Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Rock Hard Festival

Amfitheater - Gelsenkirchen (Duitsland) 6 februari 2017 tot 6 april 2017

Ik ga al jaren – althans ik probeer dat jaarlijks te doen – naar twee festivals in de zomerperiode. Ik kies dat ook zorgvuldig uit. Vroeger ging ik bijna als vanzelfsprekend naar Graspop, maar na een paar toch wat tegenvallende edities ben ik toch wat kritischer gaan kijken naar wat ze te bieden hebben in de wei bij Dessel. Ik beperk(te) me daarbij overigens niet tot metal festivals: ik ben bijvoorbeeld ook verschillende keren naar Lowlands geweest en natuurlijk ook naar de nog veel leukere Belgische variant daarvan, Pukkelpop. Maar ook Bospop en Paaspop heb ik met enige regelmaat bezocht. Afgelopen jaren was ik een paar keer in Balingen bij het Bang Your Head festival en dit jaar besloot ik voor het eerst van mijn leven eens naar Gelsenkirchen te rijden, naar het Rock Hard Festival. Ik kende het natuurlijk van de mooie, pittoreske plaatjes (amfitheater aan het water) en bovendien is Gelsenkirchen iets makkelijker te bereiken dan Balingen. Dus spullen ingepakt en hoppa, naar Duitsland.

Door: Wim S.

Tja, en jullie weten het inmiddels: ik ben graag in Duitsland. Alles is daar goed georganiseerd en het eten en drinken sluit aan bij wat ik lekker vind. Ook het Rock Hard Festival blijkt goed georganiseerd (al moet ik zeggen dat geen enkel festival ook maar in de buurt komt van de professionaliteit van het Summer Breeze Festival, maar dit terzijde). Het is vrij kleinschalig opgezet, misschien zelfs wel een beetje kneuterig. Als je niet eerder geweest bent duurt het even voordat je de hoofdingang vindt, laat staan de plek waar je je accreditatie en/of polsbandjes moet halen. Maar wat ook direct opvalt is de relaxte sfeer. Alles gaat in een vrij laag tempo, ongedwongen en zonder gedoe. Dat is prettig. De locatie blijkt ook inderdaad een plaatje: het theater (wat maakt dat je zelf kunt beslissen of je gaat staan of lekker gaat zitten), het grote podium (en er is slechts 1 podium, dus je hoeft geen keuzes te maken of je te verplaatsen) en de stromende rivier daarachter: het is fraai. En dan de muziek. Wat opvalt is dat de programmering van Rock Hard vrij divers is. Divers in verschillende stromingen, maar ook in oude en nieuwe/jonge bands. Daar waar Bang Your Head toch primair teruggrijpt naar het verleden, Summer Breeze de focus heeft op death/thrash/black metal en Graspop eigenlijk alleen strooit met grote namen, kiest Rock Hard voor een allegaartje. Dat is eigenlijk best aardig, maar dat maakt het ook niet altijd makkelijk.

Vrijdag 2 juni

Zo’n eerste dag gebruik je vooral om jezelf te oriënteren, wat rond te kijken enzo. Dan heb je geen haast om naar het podium te rennen om bands te zien als Dust Bolt of Mantar (sorry heren). De vrij experimentele muziek van deze laatste band is goed te verteren voor de liefhebbers van bijvoorbeeld Roadburn, maar voor de achteloze metalhead best lastig te pruimen. De eerste band die vandaag de menigte aan de gang krijgt is The Dead Daisies. En dat is natuurlijk ook niet verwonderlijk, als je ziet welke namen zij in stelling brengen. Super gitarist Doug Aldrich strooit met heerlijk riffs en solo’s, bassist Marco Mendoza is nog steeds zo gek als een deur maar het is vooral zanger John Corabi (inderdaad, ex Mötley Crüe) die met zijn charismatische performance de brug kan slaan tussen podium en publiek. Hij zingt foutloos en oogt sympathiek. De muziek van de heren leent zich er ook wel voor om een feestje te bouwen: vrij eenvoudige, op de klassiekers geschoeide hardrock die met enorm veel power en klasse wordt neergezet. De band gooit er opvallend veel covers tegenaan; zo krijgen we ‘Fortunate Son’ te horen, ‘Join Together’ en natuurlijk het inmiddels bekende ‘Helter Skelter’. In de toegift komen daar ‘We’re An American Band’ (dat lijkt een lijflied te zijn voor deze gasten) en ‘Midnight Moses’ nog bij. Sterk optreden.



