Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Psychotic Waltz & Poverty’s No Crime

Amersfoort Fluor 17 juni 2017

Hij moet ergens liggen. Volgens mij op zolder. In de kledingkast ben ik ‘em tenslotte al jaren niet meer tegengekomen. Ik hoop maar dat ik het niet in een vlaag van zeldzame, zéér zeldzame opruim manie – cq verstandsverbijstering – heb weggedaan. Ik loop naar zolder, neem een zaklantaarn mee en wurm me tussen de boekenkasten en op elkaar gestapelde dozen met cd’s en dvd’s door naar de knieschotten aan de linkerzijde van de volgepropte bovenste verdieping. De ledlampjes van mijn zaklantaarn banen zich een weg door stof, kerstrommel en kampeerspullen. Ik duw per ongeluk een doos met kerstballen ondersteboven (…gloeiendegloeiende…) en verplaats twee lege sporttassen en een ondefinieerbaar stuk meubilair. Ja, daar zie ik ‘em liggen. Een grote, langwerpige doos waarop met een zwarte marker ‘vintage metalshirts’ staat geschreven. Met wat pijn, moeite en wat vloeken – zelfs voor een klein opsodemietertje als ondergetekende is het achter de knieschotten verduveld krap – weet ik de doos uit de dichtgeslibde spullenberg te trekken. Als ik de doos openmaak, komt een golf van grijs gewassen nostalgie me tegemoet. Death Angel ‘Act III’, Faith No More ‘Angel Dust’, een bootlegshirt van Dream Theater ‘When Dream And Day Unite’, ‘Paradise Lost ‘Shades Of God’ en nog tientallen andere tourshirts. Maar het shirt dat ik zoek lijkt er niet tussen te zitten. Ik ben bijna door de laatste, muf ruikende stapel heen als ik dan toch iets wits tussen al dat vale zwarte katoen zie liggen. Ja, toch! Toch niet weggegooid! Met een korte vlaag van opwinding haal ik ‘em tevoorschijn en… verbaas ik me er vervolgens over dát ik ‘em niet had weg gemieterd. Het vodje is werkelijk zo gaar als boter en de gaten hangen er letterlijk in. Dat kan je met goed fatsoen toch niet aantrekken? Nou ja, deert niet. Ik trek vlug, maar met enige voorzichtigheid (het shirt voelt écht fragiel en breekbaar) dit ‘Dynamo Open Air 1991’-shirt aan en duik in de auto. Op naar Amersfoort, op naar Psychotic Waltz!

Door: Evil Dr. Smith

Fotograaf: Evil Dr. Smith

Ik ben nog geen tien tellen binnen, of ik word al in mijn lurven (of kladden) gegrepen door een Engels sprekende gast die met overdadig enthousiasme op mijn shirt wijst en met mij op de foto móet. Het moge duidelijk zijn: liefhebbers van Psychotic Waltz weten dondersgoed waarom ik dit shirt aantrok. Op dat moment was het voorprogramma POVERTY’S NO CRIME al van start gegaan. Ik heb die band na hun eerste twee albums behoorlijk uit het oog verloren, maar onze nieuwste Lords Of Metal-aanwinst Robert Loois is zo mogelijk nog nieuwsgieriger naar de live capaciteiten van deze band dan naar de headliner, dus ik geef nu graag het woord aan hem.

Deze Duitsers zijn geen pover voorprogramma om het voor 3/4 gevulde Fluor (voor heen "De Kelder") op te warmen. In een half uur komen natuurlijk liedjes voorbij van hun vorig jaar verschenen ‘Spiral of Fear’. Een afwisselende plaat en hun sterkste tot nu toe wat mij betreft. Het fantastische ‘The Longest Day’ heb ik helaas net gemist, omdat de Germanen gründlich op tijd begonnen en ik nog even iets voor mijzelf moest doen... Het fraaie ‘The ballad of '91’ en het instrumentale ‘The Fifth Element’ passeerden gelukkig ook de revue. Het typisch progrock publiek (mannelijke oudere jongeren, net als de bandleden zelf hehe) is lekker opgewarmd voor Psychotic Waltz. (Robert Loois)

