Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Tragedy – A Metal Tribute To The Bee Gees And Beyond

Helmond De Cacaofabriek 20 mei 2017

Does humor belong in music? Die vraag stelde Frank Zappa zich 30 jaar geleden al af. Maar het antwoord had hij niet, al verschillen ook daar de meningen over. Iedereen mag er het zijne van vinden. Ik heb er geen uitgesproken mening over. Ik kan zeker niet altijd lachen om grappig bedoelde acts in de muziek, terwijl ik soms wel moet lachen om acts die onbedoeld grappig zijn.
Tijdens een van mijn jaarlijkse bezoeken aan het Summer Breeze festival in Duitsland werd ik paar jaar geleden voor het eerst geconfronteerd met het ‘fenomeen’ (bij gebrek aan een beter woord) Tragedy, A Metal Tribute To The Bee Gees and Beyond. Die stonden daar op het kleinste podium van het festival (Camel Stage) en kregen het voor elkaar om het publiek – dat primair komt voor black/death/thrash en andere vormen van harder dan hard – enthousiast te krijgen. Met covers, ook dat nog. Maar niet zo maar covers. Nee, Tragedy zweert bij de muziek van de Bee Gees en aanverwanten. Deze songs krijgen dan een Tragedy behandeling (lees = ondergedompeld in heavy riffs en ferme vocale uithalen) en dat doen ze op zeer professionele en vrolijke wijze. Ik was dan ook erg enthousiast toen ik hoorde dat de band voor het eerst in haar bestaan ook een bezoek aan ons land zou brengen.

Door: Wim S.

Fotograaf: Josanne van der Heijden

En zo kon het gebeuren dat op een zaterdagavond in mei de band in de gezellige zaal van de Cacaofabriek in Helmond op de planken stond. Zes stapelgekke gasten uit New York City. Gehuld in outfits die de glamrock-outfits uit de jaren zestig en zeventig doen verbleken. Wat zien ze er heerlijk fout uit, deze metal variant van Village People. Afgetrapt wordt met een classic rock uitvoering van ‘New York Mining Disaster 1941’ wat knalhard wordt neergezet. De toon is meteen gezet. Die lijn wordt doorgetrokken met een eveneens erg heavy uitvoering van ‘Tragedy’, een Bee Gees track met een speciale betekenis voor de heren. Er snellen overigens direct ook wat mensen uit de zaal; deze mensen hadden een ander soort tribute to The Bee Gees verwacht. Hehehe. Met ‘Funky Town’ en Franki Valli’s ‘Grease’ wordt de zaal vervolgens aan het dansen gezet. De sfeer zit er al vrij snel goed in. Zeker ook als de heren even refereren aan een carnavalskledingzaak in Helmond (‘Houtse Bazaar’), waar de heren uiteraard een verplicht bezoek aan moesten brengen. Dit vormt een mooi bruggetje naar Toto’s ‘Africa’ dat heerlijk zeikerig wordt neergezet, totdat een allesverzengende gitaarsolo iedereen trommelvliezen doet verschroeien. Dit is echt lachen. En ook echt goed!

band image


Hoe niet serieus de heren zichzelf ook nemen; spelen kunnen ze. ‘Da Ya Think I’m Sexy’ (Rod Stewart), ‘Maneater’ (Hall & Oates) en Neil Diamond’s ‘Sweet Caroline’ worden inmiddels enthousiast meegezongen door het publiek, dat het zichtbaar en hoorbaar naar de zin heeft. Dat geldt evenzeer voor de band. Er straalt zoveel plezier van het podium dat het gewoon aanstekelijk werkt. Dat wordt versterkt door de ultra flauwe humor tussendoor (met als sleutelwoord ‘dude’). ‘It’s Raining Men (Pointer Sisters) wordt ingezet met het intro van ‘Raining Blood’ van Slayer en ‘Baker Street’ van Gerry Rafferty wordt niet alleen luidkeels meegezongen maar krijgt ook wat smakelijke dubbele bass partijen toegevoegd. Na de Bee Gees klassiekers ‘How Deep Is Your Love’, ‘You Should Be Dancing’ en het onvermijdelijke ‘Staying Alive’ verlaat de band voor even het podium. Het publiek is er duidelijk over: de heren moeten terugkomen! En dat doen ze natuurlijk ook. We krijgen eerst ‘Little Red Corvette’ van Prince te horen waarna de band het over een ander boeg gooit. Ze gaan hun landgenoten van Steel Panther nadoen. En wat betekent dat? Inderdaad; alle vrouwelijke aanwezigen worden verzocht op het podium te komen waarna de band een medley inzet van KC And The Sunshine Band. Lachen. En de vrouwen staan gezellig met de band mee te swingen op het podium. Een feest voor iedereen. En dat zijn uiteindelijk ook de vier woorden die deze avond kenschetsen: een feest voor iedereen. Krijg je – waar dan ook - een keer de kans om deze band aan het werk te zien, ga dat dan ook doen. Daar krijg je geen spijt van. Tenzij je jezelf met je corpsepaint heel erg serieus neemt, negeer ze dan.

<< vorige volgende >>