Vervolgens is het de beurt aan de Zweedse doemdenkers van Candlemass. Na The Dead Daisies is dat toch even schakelen. De band opent furieus met het beukende ‘Born In A Tank’. Het geluid is dan nog niet helemaal geweldig; met name de gitaren van de heren Johansson en Björkman klinken nog wat dof en te ver naar achter in de mix. Na de oudjes ‘Bewitched’ en ‘The Well Of Souls’ (van ‘Nightfall’) is dit probleem grotendeels opgelost en klinkt de band zoals ze moet klinken: log, zuiver en hard. En nondeju, wat heeft de band in Mats Levén een geweldige zanger in huis! Die zingt dus al zijn sinistere voorgangers naar huis! Ik vind het wel een beetje jammer dat Candlemass al 100 jaar eindigt met dezelfde nummers, als de Motörhead van de doom metal zou ik zeggen. Al met al een sterk optreden van deze metal veteranen.



Deze vrijdag wordt afgesloten door Blues Pills, een band die in de top 10 staat van bands die het vaakst optreden. Ik zag de band al verschillende keren live en die optredens lopen eigenlijk synchroon met hun album releases. Ten tijde van ‘Bliss’ zag ik enkele geweldige optredens van de band, met een overtuigende Elin Larsson en een excellerende Dorrian Sorriaux. Die frisse sound was al wat minder terug te horen ten tijde van de eerste full length uit 2014 en die was compleet verdwenen tijdens de live shows van de ‘Lady In Gold’ tour. En ook nu slaat de vonk niet over. Ja, Larsson is nog steeds een geweldige zangeres en – sorry dat ik het toch even moet melden – gewoon een lekker wijf. Ze staat daar met haar zwarte pakje, met haar lange witte benen een overtuigende performance te geven. Maar het songmateriaal is gewoon te matig,. En dan die performance van Sorriaux: ik begin me er zelfs aan te ergeren, hoe hij daar als een lamlul staat te spelen, alsof ie een recital voor een kerkgenootschap staat te spelen. Vreselijk. Ondanks Larsson maakt Blues Pills totaal geen indruk.



Zaterdag 3 juni

Tja, en dan is het zaterdag 3 juni 2017. Langzaam sijpelt het nieuws door dat ene Bidi van Drongelen is overleden. In een hotel in de buurt van Gelsenkirchen. Want de liefhebber was natuurlijk aanwezig bij Rock Hard! Zelf heb ik verschillende keren met Bidi contact gehad, vooral zakelijk maar ook wel privé. Dat ging vanzelf bij hem. En dan hoor je dat hij is overleden. Op 47 jarige leeftijd. Onwerkelijk. En dan moet je eigenlijk naar muziek luisteren en er iets over schrijven. Als eerbetoon aan van Drongelen doe ik dat niet. Op zaterdag 3 juni spelen op het Rock Hard Festival de volgende bands: Monument, Ketzer, The Night Flight Orchestra, Skyclad, Aspgyx, Exodus, D-A-D en Behemoth. Waarvan akte.



