Listen live to Radio Arrow Classic Rock

INCUBATE FESTIVAL 2015

Tilburg 14 september 2015 tot 20 september 2015

Als geboren en getogen Tilburger en schrijvert voor dit prachtige webzine was de keuze wie men naar Incubate zou sturen al snel gemaakt. Ik heb een week lang mijn best gedaan om zo veel mogelijk optredens te zien, in verschillende zalen en op verschillende locaties door de stad. Incubate is een onvoorstelbaar divers festival maar omdat dit een Lords Of Metal artikel is, heb ik me gefocust op de hardere muziek.

Door: Kevin

De maandag begon meteen goed. Na mijn bandje te hebben opgehaald, spoedde ik mij op mijn stalen ros naar de Hall Of Fame, een oud pand van Ned Train, waar nu een skatepark en een zaal in zijn gevestigd. De koude, industriële omgeving paste mooi bij openingsband Teethgrinder. De snoeiharde grind komt bij mij goed over. De band raast als een dolle over het podium, de zanger en snarenplukkers zien er uit alsof ze denkbeeldige veldslagen leveren en zo klinkt het dan ook. Kort, krachtig en vooral heel erg snoeihard. Ook het volume is belachelijk hoog, iets dat de hele avond zo blijft.

De tweede band van de avond is Entrapment, met mooiboy Jeroen van Herder. De band speelt groovende old school death metal die net iets minder melodieus is dan de gemiddelde Zweedse band en daardoor mij een stuk meer kan bekoren. Ook deze gasten spelen vol overtuiging, ondanks de geringe opkomst. Dit is echt een band die op hoog niveau speelt en iedere death metal fan die hier had kunnen zijn maar er niet was zou zich de ogen uit de kop moeten schamen. Na tussen de bands door al heel wat romance te hebben gehad met de mannen van Heretic, is het nu aan hun om de avond af te sluiten met hun ‘Satanic Sleaze’. Wederom is er weinig publiek maar de mensen die er zijn gaan er in ieder geval wel voor. Zo ook de band. Al staat er maar tien man, die tien man krijgen wel de gaafste show die de heren kunnen geven. De ene meezinger na de andere wordt gespeeld en de foute poses vliegen je om de oren. Ik vind het allemaal prachtig en ga voldaan naar huis.

De dinsdag bied geen enkele harde band, behalve de Melvins maar die spelen woensdag ook, dus ik heb een rustdag. Hoewel…ik ga de volgende dag een uurtje radio maken samen met Michel Nienhuis van o.a. Dodecahedron en Nihill en daar moeten wat plaatjes voor uitgezocht worden en dergelijke. Woensdag begint dus met het vullen van de platenkoffer en een usb stick. Op naar de tijdelijke radiostudio midden op De Heuvel, het centrum van het centrum, die lijkt op het vreselijk glazen huis van 3FM. Gelukkig is er naast die gelijkenis verder niets 3FM’s aan! Van 19.00 tot 20.00 bestoken Michel en ik de luisteraars met de meest vreselijke black metal, vooral Nederlandse. Botulistum en Apator zorgen voor wat vreemde blikken van het aanwezige Incubate personeel, die toch heel wat gewend zijn. Om 20.00 staat Buzzo van de Melvins te wachten om geïnterviewd te worden en vertrekken de heer Nienhuis en ik naar andere oorden. Ik besluit eerst naar Burn The Iris te gaan kijken in Little Devil. De band speelt strakke, groovende moderne metal en zet een zeer solide show neer. De stijl van de heren kan mij echter niet bekoren en na wat omzwervingen begeef ik me naar de Midi, want daar wachten The Melvins! Wat een band is het toch, twee drummers die retestrak spelen, de lijpe frontman die Buzzo is en de net zo lijpe bassist laten zien waarom ze een grote kult aanhang hebben. Grunge, punk, stoner, het komt allemaal voorbij en alles met perfect geluid.



Na The Melvins is het tijd om tien meter verderop Cafe Extase binnen te lopen en te wachten op Primitive Man, waarover ik veel goeds gehoord heb. Na wat vrienden te hebben begroet begeef ik mij naar het zaaltje achter om enkele minuten later volledig tot pulp gereduceerd te worden door Primitive Man. Dit is wat sludge moet zijn: vies, zwaar, vuil, negatief en vol haat en verachting. Twee zeer lijvige mannen bedienen de gitaar en bas en dan is er de drummer. Mijn god, die drummer. Als er een iemand Conan de Barbaar in een man tot man gevecht aan kan is deze bruut het wel. De beste getatoeëerde spierbundel beukt op zijn drumstel alsof het de schedels van zijn vijanden zijn, onderwijl schreeuwend en gebarend dat hij een ieder van ons de keel zal afsnijden als hij tijd heeft. Meerdere malen mept hij bekkens en toms om en tussen de nummers door sterft hij haast van ademnood en woede. Helemaal te gek dus! Dit is een van de allerbeste sludge bands die ik ooit heb mogen aanschouwen. Ik haal mijn stalen ros van stal en rijd huiswaarts, mijn oren en ziel nog bloedend van wat ik net heb meegemaakt.



