Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Dream Theater – Images and Words

Tilburg 013 2 augustus 2017

Na anderhalf jaar ‘The Astonishing’ live vond Dream Theater het tijd om het over een andere boeg te gooien. En hoe doe je dat anders dan door ‘Images and Words’ dat toevallig dit jaar 25 jaar is geworden in zijn geheel live te brengen! Lords stuurde een doorgewinterde Dream Theater fanaat naar 013 om de band weer eens te aanshouwen en te oordelen of het nog wel goed gaat.

Door: Job

‘Images and Words’ is in mijn ogen met kop en schouders de meest iconische prog metal plaat en heeft haar stempel gedrukt op zoveel prog die we tegenwoordig horen en als ‘fris’ betitelen. De plaat uit 1992, met instant klassiekers als ‘Metropolis’, ‘Take the Time’ en ‘Learning to Live’ was perfect voor haar tijd en bleek daardoor bijna tijdloos te zijn. De doorbraakplaat was wereldwijd een slaand succes, en de voornaamste reden daarvoor was ‘Pull Me Under’.

Om nu, 25 jaar na dato de band terug te zien keren naar de plaat die hun carriere heeft geschapen is een plezier. Voordat de openingsnoten van ‘Pull Me Under’ echter de zaal in mogen vetten, speelt de band op vrij routineuze wijze een set met nummers vanuit de rest van hun oeuvre. Openend met het heftige ‘Dark Eternal Night’ graait de band door een groot gedeelte van hun catalogus: ‘The Bigger Picture’, ‘The Gift of Music’, ‘Our New World’ zijn allemaal vrij verse hapjes, maar ook ‘Hell’s Kitchen’ van het in 1997 verschenen ‘Falling Into Infinity’ komt voorbij. Waar de band echter het best uit de verf komt zijn publieksfavoriet ‘Breaking All Illusions’ dat de eerste set afsluit maar vooral ‘As I Am’ gooit hoge ogen en krijgt een sneaky interlude in de vorm van een couplet en refrein van Metallica’s ‘Enter Sandman’. Hoewel de set natuurlijk klopt als een bus, is het duidelijk dat de band hiervoor niet gekomen is; zowel het publiek als de band laat nog niet haar ware aard zien, zo het lijkt.

De enigzins gereserveerde sfeer breekt vrijwel gelijk open als dan uiteindelijk de openingsnoten van ‘Pull Me Under’ de zaal ingolven na een korte intermissie van 15 minuten. De setlist van dit tweede deel is duidelijk: ‘Images and Words’ wordt integraal gespeeld. Wat meteen opvalt is dat het nummer lager gespeeld wordt; noem het mierenneuken, maar laten we elkaar nu geen watjes noemen – Dream Theater fans zijn altijd al mierenneukers geweest, en zo iconisch als de muziek is, zo erg valt het op als die anders gespeeld wordt dan normaal. De reden waarom is in het eerste uur eigenlijk al duidelijk geworden: zanger James LaBrie is erg slecht bij stem en haalt vrijwel geen enkele imposante noot meer. De afgelopen jaren is de zanger eigenlijk een beetje het lachtertje geworden van Dream Theater live aanschouwen en ook vanavond schiet hij erg vaak uit de bocht. Het mag geen stempel drukken op wat de rest van de band echter tentoonstelt, want wederom is het muzikantschap feilloos: van noot-voor-noot gereproduceerde solo van een plaat waar hij niet eens op meespeelde door toetsenist Rudess tot het magistrale soleerwerk van gitarist John Petrucci tot de flitsende en imposante drumsolo van Mike Mangini in het midden van ‘Metropolis’.

Als de band tenslotte het podium af loopt na de slotnoten van ‘Learning to Live’ rest er nog maar één ding: wat gaat het toegift dit keer worden? Binnen enkele minuten staat Petrucci klaar om de openingsnoten van ‘A Change of Seasons’ in te zetten en de avond is compleet als het volledige stuk van bijna 25 minuten de band dan daadwerkelijk tot een stoppen brengt. Waar blammages op vocaal gebied misschien een stempel hadden kunnen drukken op een lange avond, maakte het enthousiasme en het nostalgische gevoel van een perfect uitgevoerd ‘Images and Words’ een hele hoop goed.

<< vorige volgende >>