band image


Het is inmiddels 26 jaar na Dynamo Open Air en zes jaar na hun opmerkelijke comebackoptredens in de 013 en de Melkweg als support van Nevermore en Symphony X als PSYCHOTIC WALTZ klokslag half tien weer op een Nederlands podium staat. Naast mij staat een man met een tourshirt van ‘Into The Everflow’ uit 1993, waarop wel vijf (zes?) Nederlandse plaatsen staan vermeld. Verrek ja, toen heb ik ze nog gezien met onze technothrashers van Donor in het voorprogramma. Ik herinner me dat ze daar het magistrale ‘Butterfly’ speelden, inclusief percussiestuk. Deze avond spelen ze slechts eenmaal in Nederland en, oh bummer, blijkt er geen ‘Butterfly’ aan te pas te komen, ondanks dat het nummer héél hoog eindigde in het Facebookverzoek van de band naar het favoriete livenummer van de fans. Gelukkig blijkt dit een van de weinige teleurstellinkjes te zijn.

band image


Het eerste wat al snel tot uiting komt en wat me erg blij maakt is dat de band verdomd goed en strak speelt. Alsof de band de afgelopen dertig jaar niets anders heeft gedaan. Nou, afgezien van zanger Devon Graves (of Buddy Lackey voor degene die de afgelopen twintig jaar onder een steen heeft geleefd en zijn jaren bij Deadsoul Tribe niet heeft meegekregen) hebben de bandleden – allen original band members! - volgens mij daadwerkelijk de afgelopen vijftien jaar nauwelijks een klap uitgespookt. Ja, de drummer zal een fulltime job in de sportschool hebben (nondeju, wat een afgetrainde Rocky is die Norm Leggio: dat is geen sixpack meer, maar een twelvepack), maar hun muziek cv’s zijn sinds de millenniumwisseling verontrustend leeg. Op het podium doen ze hun cv gelukkig geen eer aan. Niks amateuristisch reüniegeneuzel, maar kickass rampestampende pro’s met spetterend enthousiasme! Ik sta met mijn snufferd recht voor gitarist Dan Rock. Hij heeft wat meer grijs in de haren gekregen en verslikt zich een keer in de setlist door met een verkeerd nummer in te zetten, maar zijn soleerwerk in bijvoorbeeld ‘Another Prophet Song’ en ‘Into The Everflow’ is nog immer om van te smullen. Aan de andere kant van het podium doet tweede gitarist Brian McAlpin in zijn rolstoel zijn complexe ding, maar dat is deels uit mijn gezichtsveld. Ook omdat Devon nogal de aandacht opeist met zijn eigenaardige, nogal mystiek aandoende presentatie: veel gezwaai met zijn armen en expressieve blikken alsof hij middels een Arabische dans auditeert voor een Bollywood avantgardefilm. Het lijkt wat potsierlijk, zeker als ik het op deze manier omschrijf, maar nee: het klopt en past bij de muziek en zijn uitstraling. Zijn zang vind ik jammerlijk wat (te) zachtjes in de mix afgesteld en de hoogste uithalen worden (natuurlijk) een octaafje of wat lager ingezet, maar ik hoor na afloop van mensen dat zijn stem meer achterin de zaal prima te horen was.

