Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Netherlands Deathfest II

Tilburg 013 3 maart 2017 tot 3 mei 2017

Na een succesvolle eerste editie van het Netherlands Deathfest in 2016 was het dit jaar tijd voor NDF nummer twee. Het festival begon als ‘opvolger’ van het Neurotic Deathfest, maar staat wat ons betreft na twee edities stevig op eigen benen. De organisatie (die ook achter het Maryland Deathfest zit) slaagde er wederom in om een line-up bij elkaar te zoeken waar elke rechtgeaarde death/grind fanaat zijn of haar vingers kreunend bij aflikt. Of het nou om een reünie van oudgedienden gaat, grote of kleine namen, obscure nieuwkomers of bands die je om wat voor reden dan ook weinig live kunt zien, NDF krijgt het voor elkaar om ze in een barstensvol programma van drie dagen te proppen en daarmee voor eventjes 013 Tilburg tot het absolute death metal Walhalla op aarde te maken….

Door:

Vrijdag 3 maart – Dag één NDF 2017

Drie dagen Netherlands Deathfest is topsport – en daar hoort dus een goede warming-up bij. Collision verzorgt in de grote zaal een all inclusive rek & strek oefening. De swingende en groovende deathgrind met dubbele vocalen gaat er prima in en maakt de trommelvliezen op onsubtiele wijze eventjes lekker los. Een prima opwarmer voor al het geweld dat er vandaag nog zal volgen. Naarmate de show van Collision vordert, loopt de grote zaal wel ietsje leger. Dat gaan we de komende dagen vaker zien, want er staan op NDF op twee podia in 013 en één podium aan de overkant van de Veemarktstraat (Patronaat/Dudok) niet minder dan 63 bands geprogrammeerd – en die shows willen nogal eens overlappen… (S)

Na Collision is het in de grote zaal de beurt aan Exhumed. Om half zes trapt de band rond Matt Harvey af met ‘All Guts, No Glory’. De band toont nog even aan enkel de clichés van de hoofdstad gezien te hebben met de opmerking “Hello land of canals and hash”. Verder is het een show waarbij het van dik hout zaagt men planken gaat. Bij ‘Limb From Limb’ komt er nog een soort van maniakale dokter op het podium zwaaien met een kettingzaag. Vóór afsluiter ‘Open The Abscess’ komt hij weer terug, trekt zijn darmen eruit en gaat crowdsurfen. Al met al een vermakelijk optreden. (MoL)

”It used to be ‘We’re Brodequin from Knoxville, Tennessee, but now it is ‘We’re Brodequin from Tennesse, California and… Leiden… Our drummer is a local guy!” Juist. In de kleine zaal is het dus tijd voor Brodequin, die hun überlompe zaag-prrrrrrrr-prrrrrrrr-zaag-brul-prrrrrr-pot pourri ten gehore brengen. Het geluid is prima en de rappe brutal death gaat er in als bloederige koek. De band heeft er duidelijk zin in, net als het toch redelijk massaal aanwezige publiek. Om de feestvreugde nog wat te verhogen, vliegen er een aantal opgeblazen condooms door de lucht. Zonde, daar zijn die dingen niet voor bedoeld joh… Afijn. Brodequin blaast vandaag in optima forma, wat resulteert in een blij grijnzende pit vol à la Frank Mullen wapperende Suffocation handjes. Tussen de nummers door wordt de band op een hoop bijval getrakteerd. Het Amerikaans-Nederlandse drietal straalt een hoop lol uit, zet een dijk van een show neer en dat leidt tot een prima wisselwerking tussen de sympathieke band en het publiek. Het duurt dan ook niet lang voor er naast een pit ook de eerste crowdsurfers en stagedivers door de kleine zaal vliegen, de diverse verbodsborden vrolijk negerend. Met ondermeer ‘Spinning In Agony’, ‘Flow Of Maggots’, ‘Tyburn Field’, het nooit eerder live gespeelde ‘The Garotte’ en For our Dutch fans, this is the ultimate drinking song... ‘Verdrinken’! een prima set, met tracks uit de hele carrière van de band. Tof om die nummers een keer met goed geluid te horen, want op CD… Oef. (S)



