Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Yes

Utrecht TivoliVredenburg 15 mei 2016

Als neutrale progfan is het al jaren een vraag in welke bezetting je de band Yes te zien gaat krijgen als ze weer eens komen spelen in het Nederlandse. De fans, waaronder ikzelf, volgen de band op de voet en dus wist iedereen in Utrecht wel wat er komen zou; twee albums integraal, met wat greatest hits.

Door: Winston

Fotograaf: Suzie Ziener

Een album dat helemaal door Yes gedaan werd was het ‘Drama’ album uit 1980, het eerste zónder zanger Jon Anderson en ook zonder Rick Wakeman die de band na allerlei verwikkelingen besloten te verlaten. Door een samenloop van omstandigheden die hun opvolgers zelf niet meteen vermoedden werd de band weer compleet door inlijving van Trevor Horn en Geoff Downes, die samen succesvol waren als The Buggles (‘Video Killed The Radio Star’). Het album werd wisselend ontvangen maar kreeg een soort cultstatus in de progrock scene. Anderson en Wakeman keerden beide weer terug (en gingen ook weer weg) en zo was het pas dat met Anderson’s eerste opvolger, Benoit David dat er materiaal van werd gespeeld. Nu heeft Yes weer een geheel andere line up met Steve Howe (gitaar), Alan White (drums), Geoff Downes (keyboards), Billy Sherwood (bas) en Jon Davison (zang). Anderson en Wakeman laten Yes voor wat het is (of was) en zijn inmiddels met ‘90125’ gitarist Trevor Rabin ARW begonnen om ook hun muziek, oud en nieuw, te kunnen brengen en Chris Squire overleed vorig jaar na een agressieve vorm van leukemie. Toen hij ziek werd vroeg Squire aan Sherwood om hem (tijdelijk) te vervangen maar toen duidelijk werd dat het ongeneeslijk was wild Squire dat Yes door zou gaan. Sherwood bleef aan en verving Squire dus permanent.

band image


Na een passend eerbetoon aan Squire – zijn signature Rickenbacker in spotlight met op de achtergrond het nummer ‘Onward’ - startte Yes in Utrecht de avond meteen met ‘Drama’ en alsof die titel eer aangedaan moest worden werd meteen duidelijk dat er technische problemen bij gitarist Steve Howe waren; zijn on stage gitaarversterker was niet te horen. Op de automatische piloot speelde hij ‘Machine Messiah’ af maar erna moest er toch even gekeken worden naar het een en ander. Helaas bleven de problemen aan en zo werd ‘Drama’ voor Howe werkelijkheid. In de pauze werd er koortsachtig met versterkers gesleept, zijn pedalboard was al vervangen in de eerste helft. Howe bemoeide zich er zelf mee en wat een pietje precies het is werd duidelijk toen hij ontdekte dat er van het gepruts foto’s werden gemaakt; “This is NOT a photo opportunity! Stop it, I can’t work when photo’s are being taken!” Maar het werd opgelost; Howe was in de tweede helft, waar het album ‘Fragile’ integraal gedaan werd, prima te horen.

band image


Naast ‘Fragile’, met de krakers ‘Roundabout’, ‘Long Distance Runaround’ en het beste nummer van de avond ‘Heart Of The Sunrise’, werden nog ‘Owner Of A Lonely Heart’ gedaan, wat flauw door Howe (want uit het door hem gehate ‘90125’ tijdperk) geïntroduceerd met het Monty Python citaat “And now for something completly different”, ‘Siberian Kathru’ en de toegift was het meesterlijke ‘Starship Trooper’ waarin Billy Sherwood andermaal zijn held Chris Squire muzikaal eer betoonde. En Sherwood was ook de man die de band draagt, geeft het juiste tempo aan, en telt zijn collega’s in op de goede timing. Voor mij was Sherwood de reden om te gaan, naast het treffen van veel bekenden, en hij stelde me niet teleur. Geoff Downes was ook beter bij de les dan de vorige keer in 013 maar als geheel vond ik de band minder dynamisch dan ‘vroeger’. Komt ook door de erg ‘lieve’ presentatie van neo-hippie Jon Davison. Hij zingt goed, dat zeker, maar komt toch over als een uit de jaren 70 hier heen geflitste light versie van Jon Anderson. Yes maakt goed gebruik van hem en hij geniet zelf ook zichtbaar maar een echt, maar een podiumbeest is hij niet écht. Die schoenen van Anderson blijven onmogelijk om helemaal te vullen en dat is geen schande.

Veel fans genoten van de avond maar er was ook scepsis over de toekomst. Kan de band dit doorzetten? In de zomer gaan ze in de USA touren, dan met nummers van ‘Tales From Topgraphic Oceans’ en daarmee gaat de lat voor deze band weer omhoog. Té hoog? We zullen het gaan zien, ik betwijfel oprecht of Yes in deze bezetting nog eens naar Europa zal komen, helemaal nu ARW al heeft aangekondigd dat zij in 2017 Europa gaan ‘doen’. En dat is voor veel fans interessanter dan deze incarnatie van Yes.

<< vorige volgende >>