Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Vuur & Overhaul

Leeuwarden Neushoorn 6 september 2017

Een try-out concert van een nieuwe Nederlandse band op vrijdagavond in f*cking Leeuwarden. Daar komt natuurlijk geen hond op af. Dacht dat ik ook. Nou, dat was een verkeerde inschatting. De grote zaal van De Neushoorn was uitverkocht; proppie vol was het. Dat is wel heel uitzonderlijk gezien het feit dat de band van de try-out, VUUR, nog maar één enkel nummer uitgebracht heeft.
Wellicht dat namen als Anneke van Giersbergen en Ed Warby mensen toch moeiteloos naar het hoge noorden kunnen trekken...

Door: Wilco

Fotograaf: Jasper (Grey Wolf Productions)

De voor mij volkomen onbekende band Overhaul mocht het spits afbijten. Het genre van deze Nederlandse band zou ik omschrijven als progressieve heavy stoner. De zaal was in elk geval erg goed gevuld. De zang stond wat zacht in de mix, maar dat was niet erg, want deze was verre van zuiver. In rustige stukken was het redelijk goed, maar ik betrapte de zanger wel op meerdere momenten van vals gejengel. Met name deze, lange, jengel stukken voegden niets aan de muziek toe en waren daarom naar mijn idee overbodig. De muziek was wel enigszins bezwerend en niet oninteressant. Er was wel weinig sprake van enige interactie tussen bandleden onderling en tussen band en publiek. Drummer Sander drumde alsof hij zijn eerste les had. Daarmee doel ik op zijn houding, niet op de kwaliteit van zijn drum werk, want dat was dik in orde. De zang blijkt naar mate het concert vordert toch echt een storende factor. De zanger kan geen richting en invulling geven aan de sferische, bezwerende muziek. De songs waren echter ook net te lang en ook soms richtingloos. De bandleden hebben denk ik nog niet zo veel ervaring met optreden, want ze waren niet echt goed op elkaar afgestemd. Het geluid was verder wel prima in orde. Het eerste nummer van het optreden hebben we gemist…blijkbaar was dat ´Never Gonna Give You Up` van Rick Astley…you´ve been Rickrolled!

De openingsact was dus niet de echte opwarmer die gewenst was. Aan de andere kant heb je met een naam als VUUR niet veel aan opwarming nodig. De zaal zat helemaal vol en het was er minstens 50 graden… Een onheilspellend intro maakte een einde aan het wachten. Ons Anneke kwam op met gitaar en we gingen er aan beginnen. Titels van songs kende ik niet ik was net te laat om de setlist van het podium te gappen. Bij het eerste nummer viel op hoe ongelofelijk makkelijk Anneke zingt; het leek haar totaal geen moeite te kosten om de noten te halen. Ze zong wel wat schel en had een nogal overactieve vibrato, maar dat was nauwelijks een smetje. Tegen het einde van het optreden was dit ook helemaal uit de wereld. Het geluid was perfect, alle instrumenten kwamen uitstekend voor de dag en de zang was uitstekend in de mix gezet.

band image


Het eerste nummer was er geen van makkelijke, lopende melodieën. Er waren duidelijk wat progressieve trekjes aanwezig. Het tweede nummer was een stuk heavier en er kwam een extra gitarist bij. Wellicht was hij er al eerder, vanaf mijn onmogelijke hoek kon ik een deel van het podium niet zien. De drums kwamen vrij standaard op me over, maar Ed Warby timmerde er wel vakkundig een stevige muur mee. Hij wist er een heavy draai aan te geven. Opvallend was trouwens hoe enthousiast het publiek was…alsof ze hun zoveelste optreden voor een trouwe schare fans gaven. De reacties van het publiek waren ongekend, zeker als je bedenkt dat de songs vrijwel onbekend waren. Als derde song komt er één van The Gentle Storm (‘The Storm’) voorbij, en die wordt door meerdere aanwezigen herkent. De double bass van Warby maakte het tot een lekkere stamper die er goed in ging bij het publiek.

Uiteraard kon een song van The Gathering niet uitblijven. Met ‘On Most Surfaces (Inuit)’ was het grootste gedeelte van de zaal erg content. De reacties vielen nog positiever uit uiteraard. Hierna was het weer de beurt aan een VUUR compositie, deze was behoorlijk heavy en ook catchy.
Inmiddels was er bij de bandleden sprake van verbijstering over wat er deze avond gebeurde. De band maakte dan ook geen indruk nog nooit opgetreden te hebben met deze setlist. Het lijkt allemaal zo makkelijk te gaan. Men nam het publiek echter niet vanzelfsprekend; een dankbare uitdrukking was gedurende het hele optreden zichtbaar. Devin Townsend is de zoveelste metal grootheid waar Anneke mee heeft gewerkt en deze kon natuurlijk niet genegeerd worden, en het volgende nummer was dan ook een uitvoering van een nummer van deze held: ‘Numbered!’. De uitvoering was betoverend mooi. Na nog twee nieuwe songs gebeurde hetgeen wat iedereen in de zaal hoopte: ‘Strange Machines’. Dit meesterwerk van The Gathering kreeg toch wel de meeste handjes op elkaar. Kippenvel bij ondergetekende. De zang van Anneke was orgastisch; echt verbijsterend goed. Iemand in het publiek zei: “Wat komt er toch een geluid uit dat popje”. Inderdaad…onwaarschijnlijk wat zij kan.