Even een noot tussendoor trouwens: sinds wanneer is stagediven verandert in stageer-lafjes-een-beetje-vanaf-kruiprolvallen? [ouwemanmodus]Dat was vroeger wel anders. Toen brak je tenminste gewoon nog regelmatig je neus bij het diven[/ouwemanmodus]

Discharge is vooral bekend van hun debuutalbum ‘Hear Nothing See Nothing Say Nothing’ uit 1982 en van dat album worden dan ook de meeste nummers gespeeld vandaag. Hun invloed op metalbands is evident, dus daarom misstaat deze punkband niet op Netherlands Deathfest. Met een energieke show waarin nummer na nummer ten gehore wordt gebracht doen de heren goede zaken. Uiteraard moet je als politiekgeëngageerde schreeuwer ook nog even een verplichte ‘fuck Trump’ roepen, nou dan weten we dat ook weer. (MoL)

De mannen van Repulsion hebben er vanavond duidelijk zin in! De band knalt er in en speelt vol vuur en energie ouwe krakers als ‘Horrified’, ‘Splattered Cadavers’, ‘Six Feet Under’, ‘Bodily Dismemberment’, ‘Black Breath’ en natuurlijk ‘Repulsion’. Het enthousiasme (en de geniale setlist) sleuren het publiek lekker mee. Halverwege gaat even het zaallicht aan, want de mannen willen deze volle grote zaal die massaal voor hun oldschool vieskezen deathgrind is op komen draven toch wel graag op de gevoelige plaat vastleggen, waarna de poot weer stevig op het gas ging. Briljant. En qua muzikale ‘bonus’: vanaf deze show van Repulsion kreeg ik de rest van NDF ’Bad Moon Rising’ van Creedence Clearwater Revival – dat werd gebruikt als intro bij ‘Radiation Sickness’ niet meer uit m’n kop… (S)



Veni, vidi, terrorizi. Terrorizer kwam, zag en overwon. Oh, nee, wacht, dat moet zijn “Terrorizer kwam veel te laat, Pete Sandoval ging een half uur als een diva zitten soundchecken, de band schopte het toch al ramvolle programma volledig in de war, liet een volle zaal ongeveer langer wachten dan ze überhaupt speelden en…. Meh. Was het tof om de legendarische ‘World Downfall’ plaat live te zien/horen? Ja. Was het het wachten waard? Hmja. Het was best ok. Maar was het briljant of legendarisch? Hmnee. Dat niet. (S)



Een band waar ik erg naar uitkeek! Mooi dat dit Australisch geweld nu in Nederland te zien is. Nocturnal Graves is sowieso verplichte luisterkost voor fans van Deströyer 666. De toon wordt meteen gezet met de kreet “We want to see total violence!” Voor wie het nog wist wordt verteld dat de band inmiddels op een Zweeds label zit, in casu Seasons Of Mist. Onder andere werden gespeeld ‘Slave Annihilation’ en ‘...From The Bloodline Of Cain’ beide afkomstig van hun laatste album. Afgesloten wordt met een nummer van de eerste demo ‘Aggressive Exterminator’. Volle bak in het Patronaat en een band die vol gas ging. Mijn hoge verwachtingen zijn meer dan waargemaakt! (MoL)

MoL keek uit naar Nocturnal Graves, ik keek vandaag toch vooral ook uit naar Bloodbath. De all star band begon in 2000 met de briljante EP ‘Breeding Death’ en is sinds ’Resurrection Through Carnage’ uit 2002 niet meer weg te denken uit de OSDM scene. De band speelde nooit veel live shows, maar ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik er toch wel een stuk of vijf heb gezien, waaronder de eerste Bloodbath show ooit, op Wacken 2005. Wat mij betreft heeft Bloodbath het niveau van die eerste periode nooit mee kunnen overtreffen, maar ook latere platen als ’Grand Morbid Funeral’ zijn echt nog dik in orde. Afijn, lang verhaal kort: Bloodbath is vanavond niet onaardig, maar kan toch niet echt overtuigen. Er is wat geklooi met het geluid, het geluid staat ook wat aan de zachte kant, mist de echte HM-2 punch, Nick Holmes heeft niet z’n beste dag (waar een hoop strijd met de geluidsmensen aan het begin ook niet echt bij zal hebben geholpen) en de band als geheel komt gewoon niet echt super op gang. Nummers als ‘Breeding Death’, ‘Ways To The Grave’, ‘Eaten’ en ‘Let The Stillborn Come To Me’ zijn fantastische klassiekers, maar ik heb ze wel eens beter gehoord dan vandaag. Het feit dat de zaal leger en leger loopt naarmate het optreden vordert, doet me vermoeden dat ik daarin niet de enige ben… (S)



