Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Delain 10 Year Anniversary Show

Amsterdam Paradiso 12 oktober 2016

Delain was ik zelf een tijdje uit het oog verloren, maar nadat ik door een zeker iemand er weer mee geconfronteerd werd, raakte ik meteen weer enthousiast. Tegen de tijd dat ‘Moonbathers’ gereleased werd was ik echt weer fan en heb ik ook gelijk al het vorige werk meteen maar aangeschaft. Delain is met de jaren zeker beter en ook steviger geworden, en dit 10 year anniversary feestje moest ik dan ook zeker meemaken. Mijn verwachtingen waren in ieder geval hoog.

Door: Remco Post

Om 19:00 uur zou Paradiso open gaan en tegen die tijd stond er al een lange rij voor de zaal. Er was vanuit Delain benadrukt op tijd binnen te zijn aangezien er van de show DVD opnames gemaakt zouden worden, het zou dan wel prettig zijn als iedereen op tijd binnen is. De zaal was tot de nok gevuld, beide balkonringen waren open en het publiek kwam echt uit alle landen om deze show bij te wonen. De sfeer in Paradiso was gewoon erg goed maar ook gespannen. Dat er geen voorprogramma was was prettig, want daardoor werd er des te meer spanning opgebouwd. Ook gaaf om te zien waren alle in diverse hoeken opgestelde camera’s die deze show vanuit alle kanten zouden gaan filmen.

band image


Stipt om half negen kwamen de leden een voor een onder luid gejuich het podium oplopen en ze openden met ‘Hands Of Gold’. Verassende keuze wel, want zouden ze dan gelijk beginnen met… Ja, inderdaad, halverwege het nummer kwam de eerste gast Alissa White-Gluz al op het podium om haar ding te doen, maar ook zong ze clean met Charlotte mee. Alsof dat nog niet genoeg was werd er ook al vuurwerkslingers het publiek ingeschoten. Je moet zeker van jezelf zijn als band om een show zo te beginnen, maar wat een ballen toonde Delain hier.

Het geluid was uitstekend en het publiek ging van de eerste toon tot de laatste toon van de avond compleet uit hun dak en dat zorgde er natuurlijk ook weer voor dat de leden zelf de grootste plezier hadden. Zelden heb ik zo een chemie gezien tussen de band en de band en het publiek. Zo hoort het eigenlijk altijd te zijn, maar is het helaas te vaak niet zo. Uiteraard kwamen snel de andere bekende en nieuwe nummers al langs zoals ‘Suckerpunch’ en het fantastische ‘The Glory And The Scum’. Toen vervolgens Charlotte aankondigde een nummer te gaan spelen die ze eigenlijk nooit live hadden gespeeld wisten we genoeg. ’Where Is The Blood’ werd ingezet en ja, daar kwam Burton C. Bell het podium op, wat een show! Helaas was Marco Hietala er deze avond niet bij, en uit zeer betrouwbare bron had ik vernomen dat deze niet kon, maar ter compensatie werd Marco precies op de juiste momenten groot achter het podium geprojecteerd zodat de nummers ‘Sing To Me’ en ‘Your Body Is A Battleground’ ook gespeeld werden en niemand Marco echt miste. Later kwam Alissa nogmaals het podium op voor ‘The Tragedy Of The Commons’ en deze avond kon nu al niet meer stuk. Een bijzonder moment was ook dat tijdens het nummer ‘The Hurricane’ Delain het liet sneeuwen in Paradiso. Honderdduizendmiljoenen kleine papieren sneeuwvlokjes dwarrelde naar beneden en die iedereen bedekte.

band image


Na een dik uur en een korte pauze met donker podium zagen we ineens de ‘oud’ leden op het podium. Sander Zoer op drums, Rob van der Loo op bas en grote man achter de schermen, Guus Eikens op gitaar. Deze speelden één nummer voordat de huidige leden het weer overnamen. Even later betrad een celliste het podium voor ‘See Me in Shadow’ en hierna kwam alweer de volgende gast in de persoon van Liv Kristine, prachtig dus hoe deze dus uitgevoerd werd. Welke gast misten we dan nog? Inderdaad, natuurlijk mocht George Oosthoek niet ontbreken en deze kwam dus ook een nummertje meedoen met zijn altijd zeer herkenbare en briljante grunt.

Toen Delain het podium verliet wisten we natuurlijk allemaal wel dat er nog een toegift zou volgen maar eerst werd aangegeven dat we zoveel mogelijk lawaai moesten maken en als dat genoeg was ging de show verder. Neem van mij aan dat het gejuich, gefluit en geklap loeihard was op dat moment. De band eindigde de show na twee uur met ‘We Are The Others’, en ook al wilde niemand dat deze avond zou stoppen, het was nu klaar. Voor mij persoonlijk was dit zeker het beste concert van 2016, zo niet van de afgelopen jaren. Diep respect voor wat deze band bereikt heeft en ga lekker zo door! Heb je het gemist, dan heb je wat gemist, maar gelukkig kan je volgend jaar dan de DVD kopen.

band image

<< vorige volgende >>