen kenner van het werk van werk van Amon Amarth maar ik weet inmiddels wel dat deze band op handen wordt gedragen in Duitsland. Bij mij is het kwartje (nog) niet gevallen, al moet ik zeggen dat de heren zich overtuigend presenteerden op Summer Breeze. Ik pikte nog een stukje mee van het optreden van Destruction; Schmier en zijn vrienden maakten er weer een heerlijk thrash feest van. Zoals elk jaar trek ik die woensdag als ouwe lul toch wat minder (lang reizen, warmte, en een beetje bier), zodat ik enigszins op tijd op een oor ging liggen, want ik moet nog drie dagen verder…..



Donderdag 17 augustus

De dag begint met een prachtig zonnetje! Heel fijn. De weergoden zijn ons vooralsnog gunstig gezind. Zoals je zult begrijpen bespreek ik in dit verhaal niet alle bands. Sterker nog; ik bespreek slechts een klein deel van wat er te zien en te horen is. Er gebeurt simpelweg te veel om beschrijven. De eerste band die opvalt is Within The Ruins. De band komt prima tot haar recht op het nieuwe T-Stage. Echt geweldig dat die tent verdwenen is en er nu voor zowel de band als voor het publiek letterlijk en figuurlijk meer ruimte is! Within The Ruins speelt technische (death)metalcore, waarbij de muzikanten een stortvloed aan muzieknoten over het publiek heen laten komen. Een tikkeltje vermoeiend derhalve. Maar wel vet. Als ik verder doorloop naar het grote veld en het grote podium, zie en hoor ik daar een band die vergelijkbare muziek presenteert, Whitechapel. Iets minder heftig dan Within The Ruins en met iets meer melodie, maar ook technisch, hard en intens. En wat staan ze op een geweldig podium! Ik heb nog nooit van mijn leven zo’n groot/breed podium gezien. Geweldig, zeker ook met die versieringen aan de zijkanten. Check de YouTube filmpjes en je weet wat ik bedoel. Bijvoorbeeld van het navolgende Obituary. Ik verheug me altijd op de optredens van de heren uit Florida: het is altijd de moeite waard. De zon schijnt inmiddels meer dan behoorlijk dus ik sta mijn kop lekker te verbranden bij de oorverdovende klanken van de band. En oorverdovend is het: nondeju, wat spelen ze hard. John Tardy zegt zoals gewoonlijk niet veel, de band geeft gewoon een uur lang gas. Verrekte jammer dat ze – opnieuw – ‘Century Of Lies’ niet spelen, maar knalharde uitvoeringen van ‘Visions In My Head’, het nieuwe ‘Sentence Day’ en het instrumentale ‘Redneck Stomp’ stemmen mij toch meer dan vrolijk.



Vervolgens moet ik een sprintje trekken naar het T-Stage, want daar begint 10 minuten later Long Distance Calling. Okay, ik beken, ik heb gewoon gewandeld en als ik bij het podium aankom zet de band direct haar eerste nummer in, ‘Into The Black Wide Open’. De band zal een compleet instrumentale set spelen met nummers die door de fans via sociale media zijn uitgekozen. In deze viermansbezetting en geheel instrumentaal vind ik de band op haar best. Heerlijk zoals ze ‘Trauma’ neerzetten, met die repeterende Rammstein-achtige riff. Maar ook oudjes als ‘Black Paper Planes’ klinken nog steeds overtuigend. Van subtiele tokkelstukken tot bijna metalriffs (‘Arecibo’); het klinkt vandaag goed. Er is best wel wat publiek naar de band komen kijken en met hun ontwapenende enthousiasme (vooral van Florian Füntman) weet Long Distance Calling deze mensen ook echt aan zich te binden. Mooie set. Ik loop meteen maar even langs de festival grill voor een overheerlijke Krakauer. Jezus, wat zijn dat toch heerlijke worsten. Hehehe. Ik neem ook nog maar een biertje om me daarna weer naar het grote veld te begeven voor de show van Life Of Agony. Het is een hele tijd geleden dat ik de band heb gezien en gehoord dus ik ben wel benieuwd. Nou, Mina Caputo (voorheen Keith) liet er geen misverstand over bestaan: met ‘River Runs Red’ werd meteen het anthem van de band ingezet. En wat zag Mina er cool uit! Met een fantastische zonnebril, een soort van zwart, lang gewaad en met driekwart spijkerbroek. Ubercool. En dan die poses, met dat been steevast op de monitor en beide handen om de microfoon: geweldig. En haar zang is er ook op vooruit gegaan: verdwenen is die Volbeatachtige lage snik en daarvoor in de plaats is een stem gekomen die hoger zit en met meer passie. Vreemd genoeg leek het kwartje bij de Duitsers niet te vallen. Er kwam totaal geen interactie tot stand al kon ik niet verklaren waar dat nou door kwam. Ik genoot echter met volle teugen. Caputo was dus fantastisch bij stem en had de ‘moves’ en de band zette een vette groove neer. Helaas speelt de band ook maar 45 minuten in plaats van een uur, maar dat bleek vanwege technische problemen.



