Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Eindhoven Metal Meeting 2015

Eindhoven Effenaar 12 november 2015 tot 12 december 2015

De jaarlijkse gang naar Eindhoven, zo half december, is inmiddels een (Lords Of Metal) traditie. Het fe(e)stival sluit het metalen jaar af en het is iedere keer weer een top weekend, vol goede (en vaak unieke) optredens, met een mooie mix van klassieke bands, beginnende bands, cult bands en grote namen. De geboekte stijlen zijn de laatste jaren wat meer naar het hardere werk geschoven, zonder dat EMM een "extreem" festival is. Ook dit jaar stond er weer een mooie mix van vooral death, black, doom en thrash op de planken in de Effenaar. De opkomst was wederom prima (uitverkocht), maar dat mag ook wel, met zo'n line-up. En ach, anders kwamen we sowieso ook wel, al was het maar voor de gezelligheid en de foute jaren zeventig en tachtig hits in de bar op zaterdagavond. Namens Lords Of Metal doen Michiel (MB), Marcel (MH), Sicktus (S) en Koen B. (KB) verslag van alweer een geslaagd weekend.

Door:

Vrijdag 11 december

Wanneer leert een zaal als De Effenaar nu eens dat als men een festival binnen de poorten heeft en er uitgebreid gefouilleerd wordt, dat men de deuren dan veel en veel eerder dan een half uur voor aanvang van de eerste band dient open te gooien? Niet alleen om frustratie bij de lange rij wachtenden buiten tegen te gaan, maar ook om de baromzet op die manier op te hogen. Door de megalange rij voor de deur en het tergend langzaam naar binnen gaan van de mensen die daar in stonden (door het veel uitgebreidere fouilleren dan in voorgaande jaren - Ja, dat zal heus wel met Parijs te maken hebben) heb ik dus het grootste gedeelte van The Heritance gemist. Slechts één nummer kon ik van ze meepakken. Wat ik vooraf van de band gecheckt had beviel me prima. Lekker melodieuze metal in het straatje van de oudere Dark Tranquillity. Niet origineel, maar wel lekker uitgevoerd. Het ene nummer dat ik nu in de kleine zaal te horen kreeg, kon ik helemaal niets van maken. Wat was het zaalgeluid dramatisch afgesteld zeg! Na afloop vernam ik dat het eerder tijdens het optreden nog beroerder was, maar dat het podiumgeluid wel goed te doen was. Het grote euvel van dramatisch slecht geluid in De Effenaar tijdens EMM stak nu dus al heel vroeg de kop op. Jammer. Zoiets kun je een band niet aandoen. (MH)



De vier heren van het Noord-Engelse Winterfylleth mogen met hun moderne black metal het bal in de grote zaal openen. Na een rustig klassiek intro trapt de band af en begint aan een set die stevig op 'The Divination Of Antiquity' (2014) leunt. Het "Eindhoven, bang your fucking head!" van leadzanger Christopher Naughton kan op het relatief vroege tijdstip nog niet echt op veel participatie rekenen, de soms wat folky "woooohooohooooo" zangpartijen evenmin. De meer hypnotiserende gitaarpartijen krijgen gaandeweg het concert her en der in de zaal toch wat kopjes aan het knikken. De band staat er zelf overigens ook vrij statisch bij. Het wat meer doomy/folky 'Forsaken In Stone', beginnend met een akoestisch intro, zou je kunnen zien als een sfeervol rustpuntje in de set. Wat mij betreft slaat het iets teveel door naar de folk hoek en haalt het met het wat eentonige, trage tempo de vaart uit de show. Het ook van 'Divination...' afkomstige 'Whisper Of The Elements' dat hierop volgt is echter weer een dijk van een stamper die ook de nodige armen de lucht in krijgt. Het gitaargeluid is mij iets te gruizig, maar dat zorgt er wel voor dat de melodieuze stukken en leads er beter uitspringen. Met 'Defending The Realm' van het debuutalbum 'The Ghost Of Heritage' (2008) komt er een einde aan sterke optreden. Prima opener, hoewel ik denk dat de muziek van Winterfylleth in de kleine zaal nog beter tot z'n recht zou komen. (S)



Vruuuuuger, zo rond de tijd dat koei nog met een lange "oe" geschreven werd en de kratten bier nog van hout waren waardoor je nog flink moest doorzuipen om de kachel te laten branden, heette de EMM nog de AMM en in die tijd (het was in 2006) zag ik het Noorse black/death gezelschap Aeternus voor tot dusver de eerste en enige keer aan het werk. Echt vreemd dat ik ze daarna niet meer gezien heb is het niet, als je bedenkt dat de band sinds 2006 slechts 1 nieuw album heeft uitgebracht en ons land bij mijn weten maar twee keer heeft aangedaan, waarbij ik beide keren verhinderd was. Net als destijds mocht de band als een van de eersten het hoofdpodium betreden en gelukkig was in tegenstelling tot in Arnhem destijds ditmaal het geluid wel acceptabel. Zanger/gitarist Ronny en de zijnen speelden een overtuigende set die desondanks vanwege het vroege tijdstip en wellicht toch te grote hoofdpodium naar mijn smaak niet helemaal uit de verf kwam. De volgende keer op een later tijdstip in een uitpuilende kleine zaal, zou denk ik de sfeer van de band aanzienlijk beter ten goede komen... (MB)