band image


De eerste helft van het optreden is sterk, zeker qua uitvoering en presentatie, maar helemaal uit mijn plaat ga ik toch niet. Dat komt met name door de songkeuze. Van de eerste zeven nummers komen er zes van ‘Bleeding’ (1996) en ‘Mosquito’ (1994), en met name ‘Mosquito’ is het zwakkere broertje uit hun discografie. Geeft ook te denken dat bij de merchandise dit de enige plaat (ja, ze verkochten Psychotic Waltz alleen op vinyl) was die ontbrak. Als dan eindelijk een nummer van hun magistrale debuutalbum ‘A Social Grace’ (1990) wordt gespeeld (‘Another Prophet Song’), zwelt het enthousiasme van het publiek dan ook hoorbaar aan. Dit enthousiasme wordt nog groter als na dit nummer Devon iets bijzonders aankondigt. Hij vraagt hierbij wel – verpakt met een goed gevoel voor humor - of we alsjeblieft, alsjeblieft, álsjeblieft geen opnames willen maken en het al helemaal niet op YouTube willen zetten, want ze gaan, jawel!, een nieuw nummer spelen. En wij zijn “de eerste getuigen op de hele wereld” die het mogen horen. Jaja. Het zou zomaar kunnen. De avond ervoor startte de band hun Europese tournee op Graspop en daar speelden ze dit nummer niet. Het nieuwe nummer, ‘While The Spiders Spin’, belooft veel voor het nieuwe album, waar al zes jaar sprake van is en volgens Devon er toch echt van gaat komen (grappend: “when it’s finished in the next six years”). Het heeft in de coupletten veel weg van het melodieuze, atmosferische Deadsoul Tribe, maar in de gitaarsolo’s duikt dat typerende, hoekige Psychotic Waltz-geluid weer op. Ik vermoed dan ook dat het geen leftover is van Devons laatste wapenfeit The Shadow Theory, een erg sterke, maar al vrij snel in de vergetelheid geraakte band (project?) dat in dezelfde tijd ontstond als de reünie van Psychotic Waltz.

band image


Het tweede deel van het optreden weet het zweet wel in mijn botergare shirtje te laten gutsen en mijn rood opgezwollen nekspieren danig te overbelasten. Nog niet met de onvermijdelijke ballad en ultieme Waltz-song ‘I Remember’, dat het publiek vooral kippenvel, traanvocht en dwarsfluit geeft (prachtige uitvoering van de band!), maar wel met veel meer nummers die van de eerste twee albums afkomstig zijn. Zoals dat o zo prachtige titelnummer van ‘Into The Everflow’ (1992). Ik moet rekening houden met de gemiddelde leeftijd van het publiek en hun meer introverte manier van concertbeleving, want oei-oei-oei, wat nodigen die vlijmscherpe technische thrashriffs in ‘…And The Devil Cried’ uit tot een fiks potje in de rondte springen en bangen. We mogen nog even een happy birthday zingen voor de geluidsman van de band (of was het de manager? Of was hij het allebei?) en het is duidelijk dat de band het lekkerste voor het laatst heeft bewaard: allemaal nummers van het debuutalbum. Tijdens de driedubbele salvo ‘Halo Of Thorns’, ‘I Of The Storm’ en ‘Nothing’ gaat het publiek uit hun dak. Althans, dat denk ik. Ik ging dat namelijk wel en wel zodanig dat ik geen idee meer had wie of wat er om mij heen gebeurde. Kanonne, nu snap ik weer waarom dit een van mijn favoriete albums aller tijden is. Zo'n opluchting, nee, zo opwindend zelfs dat de band deze nummers nog zo overtuigend en met verve kan spelen. Na de bloedstollend mooie vertolking van ‘Nothing’ dankt de zichtbaar genietende band het publiek (potdomme, weer geen plectrum of drumstick gevangen) en loopt van het podium af en… blijkt die songtitel ook letterlijk te nemen. Er komt geen toegift. Een beetje onwennig schreeuwt het publiek om meer, maar de zaalmuziek gaat aan en als even later de roadies het podium op komen lopen is het duidelijk dat er nothing meer komt. Vreemd, ik had toch echt ‘Spiral Tower’, hét Psychotic Waltz metalnummer, verwacht. Alsof Maiden geen ‘Number Of The Beast’ speelt. Ook laten de bandleden na afloop hun neus niet meer zien tussen het publiek voor een gezellige ‘meet & greet’, terwijl ik in ieder geval van Devon weet dat het een heel sociale man is. Nou ja, dit laat ons in ieder geval hongerig voor een volgend concert in de hopelijk nabije toekomst. Misschien dan wel met een nieuw album op zak?

<< vorige volgende >>