Ik weet niet of het kwam omdat ik Life Of Agony zo goed vond, maar Devin Townsend Project valt me wat tegen. De set is volgens mij precies dezelfde als een paar weken eerder tijdens Dynamo Metal Fest. Waar ik me een beetje aan stoor zijn de komisch bedoelde teksten tussen de nummers door, die wat mij betreft averechts werken. Zijn muziek is hartstikke serieus en dat gewauwel tussendoor haalt de magie die dreigt te ontstaan meteen weer weg. En ook deze keer komt onze vriendin Anneke van Giersbergen een deuntje meezingen. Ik vind Anneke een schat van een vrouw en een goede zangeres maar ik vind dat haar bijdragen de muziek van Townsend geen goed doen. Zeker niet als blijkt dat ze het podium niet verlaat en maar blijft meezingen. Nee, Townsend weet de snaar geen enkel moment te raken. Wie wel de snaar weet te raken is Dave Mustaine en zijn Megadeth. En dat bedoel ik dan zowel letterlijk als figuurlijk. Mijn hemel, heb je ooit een band zoveel gitaarsolo’s horen spelen als Megadeth? Ik niet. Het ziet er ook allemaal geweldig uit. Al vanaf de opener ‘Hangar 18’ zien we prachtige projecties meelopen met de muziek en maakt de band gebruik van een geweldige lichtshow. Als klap op de vuurpijl klinkt de band ook nog eens machtig goed. Zuiver en hard. En dan is het tijdens een zwoele avond genieten van de tracks als ‘In My Darkest Hour’ en ‘Tornado Of Souls’. Die Kiko Loureiro weet ook wel hoe je de zes snaren moet raken zeg! De zangpartijen van Mustaine zijn nagenoeg niet hoorbaar, maar ik geloof niet dat iemand dat erg vind omdat ook wel duidelijk is dat de man vrijwel geen zuivere toon meer uit zijn strot krijgt. Die krijgt hij echter wel uit zijn gitaar en dat vergoedt heel veel. Megadeth toont met deze show nogmaals aan tot de absolute top te horen. Mijn oren krijgen geen rust want nog geen tien minuten later staan Johan Hegg en zijn mannen van Amon Amarth alweer op het podium. Met een Viking schip op het podium waar de drumkit in verwerkt zit. Geweldig zeg! Ook Amon Amarth heeft een complementaire licht (en vuur!)show; dit gaat echt verder dan alleen maar met wat lampjes knipperen. Zoals gezegd speelt de band een geheel andere set dan de dag ervoor, met tracks als ‘The Way Of Vikings’ en ‘Destroyer Of The Universe’. Ik geloof ook niet dat ik ooit zoveel mensen tegelijk op het hoofdveld van Summer Breeze heb zien staan….mijn hemel wat is het druk. En overal om me heen zie ik Duitsers uit zo’n Viking hoorn bier drinken. Prachtig. Mooie afsluiter van een enerverende dag.



Vrijdag 18 augustus

Tijdens het festival ga ik elke dag wel even naar Dinkelsbühl, een dorp zo mooi als de ansichtkaarten doen vermoeden. Een echte trekpleister voor deze streek. Hier kun je goed koffie drinken, wat eten, wat rondlopen of een terrasje pikken. En er gaat de hele dag een buspendel dus ook dat is goed geregeld. De vrijdag blijkt ook weer een behoorlijke warme dag. Er lopen toeristen maar er lopen vooral ook veel headbangers door het gemoedelijke dorp. Die symbiose is altijd grappig om te zien en te ervaren. Ik blijf echter niet lang in het dorp want ik moet al vroeg op het veld staan want de organisatie heeft bedacht om Memoriam al vroeg in de middag te programmeren. Te vroeg in de middag wel te verstaan.



