Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Persefone & Poem

Nijmegen Doornroosje & Merleyn 19 april 2017

Met de release van het terecht bewierookte ‘Aathma’ is de tijd aangebroken voor Persefone om een eerste eigen headlinetour te doen. Als supportact heeft men Poem meegenomen dat ook al een erg fijne plaat heeft afgeleverd met ‘Skein Syndrome’. Alle reden dus om af te reizen naar Nijmegen alwaar men uiteindelijk optreedt in het hoofdgebouw van Doornroosje in plaats van de Merleyn.

Door: Hendrik Attema

Die verplaatsing maakt het reistechnisch nog aantrekkelijker om de twee bands te gaan bekijken. Een aardige bijkomstigheid, maar de muziek is de hoofdreden om de ingang rechts te nemen en de gelijktijdig arriverende Racoon-bezoekers letterlijk links te laten liggen op deze koude avond.

Poem is al enigszins gevorderd in de set als ik, na het interview met Persefone, uiteindelijk binnen ben. Het geziene is te kort om een eerlijk oordeel te vellen, maar de energie spat van het podium af. ‘Remission Of Breath’ is een erg mooie afsluiter van een optreden waar ik graag meer van had gezien.

En dan is daar opeens het smaakvolle intro van Persefone. De Andorrezen golden al een tijdje als ‘Geheimtipp’. Ten laatste na het uitkomen van ‘Spiritual Migration’ een jaar of vier geleden. Op het deels door crowd-funding tot stand gekomen ‘Aathma’ is het volgende niveau bereikt en lijkt het een kwestie van tijd dat de band een legendarische status gaat bereiken. Een nogal gewaagde uitspraak, maar wat er vanavond langs kwam zette toch wel de nieuwe norm voor live-optredens.

Het niveau dat Persefone bewerkstelligde was een combinatie van flitsende muzikaliteit, charmante verlegenheid, prachtig licht en geluid en het betrekken van de bezoekers. Stuiterbal Marc gromde dat het een lust was, wandelde eens door het publiek, nam actief deel aan de door hem gevraagde pit en zette ook met grimassen de cleane zangpartijen van Moe kracht bij. De wisselwerking tussen die twee op vocaal gebied voorkwam ook te sterke referentie aan Riverside. Daarnaast weet men op de juiste momenten een riffje te verdraaien of een ritmische verrassing tevoorschijn te halen. Toch is het knap dat de band daarbij niet verzandt in muzikaal gefreak en een rode draad weet mee te geven zodat ook mensen die niet bekend zijn met het repertoire het nog kunnen volgen. Omdat de band een bloemlezing wil laten horen van ‘Shin-ken’, ‘Spiritual Migration’ en ‘Aathma’, wordt het concept van laatstgenoemde losgelaten en knap vermengd met het oudere werk. Daardoor ontbreekt (helaas) het titelnummer, hetgeen ruimschoots goed wordt gemaakt door ‘Prison Skin’ en vooral ‘Living Waves’. Paul Masvidals zang komt uit een doosje maar dat deert niet. ‘Living Waves’ is een instant klassieker gebleken.

De hoogtepunten liggen gedurende de hele speeltijd dicht naast elkaar en met het kraakheldere geluid en smaakvolle licht is het genot om dit te ondergaan. Naarmate de set vordert en de band begint aan zijn eigen ‘Seek & Destroy’ in de vorm van ’Fall To Rise’ wordt steeds duidelijker dat dit een heel speciale avond is. Die avond wordt afgesloten met ‘Mind As Universe’ waarna het eindelijk tijd is om bij te komen van deze overdonderende ervaring. De top van Olympus is door Persefone bereikt, de volgende stap is de vleugels uitslaan en vliegen! Dit was een van de vijf beste optredens die ik de afgelopen 30 jaar heb gezien en dat is nog steeds moeilijk te bevatten. Gojira, u gaat het nog moeilijk krijgen.

<< vorige volgende >>