Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Phil Campbell’s All Starr Band

Tilburg 013 29 april 2016

Met Lemmy Kilmisters’ overlijden nog steeds vers in het geheugen ging ik een beetje met gemengde gevoelens naar 013 om daar Phil Campbells’ All Starr Band te gaan zien. Het was al wel bekend dat zijn set alleen maar covers zou bevatten maar welke precies? Cashing in op Motörhead was mijn bange vermoeden, waarom weet ik niet.

Door: Winston

Het was sowieso vreemd om dit weekend niet in het Duitse Königshofen te zijn voor Keep It True, soms moet je wat prioriteiten verleggen en als straf miste ik daar een old school Manowar set van Ross The Boss. Dat zal mij leren. Aan Phil Campbell met zijn 3 zoons (Tyla, Dane en Todd) met zanger Starr de taak om het missen van Keep It True enigszins draaglijk te maken.

Het Vlaamse trio BEUK mocht de avond aftrappen. BEUK speelt vuige rock, leunend op rock ’n roll, punk, beetje metal; gewoon lekkere stampmuziek maar dan wel in de Nederlandse taal. Het was even wennen maar omdat het drietal lekker enthousiast was werd het al gauw een aangename verpozing. Met als extra leuk element het “romantische nummer van Nederlandse bodem” en bij de eerste twee seconden herkende ik ‘Poep In Je Hoofd” van De Raggende Manne. Gaaf om dat nummer ook eens live te horen, in plaats van op 11 in de kroeg.

Niet lang daarna nam Phil Campbell met zijn zoons en zanger bezit van het podium en meteen viel op dat hij een meer ontspannen indruk maakte dat toen ik hem in Motörhead zag. De kleine zaal van 013 was iets meer dan half gevuld (schande!) maar dat drukte de pret geenszins. Er werd origineel ingezet met ‘Jumpin’Jack Flash’ van de Stones en er achteraan het Motörhead nummer ‘Nothing Up My Sleeve’. Helemaal niet vervelend, de boel kwam lekker los en de eerste vuisten van de aanwezige rockers ging de lucht in. Nummers van Black Sabbath (‘Sweet Leaf’), ZZ Top (’Sharp Dressed Man’) en David Bowies’ ‘Heroes’ werd passend geïntroduceerd door Phil met een dedicatie aan “absent friends”. Lemm, Würzel, Philty ‘anuimal’ Taylor en natuurlijk ook David Bowie zelf. So far so good. “Ah leuk; weer een lekker Motörhead nummer…”dacht ik toen ik ‘Orgasmatron’ herkende maar wat er een tweetal minuten in het nummer gebeurde had ik niet verwacht. Ineens beseft ik me, juist omdat dit een écht ‘Lemmy’ nummer was, dat niet alleen Lemmy er niet meer is, maar ook Motörhead, de band. En het greep me naar de keel. Ik werd overmand en tranen biggelden langs mijn gezicht. Dit werd opgemerkt door mijn gezelschap en er was begrip. Potdorie, het instituut Motörhead, voor altijd weg! Alsof de dam gebroken was zag ik om me heen bij het latere ‘Killed By Death’ bij meer mensen, ja ook die stoere kerels met baarden, tattoo’s en leren jassen, de tranen vloeien en niemand gaf ene fuck. Het was geen memorial, juist niet, er werd niet bewust op ingespeeld door Phil Campbell’s All Starr Band, juist de vertolking was genoeg. Er kon ook even adem gehaald worden bij ‘Rosalie’ (Bob Seger) en gek genoeg was er bij ‘Ace Of Spades’ niets aan de hand. Totdat het laatste nummer ‘Silver Machine’ (Hawkwind, Lemmy’s vorige band) werd ingezet. Damn, ben ik dan zo’n watje geworden? Maar ook nu zag ik sniffende MHB’s (Motörheadbangers – fanclub) om me heen en daarmee werd afscheid genomen. Wat een onverwachte emotionele avond.

MHB 4100, een vriend van me, vroeg ik wat hij erover te zeggen had; “Dat vooral de MH nummers verschillende emoties opriepen, maar zeker ook een opluchting dat het geen flauwe imitatie van Motorhead werd.” En daar sluit ik me voor 100% bij aan. Na afloop kwam de voltallige band nog even naar de foyer voor foto’s en een babbel en toen ik één van de zoons trof zei ik tegen hem dat de band beter omgenoemd kan worden naar Phil Campbell’s Bastards, omdat ze me twee keer tot tranen brachten. Zijn lach gaf aan dat dit voor de band een mooi compliment was. Tot ongetwijfeld ziens!

<< vorige volgende >>