Voordat het vervolg op Bolt Thrower van start gaat pik ik ook nog wat flarden mee van het optreden van Cellar Darling. De band speelt middeleeuwse metal van het zuiverste soort (inclusief lier) en heeft in Anna Murphy een zangeres met een fraai stemgeluid, die gelijkenissen vertoont met de stem van Anneke van Giersbergen. In het programmaboekje lees ik dat drie bandleden afkomstig zijn uit Eluveitie. Natuurlijk hoor je daar nog wel wat van terug, maar Cellar Darling is minder metal en meer folk. En is bovendien niet te beroerd om de nodige elektronica toe te voegen. Eigenlijk best een aardige kennismaking! Dan is het de beurt aan Memoriam. Dat heeft wel als voordeel dat je ook direct goed wakker bent, dat dan weer wel. De mannen rondom Karl Willetts trekken direct vanaf de start fel van leer. Het geluid is overrompelend hard, zoals Bolt Thrower ook altijd klonk. Memoriam klinkt echter wel wat gruiziger, wat maakt dat met name de capriolen van Scott Fairfax nauwelijks te onderscheiden zijn. Het is vooral een muur van geluid. Willetts blijkt nog steeds een geweldige frontman, met een ontwapenende blik en heel veel plezier en enthousiasme uitstralend. Waar er nog niet veel mensen voor het podium te vinden zijn als de band start, stroomt het gedurende het optreden toch aardig vol. Iedereen reageert ook enthousiast op het muzikaal gebodene zeker ook wanneer de Bolt Thrower klassieker ‘Spearhead’ wordt aangekondigd. Ik voel mijn kop alsmaar roder worden in die brandende zon maar ik wil ook geen minuut missen van de 45 beukminuten. Mijn favoriete track van het debuutalbum ‘For The Fallen’ is het machtige ‘Surrounded’ en dat heeft de band tot het laatst bewaard, in combinatie met het al even fraaie (lees: knetterharde) ‘Flatline’. Mooi om te zien en mee te maken: Willetts is terug.



Minder vrolijk word ik vervolgens van Battle Beast, de band rondom frontvrouw Noora Louhimos. Een fraaie verschijning maar muzikaal niet bepaald mijn ding. Ik hoor vooral veel cliché riffs en melodieën, die gemakkelijk in het gehoor liggen maar daar niet blijven hangen. Nog minder vrolijk word ik van de opgefokte power metal van Sonata Arctica, een band waar ik nooit liefhebber van ben geweest. En ik merk dat de Duitsers daar hetzelfde over denken want de set van de overgewaardeerde mannen rondom Tony Kakko word vooral gebruikt om naar het toilet te gaan, om even over de markt te struinen of om de inwendige mens maar weer eens goed te verwennen. Over markt gesproken: Summer Breeze heeft echt een leuke markt, met veel diversiteit (van CD’s tot sieraden en van vibrators tot T-shirts) en je kunt er gewoon de hele dag (gratis) terecht.

Inmiddels zijn de wolken verschenen. Dat ziet er niet best uit. Er was ook wel regen voorspeld. Sterker nog: er reden politieauto’s rond die waarschuwden voor heftig onweer en met het advies om in dat geval in je auto te gaan zitten. Uiteindelijk viel het onweer wel mee, dat was een storm in een glas water. Maar er viel begin van de avond wel meer dan een glas water uit de lucht. Tijdens het optreden van Hatebreed leek het erop dat het record poncho’s dragen verbroken moest gaan worden! Wel een uitkomst die dingen trouwens. Even over je kop trekken en je kunt lekker verder springen met de heer Jasta en zijn enthousiasme. Hatebreed klinkt zoals altijd: opgefokt, boos, passievol. Mooi is ook dat er nog even aandacht wordt gevraagd voor het overlijden van zowel Chris Cornell als Chester Bennington middels het ultrakorte ‘Last Breath’. Mooi gedaan.



