Listen live to Radio Arrow Classic Rock

The Mission

Tilburg 013 31 mei 2017

Als je 013 binnenkomt, kom je meteen ook langs de merch stand van de band gelopen. En ik zie dan het T-shirt hangen met als opdruk; ‘The Mission, Since 1986’. Godsamme zeg, sinds 1986 al. En toen zag ik de band ook al live aan het werk. Is verdomme meer dan 30 jaar geleden. Intussen ben ik een ouwe zak geworden, die het overigens nog steeds heerlijk vindt om naar live concerten te gaan. Maar dat betekent dus ook dat die kerels van The Mission ouwe lullen moeten zijn! En dat zijn ze ook. Bandleider, boegbeeld, componist, zanger en gitarist van de The Mission is Wayne Hussey en die is dus inmiddels 59 jaar. Mooi toch eigenlijk ook.

Door: Wim

In de jaren ’80 kwam The Mission dus in opmars en uiteindelijk bereikte de band in hun genre (gothic rock noem ik het maar voor het gemak) de elite status. Je had The Sisters Of Mercy en dan kwam toch al The Mission. En dan heel lang niks (met uitzondering van Engeland en Duitsland waar een band als Fields Of The Nephilim ook een heldenstatus had). In de jaren ’90 scoorde de band zowaar enkele hits met nummers als ‘Tower Of Strength’ en ‘Butterfly On A Wheel’; toegankelijke en redelijk radiovriendelijke songs. Immers, de band was steeds verder van het darkwave-achtige af komen staan en gebruikte steeds vaker poppy melodieën. Iets wat de fans van het eerste uur nooit hebben kunnen verkroppen. Maar goed. Who cares. Ik ben de band op een gegeven moment uit het oog verloren. Ik wist wel dat Hussey nog wel eens wat akoestische live solo shows deed, maar daar was ik niet echt in geïnteresseerd. Maar in 2016 was daar plots het album ‘Another Fall From Grace’, een nieuw album en met oud gedienden als Craig Adams en Simon Hinkler (weer) van de partij. En met muziek die terug leek te grijpen naar de donkere gothic van hun hoogtij dagen. En daarom was ik toch benieuwd naar The Mission en besloot ik naar 013 te gaan op deze woensdagavond.

De band stond geprogrammeerd in de kleine zaal van 013, die natuurlijk helemaal zo klein niet is. De zaal was meer dan behoorlijk gevuld. Helaas had ik het voorprogramma (Gene Loves Jezebel) moeten missen, maar daarvoor begon een en ander voor mij gewoon te vroeg. De band opende verrassend sterk met het stevige ‘Black Cat Bone’ wat er gelijk stevig inhakte. Hussey met mooi grijs haar, netjes achterover gekamd en met een (herkenbare) stem die nauwelijks iets geleden leek te hebben. Vervolgens kregen we al een van mijn persoonlijke favorieten in de vorm van ‘Beyond The Pale’ met haar prachtige gitaarpartijen. Het geluid wat Hussey uit zijn 12-snarige gitaar weet te halen is echt heel mooi. Van het nieuwe album is vervolgens ‘Met Amor Phosis’ aan de beurt en ook dat nummer wordt overtuigend neergezet. Er is inmiddels een mysterieuze vrouw op het podium verschenen die eigenlijk het gehele optreden mysterieus blijft. Iemand lijkt namelijk vergeten om haar microfoon aan te sluiten, want wat de lieve schat ook aan mondbewegingen maakt, horen doen we haar niet.

Vroeger speelde de band ook al de Neil Young cover ‘Like A Hurricane’ en ook nu wordt die weer live gespeeld. Blijft een nummer dat naadloos past in de setlist van de band, vooral ook omdat men er een eigen sausje overheen gedaan heeft. De eerste, echte grote hit die gespeeld wordt is ‘Butterfly On A Wheel’ van het album ‘’Carved In Sand’. We krijgen de lange uitvoering, dat wil zeggen met een heerlijk lang intro. Wat ik wel jammer vind - en waar ik me vanaf dit nummer een beetje aan begin te storen – is het veelvuldige gebruik van DAT door de heren: er staat nondeju een heel orkest op band! Vooral percussie, keyboards en zangpartijen worden allemaal kunstmatig aangedikt door een machine. En waarom in godsnaam? De heren brengen zelf voldoende volume voort om een stevige, volle sound neer te zetten. Ook in het weergaloze ‘Tower Of Strength’ horen we die overbodige extra’s terug. Maar wat blijft het toch een mooi nummer! Dat geldt evenzeer voor ‘Wasteland, het openingsnummer van het album ‘Gods Own Medicine’ wat ik destijds helemaal grijs heb gedraaid. The Mission zet het neer in een uitvoering die in niets minder is dan 20 jaar geleden. Vervolgens verlaat de band voor even het podium. Dat is op zich ook niet vreemd want we hebben er reeds 90 minuten op zitten. Het duurt niet lang voordat men terug komt om ijzersterk te vervolgen met het prachtig ingetogen ‘Bird Of Passage’. Zonder piano maar met akoestische gitaar. Even lijkt zelfs de magie en mysterie van 25 jaar geleden terug! Dat wordt nog eens versterkt door het feit dat wordt vervolgd met één van mijn persoonlijke favorieten, ‘Belief’. Lekker logge bassloopjes van Adams, sterke tekst en vocalen van Hussey en gelaagde gitaarpartijen. Dan krijgen we zelfs een cover van Sisters Of Mercy voorgeschoteld in de vorm van ‘Marian’. Verrassend! Dan verdwijnt de band nogmaals van het podium maar de zaal vol veertigers en vijftigers heeft er nog niet genoeg van en schreeuwt de band uit volle borst terug. En wie kan dat nou weerstaan? In de vorm van ‘Sacrilege’ en ‘Deliverance’ sluit de band af met twee oude publieksfavorieten. Goed gedaan.

En dan is het genoeg. Voor zowel de band als voor het publiek. Hussey en consorten hebben vooral bewezen dat ze tijdloze songs hebben geschreven, die aldus in 2017 nog gemakkelijk overeind blijven. Als men volgende keer het batterij ‘bijgeluiden’ (vocalen, drums en percussie en keyboards) thuis laat, zal het ongetwijfeld nog beter zijn.

<< vorige volgende >>