Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Slayer & The Shrine

Nijmegen Doornroosje & Merleyn 21 juni 2016

De modder van Graspop was pas nét door het doucheputje gespoeld of het volgende metal feestje diende zich alweer aan; Slayer in Doornroosje. Dat klinkt bijna als een eng sprookje, maar dat werd het niet.

Door: Winston

Fotograaf: Rob Bucholz

Slayer deed niet één maar twee shows in Doornroosje en dat mag best uniek genoemd worden. Repte de aankondiging eerst nog van shows zonder support act, een week of twee geleden werd toch nog maar een band toegevoegd en dat werd The Shrine. Niet bepaald een muzikale match maar als omnivoor wilde ik toch ook wel zien wat dit retro rock trio zou brengen. Op Graspop had ik ze niet gezien, wat wel erg vroeg geprogrammeerd. Met een triomfantelijke grijns begroette zanger/gitarist Josh Landau het Nijmeegse publiek. Natuurlijk wist hij ook donders goed dat zijn band het niet makkelijk zou krijgen voor een publiek dat op Slayer alleen af was gekomen. Maar de ontvangst viel toch zeker mee op deze tweede avond. De gitaar rock van The Shrine werkte lekker als opwarmertje, er werd weinig tijd verspeeld en zo rockte de ban lekker door met hun 70’s hard rock waar sporen van Grand Funk Railroad, Blue Cheer en Ramones in werden gehoord. Prima voorafje, ook veroorzaakt door het excellent geluid in de zaal.

Slayer zanger/bassist Tom Araya liet zich onlang ontvallen dat er ook voor bands als de zijne een einde komt. Of dat al snel zal zijn weet ik niet maar ik heb zo’n vermoeden dat ‘Repentless’ weleens het laatste Slayer album geweest is. Touren kan nog wel even en zo zag ik Slayer voor de tweede keer in één week. De uitverkochte Doornroosje was er klaar voor en omdat ik alles goed wilde zien was ik op het balkon gaan staan om daar ook eens te horen hoe het daar zou klinken. En ook; omdat Doornroosje een hightech geluidssysteem heeft, wat zou daar volumewijs mee gedaan worden? Een bordje op de deur gaf een waarschuwing dat het een ‘loud’ concert zou worden. Interessant…

band image


Na de introtape werd ‘Repentless’ snoeihard ingezet, een geweldig nummer dat voor mij laat horen dat er nog wel degelijk vuur in de band zit, ook zonder Hanneman en Lombardo. Meteen volgde het heerlijke ‘The Antichist’ van het debuut ‘Show No Mercy’, en meteen werd duidelijk dat Slayer wederom zeer goed in vorm was, al maakte Araya een foutje in de tekst. Kniesoor, I am. De setlist bood een prachtige bloemlezing uit het ganse oeuvre waarvan ‘When The Stillness Comes’ me van de recentere periode het best beviel. ‘Fight Till Death’ werd nu ook weer gedaan, net als op Graspop, en Araya was onder de indruk hoeveel mensen de tekst hiervan nog konden meezingen. Een tevreden grijns op zijn gezicht verraadde dat die keuze een goed was. Het publiek genoot optimaal van Slayer in deze vorm, dat de beste is zonder de twee eerder genoemde originele leden. Showsteler – en dat was op Graspop ook al zo - is Gary Holt. Hij doet 80% van de solo’s en hij weet in de Hanneman hysterie ook nog wat eigens toe te voegen, moeiteloos. Leuk detail; de twee zweetbanden om zijn pols. Eentje van Slayer en de ander van, ja logisch, Exodus. Slayer mag Holt danken voor zijn toetreden en aanblijven, zijn paycheck zal dan ook best hoger zijn geworden mag ik hopen. Van het eerste album volgde ook nog ‘Black Magic’ en mijn avond was daarmee helemaal geslaagd qua nummers, ‘Metal Storm/Face The Slayer’ zullen ze toch nooit meer doen. Uiteraard werd Doornroosje met de knaller ‘Angel Of Death’ gegeseld en een toegift was hierna niet meer nodig. Geen toneelstukgedoe met klappen, roepen en terugkomen, gewoon alles in één hap serveren, zo blijft het publiek in de flow.

band image


En het volume/geluid? Nou ik kan u zeggen dat dit wederom fenomenaal was en tevens flink hard! Tegen het einde van de show leek het ‘kasteel’ van Doornroosje toch af en toe schudden op haar grondvesten. Honderden fans, waarvan er toch nog aardig veel “Repetive offenders”, zoals Araya de mensen noemde die allebei de shows kwamen zien. Mócht dit de laatste keer zijn geweest dat ik Slayer zag dan hadden ze dat niet beter kunnen doen met deze line up. Of Lombardo ooit nog eens op de drumkruk van Slayer zal belanden weet ik niet maar hoe goed Paul Bostaph ook is, de iets snellere timing van Lombardo hoor ik toch nog net iets liever. Deed overigens helemaal niets af aan dit optreden, het was gewoon pure klasse.

<< vorige volgende >>