Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Fates Warning, Armored Dawn & Fallen Arise

Haarlem Patronaat 29 januari 2017

Fates Warning werd jarenlang, wat zeg ik, decennialang beschouwd als het meer technische en dynamische broertje van Iron Maiden. Op basis van hun kwaliteiten is het eigenlijk jammer om te zien dat ze voor pakweg 300 man staan te spelen terwijl Maiden wereldwijd stadions vult. Tsja, de wereld is niet eerlijk. Laten we daarom genieten van Fates Warning zo lang het nog kan.

Door: Richard V.

In 2016 voegde Fates Warning met ‘Theories Of Flight’ een nieuw juweeltje toe aan toch al sterke catalogus. In januari startte de Europese tournee om het nieuwe materiaal aan het publiek te presenteren. De Amerikaanse band had maar liefst twee bands als support meegenomen, het Griekse Fallen Arise en het Braziliaanse Armored Dawn. Twee bands die een ander type metal spelen dan Fates Warning.

De kleine zaal in het Patronaat is nog half leeg als Fallen Arise de avond aftrapt. De symfonische metal van het zestal zit best aardig in elkaar. De formule met een vrouwelijke zangeres en mannelijke brulboei doet denken aan Lacuna Coil, maar qua muziek is het meer een gotische variant van Epica. Zangeres Spyla weet er ondanks het zeer krappe podium nog een leuke show van te maken. Het zou me niet verbazen als ze een verleden als ballerina heeft of bijklust als aerobics lerares op de lokale sportschool. Men speelt veel materiaal van het album ‘Adeline’ dat Spyla steeds aankondigt als mijn album en niet als ons album. Het nummer dat zij solo zingt is opvallend veel beter dan de nummers waarop ze wordt bijgestaan door dikke brulboei Chris. Na overleg met wat andere bezoekers luidt het unanieme advies: laat die Chris lekker brullen op de tribune bij Panathinaikos of Olympiakos en ga als kwintet verder. Er waren opvallend veel fotografen in de zaal. Die hadden overigens meer oog voor het leuke snoetje van de vrouwelijke gitarist dan zangeres Spyla.

Tijdens de ombouwpauze liep de zaal helemaal vol en werd het best druk. Nadat het gordijn weer openging zagen we opnieuw een sextet op de bühne: Armored Dawn uit Sao Paolo, Brazilië. De heren trokken meteen flink van leer met hun power annex speed metal. Er is vrijwel niemand in de zaal die bekend met de band laat staan hun muziek. De respons blijft dan elk nummer dan ook beperkt tot een beschaafd applausje. De band laat zich daar niets gelegen liggen en gaat er vol tegen aan. De keyboardspeler headbangt als Angus Young in zijn jonge jaren en ook de anderen laten de lange haren flink zwiepen. Die inzet valt te prijzen. De gitaristen en met name de bassist verstaan hun vak, maar de composities zijn te generiek om van een sensatie te spreken. Opvallend was dat de band geen backdrop had, maar een kleine front drop met daarop de letters AD. Geen reclame voor het Algemeen Dagblad, maar het logo van de band. Bij het laatste nummer trok zanger Parras nog een zwaard tevoorschijn en onderstreepte zijn voorliefde voor Manowar die ook al bleek uit het bontje om zijn torso. Persoonlijk had ik liever die andere band gezien waarvan de naam begint met Armored en waarin ook Fates Warning bassist Joey Vera actief is.

Omstreeks kwart voor tien begon Fates Warning aan hun set en de zaal kwam direct tot leven. Zanger Ray Adler was goed bij stem en het geluid stond prima afgesteld zodat de gitaarpartijen uitstekend tot hun recht kwamen. Fates Warning is een band zonder fratsen die het volledig van de muziek moet hebben. Hun old-school benadering kwam overal in terug van hun kleding (t-shirt, spijkerbroek en gympies) tot de apparatuur (gitaren met een snoer). Geen fratsen en gewoon goede muziek maken. De nieuwe nummers van het uitstekende album ‘Theories of Flight’ gingen erin als koek en het oudere materiaal van o.a. ‘Pleasant Shade Of Gray’, ‘Parallels’ en ‘Darkness In A Different Light’ werd gretig verorberd. Adler en Vera hadden er zichtbaar plezier in en vermaakten het publiek met hun mimiek. Gitaristen Matheos en Aresti concentreerden zich op hun spel en drummer Bobby Jarzombek toonde zich nog altijd een meester achter de kit. Het publiek juichte, zong enthousiast mee en liet na elk nummer een daverend applaus horen. Toegiften waren dus onvermijdelijk en kwamen in de vorm van ‘Through Different Eyes’ en ‘Monument’. Een prima optreden van een prima band.

<< vorige volgende >>