Purgatory uit Duitsland is een van de vele, vele Purgatory’s die er in metalland rondlopen en toch ook al wel weer voor iets meer dan twintig jaar. Vreemd genoeg had ik tot vandaag nog nooit van deze band gehoord. Komt het door de het subgenre dat ze spelen? Nee, want dat is death metal en het klinkt ook nog eens heerlijk old school. Opzienbarend is het niet wat de heren ten gehore brengen, maar het beukt er wel lekker in. Lekker strak en semi-lomp gespeeld. De band heeft er duidelijk zin in, maar het publiek is redelijk afwachtend en zal dat tijdens het gehele optreden blijven. (MH)



En dan is het tijd voor één van de oudste bands van de dag, het Engelse Onslaught. Voor een orkestje dat werd opgericht in 1982 zetten de mannen een verdomd energiek showtje neer. Vanaf de eerste harde noot na het bombastische intro heeft deze ouwe thrashersclub de grote zaal bij z'n ballen. Rocken als een motherfucker!Het geluid is goed en onder aanvoering van sympathieke zanger Sy Keeler krijgt de Onslaught de zaal flink in beweging. Met name als ouwetjes voorbijkomen, zoals 'Fight With The Beast' van 'The Force' uit 1986, ontstaat er een stevige pit. Het nieuwe '66'Fuckin'6' van, jawel, het album 'VI' (2013) doet me weinig, maar met 'Onslaught' (Power From Hell)' uit 1985 sluit de band sterk af. Lekkere ouwe thrash show, dik in orde! Klein minpuntje wat mij betreft is de nieuwe gitarist Iain Davies; niet zozeer vanwege z'n spel, dat is uitstekend. Sterker nog, hij is waarschijnlijk de beste muzikant van het stel. Het vervelende is: dat weet 'ie zelf ook en de gitaarpartijen zijn eigenlijk te makkelijk voor hem, waardoor hij een lichte arrogantie uitstraalt die niet past bij het aanstekelijke oldschool enthousiasme van de rest van de band. Maar goed, dat mocht zeker de pret niet drukken! (S)



Een dag van te voren een telefoontje krijgen dat je Loudblast (die op hun beurt Incantation al vervingen) mag gaan vervangen, ga er maar aanstaan! Gelukkig kun je het Eindhovense Burn The Iris wel om een boodschap sturen want de band timmert de laatste jaren prima aan de weg en dat werd eerder dit jaar mooi vastgelegd in de uitstekend geproduceerde EP 'Ionosphere' welke goede kritieken mocht ontvangen. Daar de meerderheid van het publiek nog in de grote zaal bij Onslaught stond, was het tijdens de eerste helft van het optreden van BTI nog betrekkelijk rustig in de kleine zaal maar halverwege stroomde de zaal toch lekker vol. Ondanks dat de band muzikaal gezien met hun modernere, bij vlagen aan bands als Gojira en Cult Of Luna refererende metal redelijk uit de toon viel bij de rest van de programmering, was het des te knapper dat men van de zaal aan het einde van de veertig minuten speeltijd een daverend applaus in ontvangst mocht nemen. En dan te bedenken dat gitarist Robin de Boer de dag erop nog met zijn andere orkestje Rompeprop mocht aantreden. Ik kan me beroerdere weekenden voorstellen.. (Complimenten aan drummer Erwin trouwens voor het strakke drumwerk!) (MB)

Dare to be ugly! Wraaaaaggggrrrhhh!! Timmer-timmer-timmer-timmer, poseer, timmer-timmer, heers en ALLES KAPOTMAKEN! Het is duidelijk, de lelijke Zweden van Nifelheim staan na de geslaagde set van Onslaught de boel af te breken in de grote zaal. "We're gonna do a special show for you tonight!", kondigt zanger Per "Hellbutcher" Gustavsson aan, "We will play the entire first album!, iets wat hem op veel bijval vanuit de zaal komt te staan. Right, een Nifelheim plays 'Nifelheim' (1995) set dus! Krakers als 'Possessed By Evil' en 'Storm Of Satan's Fire' zorgen er voor dat tussen vrijwel elk nummer de zaal massaal "Nifelheim! Nifelheim! Nifelheim!" scandeert. Met 'Witchfuck', een lang niet meer live gespeelde track, eindigen de smeerkezen hun lekkere black/thrash set. Nifelheim! Nifelheim! Nifelheim! (S)



Mijn eerste kennismaking met het Liverpoolse Conan was ooit in de oude kleine zaal van 013 tijdens het Incubate festival en dat was een ervaring die ik niet snel zal vergeten. De sludge van het drietal ging letterlijk door merg en been en als er ter plekke iemand een hartaanval gekregen zou hebben dan was het voldoende geweest om de betreffende persoon een paar seconden voor de luidsprekers te houden om hem/haar weer tot leven te brengen. Ik moet zeggen dat de geluidsman het vandaag nog aardig braaf hield waardoor de afzonderlijke nummers wat beter van elkaar te onderscheiden waren maar helaas ging dat toch ook wel wat ten koste van de intensiteit. Desondanks gingen de hoofdjes in de kleine zaal mooi en massaal gelijkmatig op en neer, barbaars of niet... (MB)