Zondag 4 juni

Met een klein beetje hoofdpijn opgestaan vanochtend. Ik duw er wat pillen in en gelukkig verdwijnt de pijn dan langzaam. Even naar Essen geweest (dat ligt tegen Gelsenkirchen aan) voor een kop koffie en een lekker broodje en wat door de stad slenteren. Het is heerlijk weer, al zijn er ook een paar dreigende, donkere wolken zichtbaar. Ik hoop dat die wolken hun vracht bij zich kunnen houden tot na dit gedeelte van Duitsland. De eerste band die ik wil zien deze dag is een erg bijzondere band: Demon. Een band die haar eerste album meer dan 35 jaar geleden uitbracht en aldus een (zeer bescheiden) plek innam in de New Wave Of British Heavy Metal. De band speelt ook geen metal: Demon speelt een mix van klassieke rock, symfo en progrock. Een album als ‘The Plague’ (uit 1983) heb ik helemaal grijs gedraaid; wat een geweldige composities staan op die schijf. Helaas speelt de band rondom frontman/zanger Dave Hill geen enkel nummer van die klassieke plaat. Wel horen we eveneens klassieke tracks als ‘Night Of The Demon’ en ‘Liar’. Die klinken nog steeds goed, hoewel – eerlijk is eerlijk - een tikkeltje gedateerd. Maar dat is waarschijnlijk ook de reden waarom het Duitse publiek hier met volle teugen van geniet.



De overtreffende trap van met volle teugen genieten (althans voor de Duitsers) is het hierna volgende optreden van Ross The Boss. Ik zag de man enkele weken geleden nog in de Cacaofabriek in Helmond met zijn ‘Manowar set’ en ik wist dus wat er ging komen. En daar lusten die Duitsers wel pap van. Ross beschikt niet meer over de geweldige zanger Mike Cotoia, de man die hem vorig jaar nog vergezelde tijdens het legendarische ‘Keep It True’ optreden. Maar ook zijn opvolger Marc Lopes weet zich goed te redden. Het zijn immers niet de gemakkelijkste nummers om te zingen! Lopes heeft een sympathieke uitstraling en lijkt van elke seconde op het podium te genieten. Persoonlijk vind ik dat hij iets te vaak tegen zijn plafond (of iets erover) qua hoogte zit te zingen, waardoor hij (te) geforceerd gaat klinken. Pas als hij ontspant klinkt hij echt goed. En op drums zien we voormalig Manowar trommelaar Rhino zichzelf ook kostelijk vermaken. Maar goed, wat kan ik verder zeggen over een set met ‘Blood Of My Enemies’, ‘Sign Of The Hammer’ en ‘Death Tone’ en ‘Metal Daze’? Inderdaad: niets. Gewoon vet!



Menig Duitser gaat na de Manowar set van onze vriend Friedman naar het toilet, bier halen of een worst eten. Ik niet. Ik ga er eens goed voor zitten. Het is namelijk tijd voor Fates Warning, een van de meeste bekende progressieve metal bands op aarde. Hun fanbase lijkt met de jaren kleiner geworden; de kwaliteit van hun muziek maakt een tegenstelde beweging. Hun laatste album ‘Theories Of Flight’ was een van de mooiste platen van 2016. En wat is het daarom geweldig dat de band aftrapt met ‘From The Rooftops’ het openingsnummer van die plaat. Wat klinken die gitaren meteen fijn! En over de stem van Ray Alder hebben we ons al helemaal nooit zorgen hoeven maken. Na het oudje ‘Life In Still Water’ krijgen we het eveneens fraaie ‘Seven Stars’ van dat laatste album. Wat een geweldige track is dat! Dat is ‘Firefly’ van ‘Darkness In A Different Light’ ook. Hier horen we trouwens de eerste slijtage op de stem van Alder (die altijd is blijven roken en dat kan ook hij zich dus niet veroorloven). In verplichte songs als ‘The Eleventh Hour’ en ‘Monument’ horen we dat zijn stem bepaalde passages niet meer aan kan. Daar is ook niets mis mee; hij lost dat soms elegant op door gewoon een octaafje lager te gaan zitten of door het publiek in te schakelen als zangkoor. Het uur Fates Warning vliegt voorbij en je weet wat dat betekent: dat was genieten geblazen.