De hemel zet vervolgens de sluizen serieus open tijdens het optreden van Children Of Bodom. Maar niemand die daar ook maar aandacht aan schenkt. De band rondom Alexi Laiho weet indruk te maken en niet alleen op mij! Ik ben geen kenner van hun werk maar de anderhalf uur Finse metal bleek achteraf een van de verrassingen van het festival te zijn. Een mooie mix van death metal en melodie en met een fantastisch zuiver geluid. Veel (dubbele) gitaarsolo’s en duels met keyboards en veel uptempo riffs, dat is Children Of Bodom in een notendop. Na een uurtje merk je wel dat de nummers – vooral qua opbouw – veel op elkaar lijken maar who cares. Het publiek is razend enthousiast en duidelijk is dat de band een van de favorieten van het Duitse publiek is. Over favorieten gesproken, wat te denken van Kreator! Ja, dat zijn ook favorieten. Ook van mij trouwens. Het podium ziet er waanzinnig uit: met doodskisten waar later projecties op te zien zijn en met geweldige licht –en pyro-effecten. Mille en zijn mannen hebben er zin in. En dan knallen tracks als ‘People Of The Lie’ en ‘Phantom Antichrist’ heerlijk uit de speakers. Het geluid is sowieso opvallend goed: ook nu weer zuiver en hard. Het plaatsen van een extra line array set halverwege het veld (ook alweer een nieuwtje!) werpt derhalve zijn vruchten af.



Ik ben inmiddels moe en krijg het ook wat koud maar ik moet me vermannen: ik wil het half uur zien dat The Lurking Fear is gegund op het Camel Stage podium. De top van de Zweedse death metal is verenigd in dit gezelschap dat de korte tijd die haar is gegund optimaal benut. Zo wordt het intro van hun debuutalbum ‘Out Of The Voiceless Grave’ achterwege gelaten en start men direct met het razende ‘Vortex Spawn’. Holy shit. Dit is serieus. Tomas Lindberg gaat behoorlijk los in het navolgende ‘Starving Gods Of Old’, met ultrasnelle drums van Adrian Erlandsson. Ik geloof niet dat ik ooit zoveel razernij in een half uur gepropt heb gezien en gehoord. Vet hoor! En dan gun ik mijn oren eindelijk de welverdiende rust. Het is mooi geweest voor vandaag.

Zaterdag 19 augustus

Evenals vorig jaar was ook dit jaar het programma van de zaterdag het minst interessant. Althans, voor mij. Een puur subjectieve opmerking derhalve. Want er waren deze zaterdag weer ontzettend veel mensen op de been. En dan bedoel ik echt heel veel. En die waren wellicht gekomen voor bands als Korn, Heaven Shall Burn en Finntroll; bands waar ik niet vrolijk van word.

De eerste band die echt indruk maakt deze dag is Havok, de thrashers uit Denver, Colorado. Ik had de heren nog nooit live aan het werk gezien, maar het optreden van de heren stemde mij vrolijk. Technisch hoogstaande thrash met een opvallende rol van bassist Nick Schendzielos die voor onnavolgbare loopjes zorgde in vrijwel alle nummers. En onnavolgbaar waren ze sowieso, want terwijl je op het grote scherm zijn vingers de meest vreemde capriolen zag uithalen op zijn gitaarhals, hoorden we daar vrijwel niets van. Dat was dan wel weer jammer. De zang en de twee gitaren zaten daarentegen wel goed in de mix. Zoals gezegd, het was technisch gezien van een heel hoog niveau. Luister naar een track als ‘Ingsoc’ en je weet wat ik bedoel: retestrak wordt dat neergezet. Fijn optreden!



Ik ga vervolgens verder met een tweede wandeling langs alle marktkramen. Zoals eerder opgemerkt: een mooi en divers aanbod, goed geprijsd ook. Helaas dit jaar geen interessante CD’s kunnen vinden (of beter: goed geprijsde CD’s kunnen vinden) maar dat zegt wellicht meer over mij dan over het aanbod. Vervolgens maak ik een rondje langs de eettentjes. En mensen, ik lieg het niet, ik zie een varken. Aan het spit welteverstaan. Ik zie zelfs twee speenvarkens. En ik zie ongelooflijke hompen vlees, die langzaam roterend boven een vuur hangen. Wtf? Wie eet dit nou vraag je je af? Nou, Duitsers eten dat. Honderden tegelijk zelfs. Er staat een gigantische rij en iedereen krijgt voor 7 euro een broodje in de hand met een ontzettende hoeveelheid vlees, waar in sommige gevallen het vet nog behoorlijk aanhangt. Mijn hemel. Ik hou het toch maar gewoon bij een Krakauer, conservatieve ouwe lul dat ik ben.