God Dethroned speelde een paar jaar terug hun laatste officiële show, maar opperhoofd Henri Sattler en zijn kompaan Michiel van der Plicht hebben besloten zo nu en dan een exclusieve gig te spelen, zoals ook op EMM 2015. Voor de gelegenheid zijn Mike Ferguson (Picture, Kutschurft) en Jeroen Pomper (Departed Souls) aan de line-up toegevoegd. Het was voor mij alweer een tijdje terug dat ik God Dethroned voor het laatst live zag, dus nummers als ‘The Art Of Immolation’, ‘Under A Silver Moon’ en ‘Boiling Blood’ gingen er in als een koude klets op een zwoele zomernacht. De mannen stonden uitstekend te musiceren en hun optreden was dan ook één van de hoogtepunten van deze editie van EMM. Alleen die headbangende schedels met kerstmutsen op hadden ze wat mij betreft achterwege kunnen laten. (KB)



Nog niet eerder stonden er drie Eindhovense bands op de EMM affiche. De black 'n rollers van Heretic waren voor deze editie al een half jaar geleden bevestigd en dat is gezien hun ontwikkeling van de laatste jaren niet meer dan terecht. Zowel in eigen land als over de grens is het crescendo gegaan en de release van de EP 'Alive Under Satan' is de eerste sinds bassist Jimmy Blitzer (in welke band heeft die man nog niet gezeten eigenlijk?) als tweede bassist is toegetreden. De nadruk in de set lag vandaag dan ook op het recentere werk, wat door het publiek al goed werd meegezongen. Ach wat, laten we dat hier nogmaals eens doen: "Death over humans! Slaves under Satan!" (MB)



Acid Reign bracht eind jaren '80, begin jaren '90 enkele redelijke crossover thrash platen als ‘The Fear’ en ‘Obnoxious’ uit, om vervolgens helemaal in de vergetelheid te raken. Toch is de groep anno 2015 aan een tweede jeugd bezig. Nou ja, alleen zanger H. is nog van de originele line-up over, maar dat mag de pret niet drukken. Sterker nog: H. en zijn mannen maken er één groot feest van, getuige ‘Humanoia’, ‘Hanging On The Telephone’ en de nieuwe single ‘Plan Of The Damned’ en de onderbroekenlol die de band op het publiek loslaat. Dit optreden verveelde geen moment, zelfs toen er technische problemen met het drumstel waren. Als een ware stand-up comedian wist H. het publiek aan zijn lippen te binden. In het echt is hij dan ook stand-up comedian, onder de naam Keith Platt... (KB)



Om maar meteen met de deur in huis te vallen, Behemoth heeft voor ondergetekende na de geweldige overgangsperiode bestaande uit ‘Satanica’, ‘Thelema.6’ en ‘Zos Kia Cultus (Here And Beyond)’ niets noemenswaardigs meer uitgebracht. Standaard death metal die keer op keer klinisch doodgeproduceerd werd. Ook hun laatste kunstje ‘The Satanist’ was er weer zo eentje, al had men daar weer lichtelijk wat black metal aan toegevoegd. Benieuwd naar hoe men live inmiddels over zou komen, toog ik dan toch maar naar grote zaal. En, tsja, de band komt professioneler dan ooit over. Strak als een eendenreet, gelikt geluid, gelikte lichtshow. Statisch als de hel op het podium. Maar het grootste deel van het publiek ging uit zijn/haar dak. Waar zijn de rauwe randjes, jongens? Dit is echt veel en veel te glad tegenwoordig. Jammer dat een band zo kan afglijden, maar dat het grote publiek het als zoete koekjes vreet. (MH)



Eén van de optredens waar ik vooraf het meest naar uitkeek, was dat van de van alcohol doordrenkte bierthrashers van Gehennah - ja, die band met de 'H' op het eind, niet de Noorse blekkies zonder 'H'. Helaas, dat viel vies tegen, ondanks dappere pogingen mijnerzijds om tijdens het optreden een niet aflatende stroom bier naar binnen te gieten. Want, Gehennah. Dus. Maar dat mocht niet baten... "Hey hey what's that you're saying? I can't hear you but I know he's playing!", een stuk tekst uit het openingsnummer 'Rock-N'Roll Patrol' van het legendarische 'King Of the Sidewalk' uit 1996 over een buurman met een akoestische gitaar (en waarschijnlijk een stevige besmetting met SISO) was vanavond 'soort van' van toepassing op de band zelf. Niet zo zeer het volume, zo schandalig is het gelukkig ook niet, maar het geluid is rampzalig. Nou ga je niet naar Gehennah luisteren voor de virtuoze instrumentbeheersing, maar zo'n slecht geluid dat sommige nummers totaal niet te herkennen zijn, daar is echt niemand bij gebaat. Met name aan het begin van de set is het niet om aan te horen. De vocalen komen een groot deel van de show totaal niet over de brij van gitaar, bas en (vooral kick) drums heen en de band staat er ook tamelijk lusteloos en ongeïnspireerd bij, waarbij vooral zanger Mr. Violence er regelmatig als een te zware zak hooi bij hangt. Van enige vonk tussen de bandleden onderling of band en publiek is geen sprake. Het publiek probeert er nog een beetje een thrashend bier-pit feestje van te maken, maar Gehennah valt vandaag behoorlijk door de mand. (S)