De hoogtepunten blijven zich opstapelen want het is nu tijd voor Dirkschneider. Vriend Udo is van de partij met zijn ‘Farewell To Accept-show’. Voor ondergetekende betekent dat een stukje nostalgie. In de jaren 80 zag ik de band vaak optreden en albums als ‘Breaker’ en ‘Restless And Wild’ lagen vaak op mijn platenspeler rondjes te draaien. Ik word meteen vrolijk als de band ‘Starlight’ inzet. Wat fijn om weer eens te horen! En wat te denken van ‘Flash Rockin Man’! Heerlijk. Udo heeft overigens een strakke band bij: twee uitstekende gitaristen en een solide bass en drummer. Ook ‘Midnight Mover’ en ‘Breaker’ gaan erin als zoete koek. Het Duitse publiek is massaal aanwezige bij deze show en laat zich ook luidkeels horen. Udo blijkt nog steeds relevant in zijn thuisland. En terecht ook, nietwaar? Die man is toch echt een metal icoon. We krijgen 80 minuten louter hoogtepunten uit het oeuvre van Accept. Super fijn optreden van Dirkschneider derhalve.



Voor veel Duitsers blijkt het optreden van Dirkschneider het einde van het festival te betekenen. En dat is raar want er moet toch echt een nog een band komen, de afsluiter van het festival, En dat is niet zomaar een band, dat is Opeth. Maar wanneer de Zweden een half uur na Udo van start gaan, blijkt al meer dan een kwart van het publiek verdwenen! Ongelooflijk. En aan Opeth ligt het niet op want die zetten – zoals te doen gebruikelijk – weer een set neer waar de rest van de bands niet aan kan tippen. En dan heb ik het uiteraard niet over de inhoud van het muzikaal gebodene want dat blijft natuurlijk een kwestie van smaak. Nee, ik heb het over het geluid van de band en hun lichtshow. Die zijn altijd superieur vergeleken met anderen. De band opent direct sterk met ‘Sorceress’, het titelnummer van hun laatste studio album. De gitaren van Åkerfeldt en Åkesson klinken meteen loepzuiver. En hoe gaaf zijn die overgangen tussen knalharde riffs en akoestische tokkelstukken!. Zo knap gedaan. Dat laat de band ook horen in het allesvernietigende ‘Ghost Of Perdition’ waarin we ook de grunt van Åkerfeldt mogen begroeten. Het Duitse publiek reageert deels enthousiast maar ook deels wat onwennig. Dit gaat ze muzikaal toch een beetje de pet te boven. En wat slaat Martin Axenrot onvoorstelbaar complexe maar tegelijk strakke patronen! Natuurlijk mogen we ook weer genieten van de überdroge humor van de frontman tussen de nummers in. ‘Mein Hund ist Dunkelblau’ zegt hij tegen het Duitse publiek. Geniaal. En wat te denken van de Napalm Death cover die er even tussendoor gegooid wordt (‘You Suffer’). Twee keer achter elkaar zelfs! Lachen. Na het oudje ‘Demon Of The Fall’ krijgen we het nieuwe ‘The Wilde Flowers’ te horen wat ook machtig sterk wordt neergezet. Een akoestische track van het ‘Damnation’ album wordt gelukkig ook niet vergeten. ‘In My Time Of Need’ klinkt live helder en zuiver met een verbluffend mooi geluid, zeker gelet op de setting! Geen enkele band heeft zo geklonken hier. ‘Cusp Of Eternity’ blijkt achteraf het vetste nummer van het optreden: de riffs klinken nog beter dan op het album. Maar ook ‘Era’ doet een gooi naar beste performance van de dag. Het moge duidelijk zijn: Opeth heerste weer eens ouderwets, althans voor uw recensent. Voor het Duitse publiek was de band daarvoor de grote winnaar. Maar wat maakt het ook uit: het was een topdag.

Al met al was het een prettige kennismaking met Rock Hard. Goed georganiseerd, hoewel niet super. Kleinschalig maar toch groot(s) genoeg. Een mooie, diverse line up. Voldoende voorzieningen. Zou zo maar kunnen dat ik nog eens terugga. Maar het overlijden van iemand die je kent zet je dan toch weer aan het denken. Waar maken we ons toch allemaal druk over. Leef.

<< vorige volgende >>