Listen live to Radio Arrow Classic Rock

3 Doors Down, Pop Evil & Shiverburn

Tilburg 013 31 oktober 2016

Je hoeft niet altijd voor het hoofdprogramma naar een show te gaan en dit keer was ik dan ook niet afgereisd naar de Brabantse muziektempel 013 voor 3 Doors Down, maar juist vanwege de bands die als support act van deze Amerikaanse formatie acte de presence zouden geven, zijnde Pop Evil en vooral de geweldige Nederlandse band Shiverburn.

Door: Hans Lievaart

Fotograaf: Hans Lievaart

band imageOm klokslag acht uur trapte de eerste support act Shiverburn het feest af. De laatste keer dat ik deze band gezien had, want een hobby-bandje mag het zeker niet meer genoemd worden, was tijdens hun CD-release party in de kleine zaal van de Effenaar in Eindhoven. Wat meteen opviel was dat de band enorm gegroeid is en dat men erg professioneel omging met het grote podium in de 013, alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat je voor een uitverkocht huis staat. De energieke frontvrouw Sanne Heuyerjans had totaal geen moeite om wederom een dijk van een performance neer te zetten en het publiek aangenaam te verrassen met haar fluwelen stem. Natuurlijk ondersteunden de overige bandleden, de beide gitaristen Erwin en Martijn, bassist Gerrit en drummer Luigi, haar op zeer adequate wijze en gezamenlijk werd er een show neergezet waar menig grote band jaloers op kan zijn. De nummers die vertolkt werden, waren natuurlijk allemaal afkomstig van het debuut-album ‘Road To Somewhere’ en alles klonk tot in de puntjes verzorgd. Buiten een kleine miscommunicatie, wat de charme van een live-performance is, kon ik niets vinden waar ook maar iets om aan te merken was. Jammer genoeg had Shiverburn maar een half uur, maar die werd optimaal gebruikt om aan te tonen dat men een band met een mooie toekomst is. Na het optreden zocht ik zangeres Sanne nog even op en ze wist me te vertellen dat ze toch behoorlijk wat zenuwen had maar daar was op het podium in ieder geval niets van te merken.

band imageOm iets voor negen was het dan de beurt aan Pop Evil en het was de tweede keer dat ik van deze band mocht genieten, daar deze uit Michigan stammende rock band al een als support had getoerd voor Five Finger Death Punch. Pop Evil bracht heerlijke ouderwetse rock die perfect neergezet werd, met name door de charismatische frontman Leigh Kakaty. De heren waren absoluut in staat om met hun energieke optreden het publiek goed op te warmen voor de hoofdact. Zoals zo vaak bij een Amerikaanse band bleken de heren echte showmannen die precies wisten hoe ze het publiek moesten bespelen. Dat werd eens te meer duidelijk toen Leigh Kakaty over het publiek ging lopen en dat leverde voor ondergetekende als fotograaf van dienst, die tevens door de band was geselecteerd als hun huisfotograaf, mooie plaatjes op. Er werden nummers van al hun vier albums gebracht, maar met name ‘Trenches, Behind Closed Doors’, ‘Last Man Standing’, ‘War Of Angels’ alsmede het materiaal van hun in 2015 uitgebrachte plaat ‘Up’ vielen in positieve zin op. Helaas bleek dat vijfenveertig minuten Pop Evil toch echt te weinig was, want dit smaakte absoluut naar meer!

band imageRond de klok van tien uur was het dan tijd voor het hoofdprogramma 3 Doors Down en deze uit Escatawpa, Mississippi afkomstige heren behoeven natuurlijk geen introductie meer. Men is reeds actief sinds 1996 en met de singles ‘Kryptonite’ en ‘Here Without You’ heeft men de hitlijsten weten te veroveren. Ondanks het feit dat deze band echt groot is, had men weinig moeite gedaan om het podium een beetje leuk aan te kleden, want buiten een groot drumstel was er weinig spectaculairs te zien. Waar ik bij Shiverburn nog dacht dat het podium een beetje aan de grote kant was, bleek hiervan bij 3 Doors Down veel meer sprake van te zijn, want verder dan een beetje heen en weer lopen kwam men niet echt. Natuurlijk stond een en ander muzikaal als een huis, maar dat mocht ook wel worden verwacht van een band van dit kaliber. Het materiaal van hun laatste album ‘Us And The Night’, zoals ‘The Broken’ en ‘Still Alive’ zit prima in elkaar, maar kwam niet echt tot zijn recht door de magere podiumpresentatie. De reeds genoemde hitsingles makten het nog enigszins goed, maar mijns inziens bracht men toch te weinig om van een echte overtuigende performance te kunnen spreken. Wat dat betreft hadden Shiverburn en Pop Evil hun zaakjes een stuk beter voor elkaar.

<< vorige volgende >>