Naar het optreden van Candlemass had ik wellicht nog wel het meest uitgekeken van deze EMM editie. Niet alleen omdat het toch alweer even geleden was dat ik de grootmeesters van de epische doom metal live aan het werk had gezien, maar vooral ook omdat Mats Levèn tegenwoordig de microfoon daar (eindelijk - want het was al de bedoeling dat hij in 2007 tot de band zou toetreden maar toen viel de keuze op Robert Lowe - MB) hanteert. Levèn, die in mijn ogen nog steeds verantwoordelijk is voor een van de beste EMM optredens ooit met Krux in 2012. Licht uit en spot aan! Het eerste wat direct opviel, was dat bandleider Leif Edling nog steeds niet van de partij is. De goede man sukkelt al geruime tijd met zijn gezondheid en dus had de band geen halve maatregelen genomen en had men met Per Wiberg (die overigens de band al eens op de toetsen bijstond) een meer dan uitstekende vervanger op het podium staan vandaag. Muzikaal staat Candlemass vandaag als een huis. Op een op zijn zachtst gezegd "minder geslaagde" vertolking van 'Bewitched' na slaagt Mats Levèn met vlag en wimpel voor het Candlemass oeuvre wat vandaag middels o.a. 'Emperor Of The Void' en publiekslievelingen 'At The Gallows End' en 'Solitude' breed uitgemeten aan bod komt en door het publiek luidkeels worden meegezongen. Maar toch miste men Leif wel degelijk op het podium. Hopelijk is hij snel voldoende opgeknapt zodat het eerste Candlemass album sinds vijf jaar, maar ook het eerste album met Levèn op zang het levenslicht mag gaan zien. Get well soon Leif! (MB)



Toch niet onvermeld voor deze vrijdag mag de inmiddels traditionele afterparty in metalmekka Dynamo blijven. Daar waar het programma aldaar jaar in jaar uit weinig tot geen naam mocht hebben (met als dieptepunt de vrouwelijke fan die bij The Mentors het podium betrad - geen dank voor de nu weer opgeroepen mental picture eenieder - MB) werd het dit jaar over een andere boeg gegooid. Al voor het derde studiejaar biedt Dynamo onderdak aan de Metal Factory en als project werd besloten om dit jaar drie studentenbands samen te stellen, welke een tribute optreden zouden samenstellen voor studiepunten. Dat resulteerde in een GG Allen tribute welke ik helaas heb moeten missen, een Iron Maiden tribute waarvan ik nog net een niet geheel vlekkeloze 'Fear Of The Dark' en 'Iron Maiden' heb mee kunnen pikken, maar het klapstuk van de avond was toch echt de gelegenheidsformatie Lipstick die een eerbetoon brachten aan de glamrockperiode en niet zonder gevolgen. Als er een kleine honderd metalheads na een dag EEM geweld nog uit volle borst klassiekers als 'You Give Love A Bad Name', 'Poison' en 'The Final Countdown' meeblèren dan doe je zeker wat goed. Het was bij mijn weten zelfs de eerste keer dat ik het einde van de afterparty gehaald heb want toen we Dynamo verlieten, waren de kroegen op Stratumseind inmiddels al gesloten voor een allerlaatste biertje. Volgend jaar dus graag meer van dit en zo werd het een prima geslaagde eerste dag dus! (MB)

Zaterdag 12 december

Distillator heb ik al een keer of tien gezien de afgelopen jaren, maar ik stond met kippenvel op mijn armen toen zij aan hun setlist begonnen. Voor mij brachten ze dé CD / LP / tape van het jaar uit met ‘Revolutionary Cells’ en hun optreden bestond dan ook uit nummers hiervan, zoals ‘Guerilla Insurgency’, ‘Shiver In Fear’ en opener ‘Suicidal’. De groep weet nog steeds in muzikaal opzicht te groeien en de podiumpresentatie wordt ook steeds overtuigender. Helaas werd de obligate Slayer-cover ‘Black Magic’ als toegift achterwege gelaten en kwamen we er met 25 minuutjes speeltijd maar bekaaid van af vandaag. Distillator is en blijft echter een geniale band die het Teutoonse thrash gevoel van de jaren '80 weer op de planken weet te krijgen. (KB)



Als eerste band op het podium in de grote zaal vandaag het Nederlandse Bodyfarm, onder leiding van Stephan Gebédi. Volkomen terecht dat de Keientrekkers een plaats op het hoofdpodium gegund is. Het is snel gegaan de afgelopen jaren met de band. Eerder in het jaar ook al Dynamo Metal Fest. Wat zegt u? Is dat niet Stephan Gebédi? Ik zou het toch zweren. Zoals menigeen zal weten heb ik altijd al een zwak voor Bodyfarm gehad, zowel op plaat als live en vandaag wordt dat gevoel alleen maar versterkt. Gitarist/grunter Thomas is zichtbaar en hoorbaar verbaasd over hoe druk het in de zaal is zo vroeg in de middag. En om heel eerlijk te zijn ben ik dat ook. Oké, de band is redelijk populair aan het worden, maar toch… Gezegend met een meer dan behoorlijk geluid knalt men er in 35 minuten een heerlijk energieke set old school death metal uit waar de nadruk ligt op nummers van het recentelijk uitgebrachte ’Battle Breed’. Wat live helemaal opvalt, is dat de nummers van die nieuwste plaat toch een stuk melodieuzer zijn dan het oudere werk. Het werkt goed voor de herkenbaarheid en om de aandacht erbij te houden. Zoals net al gezegd is de band lekker energiek en heeft men goede zin. De spelvreugde spat er vanaf en tevens wordt er zeer strak gespeeld. Een meer dan waardige opener van de tweede EMM-dag. (MH)