Zaterdag 4 maart – Dag twee NDF 2017

Hoppa, dag één is in the pocket, op naar dag twee! Omdat we door vertraging op de heenweg wat te laat binnen zijn, missen we helaas Disavowed. Naar verluid speelden de heren een prima show, dus da’s balen. Maar goed, er staat ons vandaag nog genoeg fraais te wachten…

Helaas dus wat laat binnen, maar toch nog een stuk kunnen zien van Dead Congregation. Dead Congregation was ooit in Baroeg te bewonderen en dat maakte een prima indruk destijds. Gelukkig nog wel ‘Promulgation Of The Fall’ met aansluitend ‘Serpentskin’ kunnen zien. Frontman A.V. straalt uit dat Dead Congregation op Netherlands Deathfest is om te heersen. En dat doen ze! (MoL)

In de kleine zaal pak ik ondertussen de prima technical death van Malignancy mee. Het viertal uit New York is meteen een hoogtepuntje: super geluid, enthousiaste band, volle zaal met enthousiast publiek en vette, pakkende en gevarieerde brutal death. Zanger Danny Nelson voegt er tussen de nummers door nog wat stand up comedy aan toe. Wanneer een deel van het publiek (voor de zoveelste keer) brult om ‘Rotten Seed’ geeft hij aan dat ze er over hebben gedacht om de setlist te veranderen en alleen hun “hit” 10x te spelen, maar dat toch maar niet hebben gedaan… In plaats daarvan spelen ze ‘Eugenics’, die ”…in de BillBoard top zoveel binnenkwam op plek #2498!” ‘Cerebral Tissue Extraction’ wordt daarna opgedragen aan alle bands die op NDF spelen. ”We’re here for the Music, not the drinking! Oh well, okay, First Music, then drinking. Or both.” Toffe band, toffe show. Uitschieter is ‘Intrauterine Cannibalism’. Dikke prima! (S)

Het geluid bij Myrkskog is uitermate bruut en verpulverend. Dat werkt bij deze Noren prima, hoewel er hier en daar wat nuance verloren gaat. Maar hey, fuck nuance, platwalsen die grote zaal, moeten de mannen ongeveer gedacht hebben. Het is de eerste show buiten Noorwegen in veertien jaar tijd voor de heren, maar dat heeft helaas niet gezorgd voor een volle bak. De opkomst vind ik eigenlijk maar zeer matig. En dat is jammer, want Myrkskog zet een vette set neer. De muur van (vooral) gitaren en drums in combinatie met de spartaanse lichtshow werkt hypnotiserend. Tracks als ‘The Hate Syndicate’, ‘Death Machine’, ‘Trapped In Torment’ en ‘Over The Gore’ doen het uitstekend. De band laat de show tussen de nummers wel telkens inkakken, met lange stiltes. Maar ach, laten we dat dan maar als een broodnodige adempauze beschouwen… (S)


,
Tsjuder hakt er op los met hun demonische black metal. Ook door problemen met de basgitaar laten ze zich niet kisten. Dan maar zonder basgeluid, doorgaan doen we, zullen ze gedacht hebben. En dus pakt de bassist de microfoon. De energie die Tsjuder aan de dag legt slaat over op het publiek. Met de Bathorycover ‘Sacrifice’ als afsluiter ontstaat dan ook een pit, wie kan het schelen of dat wel trve is bij black metal. (MoL)

”Are we drinking a lot tonight? Let’s raise our glasses to Lemmy Kilmister! Back in 1996, we released an EP that was basically a tribute to Motörhead... This is ‘Motörpenis’!” Ja, de Finnen van Impaled Nazarene komen in de goedgevulde grote zaal een luidruchtig feestje bouwen. Een chaotisch feestje, welteverstaan. Hoewel, welteverstaan, het Engels van zanger Mika Luttinen is eigenlijk nietteverstaan. Ik vraag me zelfs geregeld af of de beste man nou Engels spreekt tussen de nummers of Fins, of een vleugje ter plekke geleerd Nederlands, maar goed, ik dwaal weer eens af… De band staat in elk geval lekker lomp te beuken en het publiek pikt dit op, met een bij tijd en wijle stevige pit tot gevolg. Eigenlijk raast de set tamelijk snel voorbij en voor ik het door heb is het alweer tijd voor het afsluitende ‘Total War’… (S)



