Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Anderson Rabin Wakeman

Utrecht TivoliVredenburg 28 maart 2017

Het verhaal van Yes is oneindig. Ingewikkeld. Raar. Maar hoe dan ook, en in welke samenstelling dan ook, de muziek ervan wordt nog steeds gespeeld en dat blijft wel een zeer waardevol gegeven. Vorig jaar trad de band die officieel als Yes opereert – zonder één origineel bandlid er in - nog op in de Vredenburg, op 28 maart jongstleden was het op dezelfde plek de beurt aan ARW, de tweede band die Yes muziek vertolkt. Met in de gelederen Jon Anderson (A), Trevor Rabin (R) en Rick Wakeman (W).

Door: Winston Arntz

Fotograaf: Tim van Veen (TivoliVredenburg)

Jon Anderson is de enig overgebleven muzikant van de originele Yes line up van de twee bands. Peter Banks (gitaar) en Chris Squire (bas) zijn helaas overleden, Tony Kaye (toetsen) klust nog wat met huidig Yes bassist Billy Sherwood in CIRCA, en Bill Bruford (drums) is gestopt als actief muzikant. Directe aanleiding voor het vormen van ARW was het overlijden van Squire; ARW hadden nog niet eerder tegelijk in de band gezeten buiten de achtkoppige reünie uit 1991 en wilden al langere tijd iets doen. Toen Squire het leven liet werden drie agenda’s leeggemaakt want de jaren gaan tellen voor deze drie. Anderson wordt dit jaar 73, Wakeman 68 en Rabin is 63. Officieel pensionado’s dus maar zeg dat maar niet te hard want ze zijn actiever dan ooit. In het najaar van 2016 werd reeds een aantal optredens in Noord Amerika gedaan en als bassist en drummer werden respectievelijk Lee Pomeroy (Headspace) en Lou Moulino III ingelijfd, die zonder schijnbaar enige moeite zich de Yes nummers eigen wisten te maken. Fans en band waren in de zevende hemel in de USA en nu was dan eindelijk Europa aan de beurt. Vredenburg in Utrecht was zelfs de afsluiter van de tour, een teken dat Yes muziek nog altijd zeer gewaardeerd wordt bij ons en dat de band dit ook aan de trouwe fans gunt.

Geen support act, er is genoeg muziek om te spelen door ARW en om 20:00 werd met ‘Perpetual Change’ begonnen. Meteen sfeer, meteen raak. Zo gauw als Jon Anderson begint te zingen en zijn hoge, heldere stem de zaal vult was de zaal om. Als jarenlange fan is het steeds weer een genot om de man te horen, ook al zingt hij sommige melodieën net even wat veiliger. Maar dat doen alle zangers voorbij de 50. Of dat zouden ze in ieder geval moeten doen. Tja, en welke nummers speel je dan van een band die super ingewikkelde nummers maakte maar ook commercieel succes had? Juist, een goed afgemeten mix van allebei. Van ‘90125’ werden drie (eigenlijk vier als het intro meetelt) gespeeld waarvan wereldhit ‘Owner Of A Lonely Heart’ natuurlijk dé knaller was van de Rabin line up, geweldige ‘audience visit’ van zowel Rick Wakeman en Trevor Rabin die via de tribunes de zaal inliepen. Anderson en Pomery hadden voor de extra ruimte die ze met z’n tweetjes ineens hadden zelfs een choreografie ingestudeerd, hilarisch!

band image


Van de classic tijd werden naast vele bekende songs ook het absolute topnummer ‘Awaken’ gedaan in een vernieuwd arrangement, en het moet gezegd; ook zonder Steve Howe werd dit magistraal vertolkt er werd de Vredenburg gehypnotiseerd tijdens het lange rustige middenstuk waarin Anderson als in een trance zijn harp bespeelt en Rick Wakeman een kerkorgel laat galmen alsof je een hoogmis bijwoont. Misschien flauw maar ik doe het toch; de huidige band die als Yes acteert moet dit nummer maar niet meer doen, hun versie een paar jaar geleden in 013 was ontdaan van alle magie en een zeer slap aftreksel.

‘Changes’ was goed, ‘Heart Of The Sunrise’ het powerhouse als altijd en ‘I’ve Seen All Good People’ en ‘Roundabout’ de publiek-in-beweging-krijgers. Wat zeer duidelijk te zien was; het goede gevoel, de klik, de spelvreugde. De blikken naar elkaar en hilariteit wanneer Wakeman expres een foutje maakt in ‘Owner Of A Lonely Heart’. Dit is een band van senioren? Ja ammehoela, de duvel is oud. ARW heeft al opnamen gemaakt voor een toekomstige live DVD en er wordt al hard gewerkt aan nieuwe muziek want dat is het enig dat er nog niet is; een studio album waar deze drie, nee, vijf, samen op te horen zijn. En dan gewoon volgend jaar weer terugkomen, in de AFAS in Amsterdam of zo. En ik denk dat ik voor veel mensen spreek dat een nieuwe reünie met Steve Howe en Alan White niet eens meer gewenst is. Let it be. Overigens werd de avond ervoor in Brussel door Anderson gezegd dat deze band zich voortaan ook Yes mag noemen. Die soap houdt dus echt nooit op. De fans willen niet anders meer; perpetual change!

<< vorige volgende >>