Angelus Apatrida wist daarna de sfeer in de kleine zaal op peil te houden. Hun laatste wapenfeit ‘Hidden Evolution’ wist mij behoorlijk te bekoren en ook hun optreden tijdens EMM mocht op veel navolging van het publiek rekenen. Dit is een stel sympathieke Spanjolen die precies weten wat het publiek wil zien én horen, namelijk nummers als ‘Violent Dawn’ en ‘Serpents On Parade’! Ondanks het vroege tijdstip kwam de zaal al behoorlijk in beweging. Van mij mogen ze nog wel een tijdje zo doorgaan en snel onze contreien weer opzoeken. (KB)

Het grootste vraagteken van het weekend blijft voor mij waarom Necros Christos op het hoofdpodium geprogrammeerd stond. Niet dat de band slecht is, allesbehalve. Maar een band als Necros Christos met hun statische presentatie en gewijde voordracht komt het best tot z’n recht in een kleine intieme zaal. Dat bleek maar al te duidelijk vandaag, helaas. Muzikaal geweldig, de occulte death metal met doom die de heren brengen, maar het verzuipt in de grootsheid van de zaal. Net als alle eerdere keren dat ik de band zag brengen ze alles loepzuiver en met totale overtuiging. Jammer dat het vandaag niet echt overkomt. (MH)



Shores Of Null had wat mij betreft thuis mogen blijven en was een sof na de energieke optredens van Distillator en Angelus Apatrida eerder in de kleine zaal. Muzikaal was het nog wel om aan te horen, maar toen Davide Straccione zijn waffel open bleef trekken had ik er na twee nummers genoeg van en heb ik snel de beneden bar opgezocht waar het wél goed toeven was. (KB)

Wederom houdt de EMM haar naam hoog als festival dat de krenten uit de metalen pap weet te serveren middels bands die je anders zelden tot nooit live aan het werk zult zien. In dat kader keken de thrash metalliefhebbers (voor wie eerlijk gezegd het programma dit jaar toch een beetje karig was) en masse uit naar het Amerikaanse Vektor, die voor het eerst Europa voor een tour aandeden en daarbij ons eigen Distillor en het Spaanse Angelus Apatrida in hun kielzog meenamen. De technische thrash met als tekstuele thema's de ruimtevaart en science fiction werd met dank aan drummer Blake Anderson - die dit weekend met afstand de beste drummer van het festival was - loeistrak de grote Effenaar-zaal in gejaagd en het gitaarwerk deed net als het kapsel van zanger/gitarist David DiSanto geregeld denken aan de roemruchte eind tachtiger en begin negentiger jaren. Een naam als Toxik kwam bij ondergetekende dan ook geregeld bovendrijven. Buiten werk van de onvolprezen albums 'Black Future' en 'Outer Isolation' werd het enthousiaste publiek vandaag ook getrakteerd op het nieuwe nummer 'Ultimate Artificer' van het in 2016 te verschijnen 'Terminal Redux' - en ook dat nummer roste de pannen van het dak af. Vektor werd zodoende voor velen dé band van het festival, en daar kan ik de liefhebbers eigenlijk geen ongelijk in geven. Kom dus maar snel op met die nieuwe plaat en gaat dat allen zien tijdens de komende editie van Into The Grave! Er speelt dan meen ik ook nog een of ander Amerikaans thrashbandje maar daar kan ik nu even niet op komen... (MB)



"Dames en heren, opgelet!" Disabuse, de band die vaker terugkwam van de dood dan de door botox teweeggebrachte tweede jeugd van Marijke Helwegen, is voor mij de band van de zaterdag. Ook al heb ik ze al -tig keer gezien, elke keer is het een feestje. Hoe kun je niet van Disabuse houden? Met ondermeer 'Cry Of The Child', 'Fast But Not First', 'Electric Death', 'Just For The Kick' en 'Master Of Prayer' komt er een grote hoeveelheid nummers van 'Sorrow And Perdition' (1989 alweer!) voorbij. Oldschool zet vandaag de toon. Volgens zanger Archy is het "De eerste keer in 47, sorry, 48 jaar dat we in Eindhoven staan!" en met name hij en bassist Patrick zetten een energieke show neer, zoals we dat natuurlijk ook van ze kennen. Ik zie een zaal vol grijnzende mensen, ik zie een band met mondhoek scheurende smiles: jup, de thrashcore van het Gelderse combo slaat ook vandaag weer aan. Zo goed zelfs dat de band door de enthousiaste kleine zaal wordt teruggeroepen voor een toegift. Nog een keertje 'Fast But Not First' dan maar? Dikke prima jongens! (S)