De grootste Iron Maidenfans en waarschijnlijk de lelijkste tweeling op deze aardkloot, Nifelheim! Tof is ook dat ze Felipe van de doommetalband Procession op gitaar hebben, wat hij overigens ook bij Deströyer 666 doet. Nifelheim maakt chaotische muziek, maar het wordt allemaal retestrak. Met ‘Hell’s Vast Plains’ van de laatste EP ‘Sathanans’ en vervolgens ‘Evil Blasphemies’, ‘Sodomizer’ en ‘Storm Of The Reaper’ is het natuurlijk niet gek dat er pit voor het podium is. Ze kunnen het zich dan ook permitteren even het podium te verlaten om teruggeroepen te worden voor een toegift; ‘Storm Of Satan’s Fire’ en ‘The Bestial Avenger’. Wat een positieve energie komt er van die gasten af. The Hard Rock Brothers genieten ervan van begin tot eind, evenals het publiek. Geweldig!

Sinister speelde in de kleine zaal. Het was al zo vol toen ik daar aankwam na Nifelheim, zowel beneden als op het balkon. Voor een goed verhaal over Sinister verwijs ik daarom gaarne naar hier. (MoL)

Even snel naar de kleine zaal om Birdflesh te zien! De drie gekke, gemaskerde Zweden maken er een waar crazy hour van, een fantastische gekke chaos, één berg energieke gekkigheid. Muzikaal niet het meest spannende optreden van vandaag, lekker stampende grindcore vol flauwigheid, maar verfrissend in z’n eerlijke, heerlijke, pretentieloze onzin. (S)



Candlemass is natuurlijk een van de vaandeldragers van de doommetal, maar het is geen straf ze op Netherlands Deathfest te zien. Deze avond wordt namelijk integraal het tweede album ‘Nightfall’ gespeeld. Maak je eens een voorstelling hoe het is om dit fantastische album live te aanschouwen met je maten en een pils in de hand. Geweldig toch? En dat is precies hoe deze show was. Genieten van begin tot eind. (MoL)

Sja, en dan Ghoul. Een band die ik op plaat altijd erg vermakelijk vind, met hun mix van pakkende grind, lompe death, zelfspot, humor en de door hen gecreëerde Creepsylvania wereld. Hoe dat live is…. In het kort: fantastisch. De mannen gaan full pull op de GWAR tour. Als alle monitors zijn afgeplakt met plastic, dan weet je wel hoe laat het is. Attributen, rondvliegend “bloed” en andere gore. Mensen met een wit shirt aan, moeten zich zenuwachtig gaan maken. Het viertal laat zich daarnaast op het podium bijstaan door een berg figuranten, die de songs tot ‘leven’ wekken. Voor de gelegenheid aangevuld met een gastoptreden van Dr. Filthy van Exhumed. Een Ghoul show is daarmee op en top entertainment. Sommige mensen hebben daar niks mee, maar ik hou wel van een show elementje, en van wat humor en zelfspot in metal. En weet je? Los van al die gekkigheid zet de band gewoon een dijk van een death/grind show neer, met een prima geluid en supervette nummers. En oja… De ‘Wall Of Death’ is uiteraard op z’n Trumps” A Beautiful Wall, The Best Kind Of Wall You Have Ever Seen”... Mooi man. Eén grote grijns-op-de-bakkes gig. (S)



Mijn aantekeningen over General Surgery komen niet heel veel verder dan dat de band – zoals eigenlijk altijd – een prima set neer weet te zetten. Energiek, enthousiast, 200% gevend en overtuigend. We weten al bijna niet meer beter – en dat bedoel ik als compliment voor deze deathgrindende Zweden. Top. Waardige afsluiter voor deze tweede dag vol grindcore en death metal geweld! (S)

Zondag 5 maart – Dag drie NDF 2017

Zo dan. Even alle ledematen tellen. Het vermoeide lijf vol koffie gieten. Ibu’tje d’r bij. En hop, weer richting Tilburg – een stad die klaarblijkelijk erg weinig hotels heeft, want gedurende het hele NDF weekend was de hotel capaciteit al lang van tevoren stijf uitverkocht. Dat zal voor een niet onbelangrijk deel komen doordat een zo specialistisch festival, met zo’n absolute top line-up ook een hoop volk van buiten onze landsgrenzen trekt.