Maar goed, de muziek. Ik ben nog maar nauwelijks bekomen van mijn varkensshock, of ik zie Bobby Blitz levensgroot op het scherm: Overkill gaat beginnen dat doen ze met ‘Mean Green Killing Machine’ gevolgd door ‘Rotten To The Core’, De toon is dan gelijk gezet. Bobby blijft een geweldige frontman, ondanks (dankzij?) zijn pornosnor, al komt die in Duitsland natuurlijk goed tot zijn recht. Hij bespeelt het publiek als geen ander en zijn armgebaren zijn ongeëvenaard. Helaas is er van zijn stem niet heel veel over. Bij alles wat de man doet, moet hij forceren. Dit gaat hij geen jaren meer volhouden, dat is gewoon niet te doen. De setlist stemt mij niet geheel vrolijk. Inmiddels heeft de band een catalogus waar je u tegen zegt, maar desondanks krijgen we voor de honderduizendste keer nummers als ‘United We Stand’, ‘Hello From The Gutter’ en ‘Fuck You’ voorgeschoteld. Die kennen we nou wel jongens! Speel eens wat meer nieuw materiaal, verdorie! Nee, ondanks de altijd sympathieke Bobby is Overkill toch een tegenvaller.



Wie zeker niet tegenvalt is The Charm And The Fury, uit ons eigen kikkerlandje. De band krijgt een half uur op het kleine Camel podium maar de band maakt in die tijd veel nieuwe vrienden. En kan die Caroline Westendorp een partij schreeuwen! Ongelofelijk, wat een power. Door het enthousiasme van met name de frontvrouw, in combinatie met de keiharde groove die zo nu en dan wordt neergezet verzamelen zich in korte tijd heel veel mensen voor het podium. Netjes gedaan hoor. Heel enthousiast is ook Terror, maar muzikaal stelt dat wat minder voor. Sterker nog, als je een dag eerder tijdens het festival Hatebreed hebt gehoord, is Terror toch echt wel een klasse minder. Minder strak vooral. Gezellig is het daarentegen wel en er wordt behoorlijk gecrowdsurfd tijdens het uurtje hardcore uit LA. Wel strak (en hard) was het vervolgens bij Asphyx. Martin van Drunen en consorten hadden er zin en er werd vanaf de start met ‘Vermin’ ongelooflijk gas gegeven. De band is niet minder death dan The Lurking Fear! En dat is een compliment. Ik pik tenslotte nog een stukje mee van Tiamat, die een integrale uitvoering neerzetten van hun beste album ‘Wildhoney’. Johan Edlund, getooid met cowboyhoed, is goed bij stem en het geluid is erg goed. Dat moet ook wel, want dit album kenmerkt zich vooral ook door de finesse van een en ander. Ik ben allang geen liefhebber meer van de muziek van Tiamat, maar de nostalgische gevoelens die opkomen tijdens deze show zijn plezierig. Helaas lukt het me niet om wakker te blijven voor het optreden van Haggard; ik had hun uitvoering van ‘And Thou Shalt Trust..The Seer’(met orkest) graag meegepikt, maar ik wil ook graag goed rusten voor de lange terugreis van de volgende dag. Ja, onze ouwe zak is soms verantwoord bezig.



En zo kwam er een einde aan alweer een mooie editie van Summer Breeze. Heerlijk even vier dagen alles vergeten en alleen genieten van muziek, eten, drinken en de zon. Zalig. Het hoogtepunt was overduidelijk de donderdag, met de beste line up van een dag ooit. Bands als Life Of Angony, Children of Bodom, The Lurking Fear en Havok waren verrassend goed, Devin Townsend en Overkill vielen me behoorlijk tegen. Natuurlijk ben ik volgend jaar weer van de partij, ik wil dit feestje niet missen. Ik verheug me er nu al op.

<< vorige volgende >>