Ik beschouw mezelf als een groot doom metalliefhebber, maar om de een of andere reden bevond het Duitse Ahab zich na jaren nog steeds op mijn "to-check list". Totdat ik mijn huiswerk voor de EMM ging doen, that was. Ik hou het er maar op dat hun steevaste genreaanduiding van funeral doom me wat heeft weerhouden, maar bij het beluisteren van hun nieuwste album 'The Boats Of Glen Carrig' was ik direct verkocht. Dit was veel meer dan naargeestige funeral doom, dit was veel muzikaler en melodieuzer dan wat ik eigenlijk verwacht had. Het album draaide zo geregeld zijn Spotifyrondjes en hoe meer ik het luisterde, hoe meer ik naar het optreden van Ahab uitkeek. De grote zaal was niet dik bezaaid, maar op een paar mensen aan de bar na die waarschijnlijk dachten dat ze zich in het restaurant bevonden, was het publiek een en al oor. Tijdens de rustigere, bijna Opeth-achtige passages kon je bijna een speld horen vallen. Het Duitse viertal wist mij in elk geval volledig voor zich te winnen, vergelijkbaar met hoe The 11th Hour dat 5 jaar geleden ook voor elkaar wist te krijgen. De veertig minuten speeltijd werden met vier nummers met een gemiddelde speeltijd van tien minuten op die manier keurig over het gehele oeuvre van de band verdeeld en waardig afgesloten met afsluiter 'The Hunt' van het debuutalbum 'The Call Of The Wrethced Sea'. Het publiek dat erbij was genoot met volle teugen. Zo zeer zelfs dat er dat weekend geen enkele band was waar na elk nummer het applaus zo lang doorklonk. En volledig terecht! Ahab ga ik zeker vaker bekijken en na afloop werden zowel het debuutalbum alsmede 'The Boats Of Glen Carrig' (welke overigens een vierde plaats in mijn jaarlijst behaald heeft) aan de collectie toegevoegd. De overige twee albums ga ik zeker nog bestellen. Mijne heren, u heeft er een fan bij! (MB)

Bier, spikes, beginnende vleespetten, bierbuiken, dikke spekarmen en blackened thrash metal, of te wel Desaster was weer eens in het land. Helaas in de (te) kleine zaal, want die puilde helemaal uit bij de simpele maar o zo doeltreffende muziek van de mannen uit Koblenz. Desaster bracht een soort “best of” set ten gehore met o.a. ‘Satan’s Soldiers Syndicate’, ‘Hellbangers’ en ‘Metalized Blood’. Ook werd er een nieuw nummer gespeeld die een riff bevatte waarvan het kwijl uit je bakkes druipt. De mannen hadden er veel zin in en dit sloeg over op het publiek. Grappig ook was dat gitarist Markus “Infernal” Kuschke meermaals met zijn Schalke 04 handdoek stond te zwaaien, hetgeen kotsgeluiden bij zanger Sataniac wist op te roepen. Dit was een geweldig optreden! (KB)



De blackdeath van het Zweedse Necrophobic met maar één gitaar klinkt op de een of andere manier vandaag erg kaal en klinisch, niet pakkend. Zanger Anders Strokirk doet extreem z'n best, maar het matige - of in elk geval niet bepaald overdonderende - geluid tellen op tot een niet overtuigend geheel. Met name de gitaarsound mist echt ballen vandaag. En dat is zonde, want Necrophobic is een dijk van een band op plaat en ik kan me ook een aantal zeer sterke shows van ze herinneren. De reactie van de zaal is ook tamelijk lauw, her en der knikt er een kop en vooraan staat een pluk fans uit z'n dak te gaan, maar dat is het wel zo'n beetje. Zelfs een 'ouwetje' als 'Darkside' (1997) krijgt de boel niet echt op gang, hoewel het vooraan wel enige reactie uitlokt. Necrophobic is vandaag goed, dat wel, maar overtuigend? Nee. Ook dit is wat mij betreft trouwens een band die beter tot z'n recht zou komen in een wat kleinere zaal. Nee, ik geloof het wel, ik ga mooi nog even een stukje Solstice meepakken! (S)



De grootste verrassing dit jaar van de line-up was voor mij toch wel Solstice. Bijna niemand kent de band in Nederland. De laatste volledige plaat van de band stamt alweer uit 1998. Echter in 2013 kwam men met de EP ‘Death’s Crown Is Victory’ op de proppen en eerder dit jaar met de demo ‘White Horse Hill’. De epische metal die zwaar op de doom leunt is een verademing tussen al het extreme geweld deze twee dagen. Gezegend met een voor de kleine zaal begrippen goed geluid weet Solstice het publiek te vermaken. Er wordt strak gemusiceerd, waarbij de zang helaas uit de toon valt. In het begin is die echt hemeltergend slecht, maar na mate het optreden vordert raakt Paul Kearns beter bij stem (zal wel een gevalletje van opwarmen geweest zijn), maar goed wordt het helaas nooit. Jammer, maar helaas. Het publiek heeft er duidelijk zin in, gezien de reacties bij nummers als ‘The Sleeping Tyrant’ en ‘Cimmerian Codex’ waar men luidkeels meezingt. Al met al een onderhoudend optreden van de band en stukken beter dan twee jaar geleden tijdens Dutch Doom Days. (MH)