Maar goed, vol frisse moed beginnen we aan dag drie, dat een ware slijtageslag belooft te worden… Ik wil deze dag meer dan eens bij alle drie de podia tegelijk zijn – en dat gaat helaasch niet. Keuzestress dus… Geen enkele stress echter bij het kiezen voor het Finse Corpsessed. De mannen hebben twee prima EP’s en een dijk van een album op hun naam staan, waar ik ook live erg benieuwd naar was. Blijkbaar ben ik niet de enige: of Corpsessed heeft een enorm grote fanbase, of er zijn voor dag drie een stuk meer dagkaarten verkocht dan voor de afgelopen twee dagen. De grote zaal staat al stevig vol voor de eerste show van deze zondag. Hoe het ook zij, de lompe oldschool death van het vijftal walst, beukt en zaagt met succes de laatste restjes gaarheid uit m’n brakke hoofd. Corpsessed gaat tekeer als een verpulverende stoomloc. We kunnen onze borst natmaken! (S)



De lineup van NDF 2017 is zoals al een paar keer gezegd tamelijk briljant, maar waarschijnlijk was ik alleen voor God Macabre ook al wel af gereisd! De Zweden brachten in 1993 een absolute oldschool death klassieker uit met ‘The Winterlong’ en zo heel vaak krijg je de kans niet om de mannen live te zien. Vanaf het eerste moment zit in de ‘Winterlong’ sferen. Wat een fucking goeie nummers blijven dit! Die versnelling in ‘Ashes Of Mourning Life’! BAM! Wat een bazen. Die riffs… Die idioot catchy songs…. Die groove… God Macabre maakt hier eventje haarfijn duidelijk wie er de baas is in Oldschool Death land… Toch zouden dit soort bands veel beter tot hun recht komen in de kleine zaal. Ik snap de keuze, de grote zaal staat inclusief balkon ramvol – terecht – dus de kleine zaal had nooit gepast. Maar goed, de band weet zich ook in de grote zaal prima staande te houden. De interactie met het publiek is niet de vlotste van de dag, maar fuck, die bazen nummers…. Omdat de band dus niet al teveel materiaal heeft om hun set mee te vullen, komt er ook nog een cover van het eveneens Zweedse Carnage voorbij, ‘The Day Man Lost’. Hoogtepunt is wat mij betreft ‘Spawn Of Flesh’. Dit gaat moeilijk te overtreffen worden, vandaag! (S)

Craft was ook een van de bands die ik graag wilde zien dit festival. Ik had verwacht dat ik daarin niet de enige zou zijn, maar toch is het nu stukken rustiger dan bij God Macabre. Helaas niet geheel onterecht. Het oogt allemaal nogal nonchalant wat de band laat zien. Met name zanger Nox laat het er erg plichtmatig uitzien, vooral door zijn geslenter over het podium. Maar ook de rest van de band is behoorlijk statisch, met af en toe een enkel teken van leven. Hun derde plaat heet ‘Fuck The Universe’, vandaag maken ze duidelijk dat Tilburg ook nog steeds onderdeel is van het universum. (MoL)

De second stage is eigenlijk te klein voor Grave Miasma, het zit ramvol. Als ik na verloop van tijd toch wat zicht krijg zie ik een energieke show met veel beweeglijkheid op het podium. De black/death van de Britten komt binnen als een mokerslag, een ware aanslag op lijf en leden. Een klein jaar geleden kwam de EP ‘Endless Pilgrimage’ uit, die prima beoordeeld werd. Ook live weten ze hoge ogen te gooien. Grave Miasma was voor de liefhebber van loodzware deathmetal dan ook een hoogtepunt. (MoL)