band image


Toen ging men even van het podium af voor de verplichte toegift welke bestond uit twee nieuwe songs en een magistrale uitvoerig van ‘Brightest Light’ van The Gentle Storm. Afsluiter ‘Reunite’ was echter het, bitterzoete, hoogtepunt van de avond. Het was een nieuwe VUUR song en zo prachtig…alsof ze het als een klassieker brachten. Afscheid nemen doet pijn. De band had van mij alles nog een keer mogen spelen of gewoon nog een uur andere songs mogen spelen.

Tijdens het, nogal rommelige, voorstel rondje werd duidelijk dat er mensen echt van heinde en verre naar Leeuwarden waren afgereisd naar Leeuwarden. En dan heb ik het niet over Maastricht of Vlissingen. Er waren zelfs bezoekers uit Zuid-Amerika! Ze gaven aan speciaal voor dit optreden naar Nederland gereisd te zijn. Voor een band waar ze nog nooit een noot van gehoord hadden… dat wil wat zeggen. Wat dan? Dat we hier te maken hebben met een genre overstijgende act die Nederland weer eens heel goed op de internationale metal kaart gaat zetten. En dat hebben we natuurlijk niet alleen aan Anneke en Ed te danken. Op de bas was er Johan van Starum, en Ferry Duijsens en Jord Otto mishandelden de gitaren. Tijdens dit voorstelrondje bleek ook hoe ontspannen de sfeer was. Grappen en grollen werden tussen band en publiek uitgewisseld en de provincie Limburg werd openlijk gediscrimineerd. Tijdens haar praatjes gaf Anneke aan dat het eigenlijk totaal uit de hand gelopen is en dat ze daadwerkelijk een try-out hadden gepland om te kijken hoe het ging. De kleine bleek al snel te klein en men was compleet uit het lood geslagen toen bleek dat de grote zaal uitverkocht was. Ze gaf aan dat men nogal nerveus was voor dit optreden en dat ze extra geconcentreerd waren. De band bestond aan het eind van het optreden echter uit alleen maar blije guppen die volgens mij een geweldig avond hebben gehad.

band image


Nu lijkt dit misschien een soort ode aan goede vrienden of een favoriete band. Dat is echter niet het geval. Ik kende net als de rest maar één enkele song en heb bij lange na niet alle platen in kast liggen waar de bandleden op hebben bijgedragen. Ik ga nou eenmaal alleen heel hard op goede vocalen en dan kan je niet om Anneke heen. Het leek me wel leuk om haar eens live aan het werk te zien… nou, dat was het dus ook. En dat is een understatement. De vraag is natuurlijk of de muziek ook zonder haar stem iets voorstelt. Natuurlijk kan ik daar na één enkel optreden geen objectief, volledig onderbouwd, oordeel over geven. De songs die men presenteerde hadden echter allen een hoog entertainmentgehalte. Op het eerste gehoor waren het erg onderhoudende en afwisselende songs. Ik was vooraf bang dat het vooral een hoog pop of rock gehalte zou hebben, maar VUUR is duidelijk meer metal dan rock. Uiteraard hebben ze geen nieuwe standaard gezet, maar dat neemt niet weg dat ze naar mijn mening absoluut toegevoegde waarde hebben in het overvolle metal landschap. Ik was van te voren een beetje bevreesd dat het een one-man show van Anneke zou worden, maar dat viel mee. Natuurlijk lag de nadruk op haar stem. Ook is het zo dat de songs die niet van VUUR kwamen toch een link met Anneke (maar ook Ed) hadden. Toch stond men als een band op het podium, niet slechts als ondersteuning van de vocalist. De individuele leden hebben veel ruimte gekregen om te laten zien en horen wat ze kunnen. Met name de gitaristen hebben zich laten gelden als serieuze muzikanten die veel in hun mars hebben. Voor de liefhebbers van gitaargeweld was er dan ook deze avond voldoende te genieten.

Afgaand wat ik hier gezien en vooral gehoord heb denk ik dat er een mooie toekomst voor deze band bestaat. En Anneke is gewoon een lekker wijf. Dat mag ook gezegd worden. Absolute hulde voor deze band, hun songs en hun optreden!

<< vorige volgende >>