De show van Nuclear Assault is vandaag tevens hun 'European Farewell Gig', de laatste kans om de band op Europese bodem aan het werk te zien dus. Bassist Danny Lilker bedankt de fans dan ook voor alle steun die de band live heeft gehad door de jaren heen. Bijzonder: hij bedankt niet alleen de fans in de zaal, maar ook hen "Who are watching this on YouTube!". Het blijft overigens een feest om die lange, blije, enthousiaste slungel live te zien knallen. Zanger John Connelly draagt voor de gelegenheid een zonnebril, niet omdat hij zich een beroemdheid met een attitude waant, maar vanwege de felle lampen, die hij omschrijft als "Seriously annoying!". Dat mag de pret niet drukken en de felle zang, rappe gitaarpartijen en beukende ritmes krijgen het publiek lekker los. De band gaat met humor en zelfspot om met de momenten waarop er even een stilte valt tussen de nummers, zoals voor 'F# Wake Up', waar Dan Lilker, aangemoedigd door Connelly, begint aan iets wat lijkt op '(Anesthesia) Pulling Teeth' van Cliff Burton (Metallica), omdan toch met een welgemeend "Fuck it..." te besluiten dat dat toch niet werkt... En BAM, cue 'F# Wake Up'. Connelly houdt ook nog een toespraak over vrijheid en veiligheid en quote daarbij Benjamin Franklin, die zo'n 250 jaar geleden zei dat “They who can give up essential liberty to obtain a little temporary safety deserve neither liberty nor safety.”. Deze wijsheid wordt gevolgd door "Do you wanna hear some stupid fast shit?", cue 'Hang The Pope'. Buiten de al genoemde nummers speelt de band nog een hoop jaren tachtig materiaal, ondermeer 'Sin', 'New Song' en 'Trail Of Tears'. Met een met licht accent uitgesproken "Dankjewel!" komt er een einde aan de show en met "Ladies and gentlemen, goodnight, I'll see you at the bar." een einde aan een dikke dertig jaar Nuclear Assault. Althans, live, in Europa. De Europese afscheidsgig van Nuclear Assault was misschien niet extreem legendarisch, maar wel gewoon zeer degelijk en goed. (S)



Na de epische klanken van Solstice tijd voor pure kwaadaardige donkerheid in de kleine zaal middels de black/death van Lvcifyre. Wat een bak geluid stort men over het publiek uit, mijn god. Wat een heerlijkheid voor een ieder die zijn black/death zo donker en gruizig mogelijk wil hebben. De sonische muur verplettert en verpulvert iedereen die aanwezig is. Lvcifyre stopt de dood terug in death metal. Zo zien en horen we het graag. Niks geen stage banter, gewoon veertig minuten continu raggen en niets en niemand op adem laten komen. Absoluut hoogtepunt van Eindhoven Metal Meeting 2015. (MH)



Helaas moest Gama Bomb last minute afzeggen. Niet (teveel) getreurd, de organisatoren van Eindehoven Metal Meeting wisten met Rompeprop binnen heel korte tijd een vervanger te regelen. Is Rompeprop een goede vervanger voor Gama Bomb? Dat kun je zo niet stellen, daarvoor verschillen de bands teveel. Er is echter een overeenkomst tussen beide bands: ze maken er op het podium een vette party van. Zo ook vandaag! De dolenthousiaste en zweterige kleine zaal (welkom in de Rompeprop sauna!) krijgt ondermeer een spervuur aan strandballen voor haar kiezen en reageert met crowdsurfers, een polonaise circle pit. Op een gegeven moment lijkt de halve zaal wel een grote pit. Een energieke band, een zaal vol blije hoofden, Rompeprop zet een dijk van een show neer. Hakken zagen, snorkelzang en feesten als beesten. Sterk voorlaatste optreden van deze goregrinders. (S)



Marduk heb ik de afgelopen jaren op live gebied lekker links laten liggen omdat ik niet echt gepassioneerd meer raakte van hun optredens. Dit heeft me goed gedaan, want ik vond ze op EMM behoorlijk goed en mijn passie voor de Zweedse black metal iconen is weer helemaal terug! ‘Frontschwein’, ‘Slay The Nazarene’, ‘Burn My Coffin’, ‘The Black…’ en andere nummers mogen er wezen. Jammer dat Marduk niet wat langer mocht spelen, want ik had nog wel wat meer oude knallers willen horen. Een kniesoor die daar echter op let. Dit was een sterk optreden! (KB)