Op donderdag had ik eigenlijk Toner Low op de planning staan maar ik was te moe en heb ze overgeslagen. Ik moet wel zeggen dat ik de band al meerdere malen heb gezien en dat is altijd een heavy ervaring. De loodzware stoner doom van deze heren en dame staat op eenzame hoogte in Nederland. Het weekend, inclusief de vrijdag, heb ik doorgebracht in het wonderschone natuurtheater te Oisterwijk, alwaar ik op vrijdag ook zelf op zou treden met Hell Icon. Bij aankomst speelde Drowned hun zeer fijne old school death metal. Het geluid was goed en de nummers ook maar van enige uitstraling was helaas geen sprake.

Na spullen te hebben uitgeladen en de plaats te hebben gezien waar we later op de avond zouden spelen (we stonden als enige band in het bos naast het theater) was het tijd voor Necros Christos. De heren deden waar ze goed in zijn, namelijk langzame death metal spelen. Ik heb het niet zo op de band, ik heb het na twee nummers allemaal wel gehoord. Ieder nummer lijkt op het vorige en op plaat is dat ook zo. Ik vind het concept erachter geweldig en de diepgang van de teksten ook maar eigenlijk vind ik het muzikaal gezien maar saai. Tevens is er op het podium weinig te merken van enige kwaadaardigheid.

De beurt was nu aan Zwitserse blaas machine Bölzer. Deze twee gasten weten iedere keer opnieuw alles en iedereen omver te blazen met hun chaotische, occulte death metal. Ook nu weer bewijzen de heren dat ze een hele harde live band zijn.

Ik kan The Ruins Of Beverast helaas niet zien, omdat het dan voor mij tijd is om te gaan opbouwen. We slepen trommels, hoorns, fakkels, botten, schedels en rituele zaken naar de aangewezen plek in het bos. Als The Ruins klaar zijn luiden we met hoorngeschal ons ritueel in en als snel staat er een flinke groep mensen te kijken naar ons akoestische optreden. Na afloop krijgen we van veel mensen complimenten, dus het was wel goed gegaan denk ik dan. Door opruimbezigheden kan ik slechts de laatste paar nummers van Secrets of the Moon zien. De band speelt retestrak en vol overtuiging en weet het publiek zichtbaar mee te slepen. Het blijft een toffe band, zowel live als op plaat. Na afscheid te hebben genomen van diverse mensen ga ik naar huis, met de auto dit keer.

De zaterdag ga ik eerst met vrouw en kinderen naar Oisterwijk. De kids in de speeltuin en wij een poging doen om Vidunder te kijken. Helaas gaat het door mekkerende kinderen niet echt goed. Na de kroost en liefste vrouw van de wereld thuis te hebben gebracht keer ik gauw terug naar het Natuurtheater, net op tijd om Ggu:ll te kunnen zien. Ik heb het eerste nummer gemist maar heb nog tijd genoeg om me volledig mee te laten slepen door de loodzware sludge doom van deze Tilburgse bazen. De band speelt, zoals altijd, de sterren van de hemel en als dan bij het laatste nummer als verrassing ook nog eens Farida Lemouchi op het podium komt om desbetreffend nieuw nummer mee van zang te voorzien kan ik mijn geluk niet meer op. De vocalen van Farida en de muziek van Ggu:ll gaan perfect samen en dit is een van die momenten die Incubate zo tof maken.



Na een ombouw is het tijd voor Moaning Cities, die mij erg snel wegjagen met hun Velvet Underground-achtige muziek. Ik kom later pas weer terug, als het tijd is voor de headliner van de dag: Ufomammut. De psychedelische stoner doom van deze Italianen is briljant te noemen en op het podium, in het prachtige amfitheater, onder de sterren klopt alles. Het geluid is loodzwaar en de band heeft er veel zin in. Het publiek gaat helemaal los en na wat tien minuten leek maar een uur bleek was alles weer over. Morgen weer een dag.

De zondag was de laatste dag van Incubate. Ik had me voorgenomen om Empyrium te zien, helaas trok ik het niet meer tot zo laat. Ik heb wel Lifelover mogen aanschouwen. De vreemde dansjes van beide zangers waren even wennen maar de band zette hier een prima optreden neer, iets wat ik eerlijk gezegd niet had verwacht. Zo zie je maar, in het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst. Moe maar voldaan keerde ik huiswaarts. Thuis heb ik me meteen maar aangemeld voor het evenement Incubate 2016 op Facebook.

<< vorige volgende >>