Sja, we kennen natuurlijk meer bandnamen die gerelateerd zijn aan ziekte en dood. Pestilence, Death, Abscess, ga zo maar door - maar het blijft toch een heel klein beetje vreemd om voorafgaand aan een show een zaal “Cancer! Cancer! Cancer!” te horen scanderen. Is dat hypocriet, of naïef van me? Kan. Maar goed, dat doet er niets aan af dat Cancer vanaf de aftrap met ‘Cancer Fucking Cancer’ er goed in hakt. De zaal is net als bij Craft een heel stuk minder vol dan bij God Macabre het geval was. Grave Miasma trekt blijkbaar nogal veel volk. Het Britse trio zet hier in elk geval een lompe no-nonsens hakken-en-zagen sound neer, die naarmate de show vordert toch steeds meer volk weet te boeien. Met krakers als ‘Cancer Fucking Cancer’, ‘Die Die’ en ‘Into The Acid’ ligt de nadruk vooral op de eerste plaat van de mannen, ‘to the Gory End’. Prima showtje, de mannen zijn alleen niet in staat om alles te maken van het grote podium en de grote zaal. Ze zijn daarin overigens niet de enigen die de grote zaal niet weten te “vullen”. Da’s jammer, want het komt nu soms wat statisch over. (S)



Ik ga gauw nog even op en neer naar het Patronaat podium om de Amerikaanse black metallers van UADA aan het werk te zien. De band weet in no time de hele zaal aan zich te binden met hun melodieuze, sfeervolle en hypnotiserende black. Gelukkig herinner ik me net op tijd dat ik absoluut Demolition Hammer niet wil missen! (S)

Demolition Hammer is na twintig jaar weer actief! En dat is goed nieuws, want met de drie albums uit de eerste helft van de jaren negentig hebben ze een goede indruk achtergelaten. De enorme agressieve thrashmetal misstaat niet op een deathmetalfeestje. Dat de mannen al dik in de vijftig zijn is niet te merken. Als een stel jonge honden gaan ze tekeer op het podium en zwepen ze het publiek op. Niet dat dat heel nodig is, als Reynolds zegt ‘Infectious’, dan vult de zaal automatisch aan met ‘Hospital Waste’. De ene klassieker na de andere (met tussendoor nog meer fuckyou’s) wordt ten gehore gebracht. Met reünies is het altijd afwachten of het vuur er nog is, maar bij Demolition Hammer is dat er absoluut! (MoL) (Volledig mee eens! Briljant optreden! – Sicktus)

Triptykon bestijgt het podium en opent met ‘Procreation (Of The Wicked)’. Zowel Triptykon- als Celtic Frostnummers zullen elkaar afwisselen. Met nummers als ‘Goetia’, ‘Circle Of The Tyrants’, ‘Altar Of Deceit’ en ‘Morbid Tales’ is de set niet alleen evenwichtig, maar bovenal ijzersterk. Tel daarbij op dat er vier geweldige muzikanten op het podium staan en we hebben wederom een zeer sterk optreden te pakken deze zondag. (MoL)

Zoals ook Tom G. Warrior zijn oude band niet verloochent, doet ook Abbath dat niet. Ook bij deze show een mooie afwisseling tussen nummers van de band Abbath en Immortal. Nu heeft het latere werk van Immortal wat minder met black metal te maken dan het eerdere werk. En het werk van Abbath is zo melodieus dat de black metal enkel in de verte aanwezig is. Daarom zal het vooral van persoonlijke voorkeur afhangen wat je het liefste hoort. De setlist is in ieder geval een goede mix met onder andere ‘To War!’, ‘Solarfall’, ‘Count The Dead’ en ‘Tyrants’. Ook hier weer doorgewinterde muzikanten en zodoende wederom een prima optreden. (MoL)

En daarmee kwam er voor ons een eind aan NDF 2017, na de 2016 editie dus weer een uiterst geslaagd festival - en wat ons betreft een blijvertje op de Nederlandse festival kalender. Voor wie in het bovenstaande verslag bands mist: dat klopt. We hebben ons best gedaan om zoveel mogelijk hoogtepunten mee te pakken, maar gelet op de enorme hoeveelheid gave bands/shows (63!) en regelmatig overlappende gigs hebben we inderdaad helaas niet alles kunnen zien. Dat zou je een klein minpuntje kunnen noemen – maar dat je er met zo ontzettend veel gave bands niet aan ontkomt om zo nu en dan verplicht te moeten kiezen voor een show die overlapt met een andere…. Sja, da’s op z’n slechtst een luxe probleem! Volgend jaar wat ons betreft weer!

<< vorige volgende >>