Op voorhand was al bekend dat Samael hun 'Ceremony Of Opposites' album integraal zou komen spelen ter ere van de twintigste verjaardag van datzelfde album - zoals ze dat in 2015 al bij zo'n beetje elk optreden gedaan hebben. Dat album betekende twintig jaar geleden namelijk het begin van de omslag van vuige black metal ('Worship Him' en 'Blood Ritual' worden zeer terecht nog steeds als klassiekers beschouwd) naar de meer industrial sound waar de band zich heden ten dage van bedient, alhoewel het 'Above' album in 2010 toch weer een heel stuk steviger was. De band speelde een gedegen 'CoO' set waarbij het een bijzonder vreemd gezicht was om Samael zonder oerbassist Christophe Mermod (die de band niet meer kon combineren met zijn werk als lichttechnicus) aan het werk te zien. Zijn vervanger vervulde zijn taak echter met verve. Ondanks dat het 'CoO' materiaal goed en loeistrak gespeeld werd, kwamen mijn nekspieren pas echt in beweging toen 'Rain' de zaal ingeslingerd werd, nadat onder groot applaus de 'Ceremony Of Opposites' vertolking ten einde was gekomen. Het Samael optreden was goed, maar ook weer niet dusdanig dat het een headlinerstatus waardig was. Een fiks deel van het publiek was dan ook al voor het einde van het optreden naar Mourning Beloveth in de kleine zaal vertrokken. Voor mijn gevoel hadden de echte festivalheadliners toch op de vrijdag gespeeld. Doe mij de volgende keer graag maar een integrale vertolking van 'Passage' als het kan! (MB)



Het Ierse Mourning Beloveth is weer eens in Nederland en nu eens niet in Baroeg. Men kan gerust stellen dat Nederland het tweede thuisland is van deze sympathieke Ieren. De deathdoom staat zoals altijd als een huis, waarbij de wisselwerking tussen Frank Brennan's prachtige cleane vocalen en de grunt van Darren Moore zeer goed werkt. Helaas is het geluid weer aan de minder kant in de zaal waardoor het een en ander af en toe als een brij overkomt. Zonde is dat toch. Waarom is dat nou zo vaak het geval in De Effenaar? Maar Mourning Beloveth… ze gaven een degelijk optreden, niet meer en niet minder. Nieuwe zieltjes zullen er niet mee gewonnen zijn, maar fans van de band hebben zich weer opperbest vermaakt. (MH)

Als afsluiter van twee lange dagen EMM betreedt om 01:40uur het Finse Hooded Menace het podium van de kleine zaal. Een mooi tijdstip voor de horror doomdeath van de heren. Echter kon men mij deze keer niet geheel overtuigen. Lag het aan de band? Lag het aan het geluid? Of toch aan mijzelf door vermoeidheid? Wie zal het zeggen? Halverwege de set sloeg de verveling gigantisch toe bij ondergetekende en besloot ik maar huiswaarts te keren en daar maar Hooded Menace op de stereo te gooien. Al met al twee mooie dagen metal werden er weer voorgeschoteld met als grote minpunt, net als ieder jaar, het over het algemeen erbarmelijk slechte geluid in de kleine zaal. (MH)

Observaties vanuit de bar.

Ook dit jaar werd weer bewezen dat de (alweer) uitverkochte Eindhoven Metal Meeting een niet weg te denken plaats inneemt op de nationale festival kalender. Niet alleen voor de liefhebbers van het keiharde death en black segment, maar zeer zeker ook genietbaar voor liefhebbers van wat minder duistere klanken. Het moge bekend zijn dat ondergetekende niet al te gecharmeerd is van black en death metal, en er zijn AMM's en EMM's geweest dat ik echt de bar niet uit kwam, maar dit jaar heb ik persoonlijk ervaren als één van de meest gevarieerde. Als zal ik er meteen bij zeggen dat mijn oordeelsvermogen redelijk aangetast was door de aanzienlijke consumptie van vloeibare spiritualia en het feit dat ik redelijk ondersteboven was van het optreden van Vektor, wat een vette show was dat! Maar zo rondkijkend twee dagen lang heb ik heel veel tevreden gezichten gezien en had het overgrote merendeel van de bezoekers het smerig naar hun zin. Het behoeft dan ook geen betoog dat wij er bij de aankomend editie weer bij zullen zijn. De EMM 2016, inmiddels door velen al liefdevol omgedoopt tot de 'NL Metal Kerstborrel', staat in de agenda voor 16 en 17 december. Ik beveel eenieder van harte aan die data weer vrij te houden voor één van de leukste feestjes van het jaar.

Slechts één kanttekening rest mij nog. Het zal menigeen opgevallen zijn dat de muziek keuze in de bar behoorlijk afwijkt van wat er op de diverse podia te horen is. Dat is een bewuste keuze van de organisatie, zo kan iedereen zich in een relatief rustige omgeving weer even opladen voor de volgende brute geweldsexplosie of gewoon even lekker bijkleppen met alles en iedereen. Helemaal niks mis mee, en over het algemeen klinkt de mix van ouwe metal en hardrock bijzonder prettig met een dikke pils ernaast. Zelfs op z'n tijd een hele foute Top 40 hit uit het verleden draagt alleen maar bij aan de feestvreugde. Maar vooral op de zaterdagavond begon het erop te lijken dat het (verder uitstekende) barpersoneel een feestje voor zichzelf begonnen was. Ik bedoel, af en toe lekker fout is prima, maar als er ineens langere tijd achter elkaar alleen foute troep en soms volslagen onbekende dansherrie voorbijkomt wordt het wel wat irritant allemaal. De EMM is tenslotte wel een metal feestje, nietwaar? (Horst)

Eindhoven Metal Meeting Homepage
Eindhoven Metal Meeting Facebook

<< vorige volgende >>