Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Insomnium, Barren Earth & Wolfheart

Biebob - Vosselaar (België) 13 januari 2017

Finnen gaan samen de hort op! We hebben dit fenomeen al eerder meegemaakt en meestal gaat het om razend interessante packages voor de liefhebbers van melodieuze death metal met een flinke injectie melancholie. Zo ook deze Europese tournee waarbij Insomnium, Barren Earth en Wolfheart de handen in elkaar slaan om de winterse kilte in onze harten te doen ontdooien.

Door: Vera

Fotograaf: Vera

band imageDe tour is pas twee dagen onderweg wanneer de tourbus halt houdt voor de Biebob en wij omstreeks zeven uur de barre vrieskou inruilen voor de gezellige club. Insomnium staat altijd borg voor een flink gevulde zaal en ook deze keer is het raak. Vanaf opener Wolfheart het podium inneemt, kunnen zij op een warm onthaal van een aanzienlijk aantal fans rekenen. Dat doet de heren zichtbaar deugd, zodat een aangename interactie tussen band en publiek ontstaat vanaf de eerste songs ‘The Hunt’ en ‘Strength And Valor’. Wolfheart is sinds 2013 de muzikale vergaarbak van alle muzikale ideeën van multi-instrumentalist Tuomas Saukkonen, nadat hij al zijn andere projecten (Before The Dawn, Black Sun Aeon, Dawn Of Solace, RoutaSiela) stop had gezet. De melodieuze death metal met winterse inborst doet het goed en in de vorm van ‘Boneyard’ krijgen we zelfs al een voorsmaakje van het derde album ‘Tyhjyys’ dat medio maart verkrijgbaar zal zijn. Er ontstaat spontaan een eerste moshpit tijdens dit opzwepende nummer. De stoer gebouwde en rijkelijk getatoeëerde Tuomas verwent ons verder nog met ‘Zero Gravity’ en het schitterend opgebouwde, intense ‘Routa Pt. 2’ waarbij we het heerlijke gitaarwerk van Mika L. niet onvermeld willen laten. Het half uur speeltijd van Wolfheart is dan ook zo voorbij.

band imageMaar we hebben nog andere kleppers tegoed. Barren Earth bijvoorbeeld, destijds gelanceerd als supergroep met gerenommeerde muzikanten uit Amorphis, Swallow The Sun en Moonsorrow. De eerste twee albums zijn verplichte kost voor liefhebbers van het betere melancholieke werk à la Ghost Brigade en Swallow The Sun, het derde album ‘On Lonely Towers’ laat een frisse nieuwe wind doorheen hun sound waaien en is eerder progressief, met de theatrale zang van IJslander Jón Aldarà als opmerkelijke eyecatcher. Hier worden ze concurrentie voor Opeth. De zeskoppige band zet een compleet,vol geluid neer waarbij fragiele, beladen momenten telkens leiden naar ruwe uitbarstingen vol doom/death metalkracht. Met oudere songs als ‘The Leer’ en ‘Flicker’ gaat men van start en we leren dat Jón ook deze, vroeger door Mikko Kotamäki gezongen songs, perfect naar zijn hand weet te zetten. Het zijn echter complexe composities als ‘A Shapeless Derelict’ en ‘Set Alight’ waarin de dramatische act van Jón ons nog meer met verstomming achterlaat. Met sessiegitarist Kimmo om Sami van Kreator te vervangen in de gelederen wordt na het oudje ‘Cold Earth Chamber’ een kwartier gegrasduind tussen progressieve loopjes, ruwe melancholie en torenhoog vakmanschap in het titelnummer van ‘On Lonely Towers’. Om niet te vergeten: de breekbare momenten met sensitieve (bijna crooner)zang en introverte begeleiding. De band toert heel weinig en dus waren we erg gelukkig om deze exclusieve happening mee te maken. Opvallend dat het tweede album ‘The Devil’s Resolve’ volledig genegeerd werd. Anderzijds kunnen we melden dat de vierde schijf in de maak is.

band imageInsomnium is een graag geziene band in onze contreien. Onlangs hebben ze echter een superieure daad gepleegd. Het album ‘Winter’s Gate’ eindigde op nummer één van mijn jaarlijst 2016. Het bestaat uit één nummer van veertig minuten, heeft een concept en als je geluk had, kon je het in boekvorm met prachtige illustraties plus verhaal aan je verzameling toevoegen. Toen ik dan nog vernam dat de band deze compositie integraal ging spelen tijdens deze wintertournee, kon mijn dag niet meer stuk. En daar staan we dan en laten ons meevoeren door de verschillende sferen en muzikale wendingen van ‘Winter’s Gate’. Ook bassist Niilo Sevänen weet naadloos over te schakelen van ruwe grunts naar zuivere, cleane zang, terwijl gitarist Markus Vanhala een medaille verdient voor zijn subliem en energiek gitaarspel. Hoewel geënt op melodieuze death metal, heeft ook Insomnium een flinke hoeveelheid progressieve invloeden in dit werk vermengd. De band speelt met verblindende lichten achter hen, zodat we de eerste drie kwartier enkel schimmen kunnen waarnemen. Dit draagt bij aan het mysterieuze karakter van de muziek. De uitvoering is adembenemend! Maar er is ook nog een tweede deel van de show, waarbij de Finnen putten uit eerder werk en daar zeker geen haastklus van maken, want er volgen nog tien songs! We gaan meteen elf jaar terug in de tijd met ‘The Gale’ en ‘Mortal Share’. ‘While We Sleep’ blijft een publieksfavoriet. Nog meer ouder werk dat we al een poosje niet meer gehoord hebben in de vorm van ‘Bereavement’ en ‘Change Of Heart’. De sfeer is nu zo broeierig in de club dat waterdruppels van het plafond druppelen. Letterlijk een stoombad (of sauna naar Finse normen). Het mooie ‘Only One Who Waits’ en het epische ‘The Promethean Song’ sluiten af. De band verdwijnt even van het podium, maar geeft zich al vlug gewonnen voor een stel bisnummers. We krijgen drie songs uit ‘Across The Dark’ (2009): ‘Equivalence’, ‘Down With The Sun’ en de trouwe succesvolle afsluiter ‘Weighed Down With Sorrow’. Zo vroeg in het jaar, maar het zal nu al moeilijk worden om dit drietal bands te overtreffen! Wat een avond!!!

<< vorige volgende >>