Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Anthrax & The Raven Age

Utrecht TivoliVredenburg 19 februari 2017

“Time flies when you’re having fun” is het welbekende Engelse spreekwoord, maar de tijd gaat wel heel snel als je je realiseert dat de ‘Among The Living’ plaat van het Amerikaanse Anthrax alweer dertig jaar oud is! Zoals meerdere jaren tachtig platen blijkt ook dit album een tijdloze klassieker te zijn die dit sympathieke gezelschap echt tot de eredivisie van de metal heeft gebracht. Vanwege het dertigjarige bestaan van dit schijfje besloten onze New Yorkse thrashers de plaat integraal op het podium te gaan brengen, aangevuld met een aantal extra songs die door de fans waren gekozen. Zondagavond 19 februari werd Tivoli Vredenburg in Utrecht aangedaan en bleek dat deze ouwe rotten live nog steeds van absolute wereldklasse zijn…

Door: Sjak

Fotograaf: Hans Lievaart

Voordat we echter konden gaan genieten van de hoofdact mocht het Engelse The Raven Age het goed opgekomen publiek opwarmen. The Raven Age bestaat uit een vijftal jonge Engelse snaken, waarvan natuurlijk gitarist George Harris (inderdaad, de zoon van Iron Maiden’s Steve Harris) de bekendste is. De band heeft tot op heden slechts één EP uitgebracht en zal binnenkort hun debuutalbum ‘Darkness Will Rise’ op de markt gaan gooien. The Raven Age speelt traditionele metal met een vleugje melodie en heeft zijn zaken instrumentaal vrij aardig voor elkaar, al moet ik zeggen dat niet alle gespeelde nummers me even goed konden bekoren. Zwakke schakel in het geheel is echter zanger Michael Burrough, die een behoorlijk eentonig stemgeluid heeft en die in de hoge regionen niet altijd even toonvast is. Dat neemt niet weg dat de band een energieke show neerzette die door het overgrote gedeelte van het aanwezige publiek zeer gewaardeerd werd. Voor mij persoonlijk was het gebodene nog niet van een dusdanig niveau dat ik heel erg onder de indruk was, maar gezien de jeugdige leeftijd van de bandleden zal er nog wel de nodige groei in zitten. Aardige opener, maar ook niets meer dan dat….

band image


Na een korte ombouwpauze was het tijd voor de hoofd-act Anthrax, die me de afgelopen twee keer dat ik ze live gezien had niet echt wisten te overtuigen. Hoe anders zou het op deze avond zijn! Er werd gestart met de kraker ‘A.I.R.’, die onmiddellijk gevolgd werd door het sublieme ‘Madhouse’. Beide gitaristen Scott Ian en Jonathan Donais speelden echt retestrak en laatstgenoemde mag dan wel een grijze muis op het podium zijn, maar de vele gitaarsolo’s die hij uit zijn instrument toverde werden met verve gebracht. Zanger Joey Belladonna bleek ondanks zijn reeds gevorderde leeftijd nog steeds niets van zijn krachtige stemgeluid te hebben verloren en rende als een jonge hond over het podium, waarbij hij zeer regelmatig de interactie met het publiek zocht. Van het latere Anthrax materiaal werden onder andere ‘Evil Twin’, ‘Blood Eagle Wings’ en ‘Breathing Lightning’ gespeeld, maar natuurlijk kwam iedereen voor de oudere klassiekers zoals ‘Medusa’ en ‘Be All, End All’. Na laatstgenoemd nummer werd er een korte, zo’n vijftien minuten durende pauze ingelast, alvorens men de tweede, op ‘Among The Living’ gebaseerde set zou spelen. Deze pauze viel niet bij iedereen in goede aarde, want het flink opgewarmde publiek werd hierdoor gedwongen een tijdje in de ruststand door te brengen. Gelukkig zou men na de pauze weer vrij snel opgewarmd raken en ontaardde de Rhonda zaal als snel in een grote moshpit.

band image


Het titelnummer ‘Among The Living’ is het startsein voor het tweede gedeelte van de show en al snel bleek dat dit wereld-album nog niets van zijn charme heeft verloren. Vooral tijdens ‘Caught In A Mosh’ wordt er naar hartelust deelgenomen aan de kolkende moshpit die in de zaal ontstaat, een fenomeen wat tijdens de snellere (en sterkere) songs van ‘Among The Living’ regelmatig herhaald zou worden. Vanwege het feit dat er wat minder energieke tracks op het eind van het ‘Among The Living’ album te vinden zijn, had de band de volgorde enigszins door elkaar gehusseld om er voor te zorgen dat het hoge energieniveau in de zaal niet inzakte, wat een verstandige keuze was in mijn beleving. Natuurlijk vormde ‘Indians’, samen met het reeds genoemde ‘Caught In A Mosh’, één van de hoogtepunten van het gehele optreden. Na de totale ‘Among The Living’ plaat werd het optreden afgesloten met een schitterende versie van de Trust-cover ‘Antisocial’, waarna de geweldige show middels het ‘Long Live Rock ‘n’ Roll’ outro passend tot een einde gebracht werd.

Ondank het feit dat de band al sinds het begin van de jaren tachtig actief is, heeft men nog niets van zijn uitstraling op het podium verloren en doen de oude krakers het live nog steeds erg goed. Joey Belladonna is en blijft een prima zanger en met name de gitaartanden Scott Ian en Jonathan Donais maakt indruk met hun enorm strakke spel. Met dit optreden heeft Anthrax zich in ieder geval bij mij op niet mis te verstane wijze gerevancheerd voor de wat mindere shows die ik de laatste jaren van hun gezien heb. Top performance van een prima band met klasse materiaal!

<< vorige volgende >>