Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Meshuggah & High On Fire

Amsterdam Melkweg 23 november 2016

De bereikbaarheid van Amsterdam rond een uur of zeven ’s avonds op een doordeweekse dag kent zijn beperkingen. De A10 is weer eens redelijk volgelopen als ik onderweg naar de Melkweg voor een show van Meshuggah ben en als er ook nog eens de nodige werkzaamheden in de parkeergarage aan de hand zijn (waardoor er even gewacht moet worden voor we met de auto naar boven kunnen), komt het er simpelweg op neer dat ik iets voor acht pas de zaal binnenkom. Ik weet het; in het vervolg toch maar met de trein?

Door: Patrick

Hoe dan ook ... aangezien het voorprogramma een half uur eerder startte, vind ik pas halverwege de show van High On Fire een plekje. Eerlijk gezegd vind ik de keuze voor deze band als opener niet de meest logische: het contrast tussen de muziek van dit drietal en de mechanische, extreme metal van Meshuggah is - op zijn zachts gezegd – ongebruikelijk groot. En zo blijkt: de sludge metal van het drietal uit Oakland vloekt simpelweg teveel met de muziek van de hoofd act en dat heeft zijn weerslag op de respons in de zaal. Een deel van de zaal staat enigszins verveeld om zich heen te kijken. Het merendeel van de aanwezigen staat op Meshuggah te wachten en kan blijkbaar niet echt uit de voeten met de enigszins lethargische sludge stoner doom. Een ‘buy us some merchandise, so we can buy us some pot’ opmerking kent dan ook een lauwe reactie. Kun je de tamheid de band kwalijk nemen? Het helpt niet echt dat het drietal ruim de tijd tussen de tracks neemt, maar vooral de combinatie van beide bands (b)lijkt simpelweg niet te werken. Wat meer voor in de zaal, tegen het podium aan, staan de liefhebbers en die lijken zich uitstekend te vermaken. Het kan helaas niet voorkomen dat voor velen de slot track ‘Snakes For The Divine’ precies op tijd komt.

Na een half uurtje ombouwen, klinkt er een bijna drie minuut durende, huilende sirene door de inmiddels tot de nok toe gevulde zaal. Als een op hol geslagen stoomwals dendert Meshuggah na dit intro door de set list. Vanaf de eerste klanken van ‘Clockwise’ is het duidelijk dat het weer een ongenadig strakke avond lijkt te gaan worden. Zoals altijd oogt de presentatie van frontman Jens Kidman koel en afstandelijk en doen Thordendal, Hagström en Lövgren haast anoniem hun ding, maar het sluit zo naadloos aan bij de mechanische, strakke - is dat, als het Meshuggah betreft, inmiddels niet al haast vanzelfsprekend? - uitvoering. Dat Kidman slechts op twee momenten (kort!) verbaal contact met de zaal legt, is dan ook geen moment storend. De show wordt vergezeld van een enorme batterij aan licht. Het licht komt niet alleen van achter de band, maar er wordt ook geregeld allerlei licht over het publiek geprojecteerd. Nu zullen al die felle lichten niet ieders ding geweest zijn omdat het op momenten best als een overdaad kan zijn overgekomen, maar een fraaie, visuele aanvulling op de show was het zeker.

Ondanks dat er met vier tracks van ’The Violent Sleep Of Reason’ en drie van ’Koloss’ veel nadruk op de meest recente albums van Meshuggah ligt, is er ook ruimte voor wat ouder werk (‘Sane’, ‘Perpetual Black Second’, ‘Stengah’). Notoire mopperaars zullen ongetwijfeld klagen over het ontbreken van klassiekers als bijvoorbeeld ‘New Millennium Cyanide Christ’, ‘Straws Pulled At Random’ en ‘Rational Gaze’, het neemt niet weg dat de band in de anderhalf uur speeltijd een prima set list neerzet. Persoonlijke hoogtepunten komen voorbij in ‘The Hurt That Finds You First’, ‘Lethargica’, het immer imponerende ‘Bleed’ en beide slot tracks ‘Demiurge’ en ‘Future Breed Machine’.

Na afloop stappen Kidman, Thordendal, Hagström en Lövgren onder luid applaus van het podium en als Tomas Haake als laatste van achter zijn drum kit tevoorschijn komt, zwelt het applaus nog meer aan. Wat een machtige show, wat een waanzinnig concert ...

<< vorige volgende >>